غمم پررنگه. هی میزنمش کنار نمیره. سنگینه. بزرگه. هم قد و قوارهام نیست. نمیدونم کجا جاش بدم اصلا.
وقتی عادت میکنی خیلی چیزها رو تنهایی پیش ببری هر بودنی بهت نمیچسبه. دیدم که میگم.
حس میکنم هر نفسی که میکشم یه چیزی ازم کم میشه. سکوت عمیقام از شدت خشم چاق و گندهایه که دارم. فلجم از این حجم استیصال.
به دل نگرفتم که دلخور شم. به جونم گرفتم. از عمق جون و وجودم ناراحت شدم. اینا فرق دارن باهم.
زنده به گور
مثلِ اون پیام ِ دلخوش کنکی که دادی،تو خواب گفتی: تو یکی از عزیزترین و مهم ترین آدمای زندگی من، بودی و هستی!!! و من ِ ….با این حرفت قند تو دلم آب شد. فقط تو خواب:)))
شد هزار سال …
دیدی میگن:خوابِ راحتو ازش گرفتن
اون تویی که خواب ِ راحتو ازم گرفتی.
دیدی میگن:خوابِ راحتو ازش گرفتن
اون تویی که خواب ِ راحتو ازم گرفتی.
من واقعاً دلم برای تو تنگ شده.برای خودت با همهی ترسها و سرد بودنهات.خوب که نگاه میکنم میبینم ؛حقیقتاً غمِ تو نگذاشت من چیزی از خوشبختی حس کنم.تو چجوری خوشبختی!؟
میترسم واقعاً بهم ثابت بشه انقدری که باید تلاش نکردم. اگر تموم صداهای تو سرم واقعی بودن چی؟ اوه اوه.