اواخر بهمن ماه 1404
دورنمایی از سدِ استای تایباد
از فرازِ قله‌های خاموش اطراف…
اینجا، کوه‌ها چون موجی سنگی
بر پهنه‌ی زمین دویده‌اند
و در میان‌شان
چشمِ آبیِ سد
آرام و بی‌صدا
به آسمان نگاه می‌کند.
سکوتی که از ارتفاع شنیده می‌شود،
عمیق‌تر از هر فریاد است؛
و باد،
تنها روایتگرِ این وسعتِ بی‌انتهاست.

📷 Photo Ali Mirzaie...

کانال #طی_باد..👇👇👇
https://telegram.me/taybad054

در سوگ استاد حاج غلامعلی تیموری (بسمل)

بسمل رفت… و بادِ سرحدات دیگر همان عطر را ندارد.
مردی که سال‌ها واژه را با وضو بر کاغذ نشاند و عشق را به قابِ شعر کشید، اینک در آرامشِ جاودانِ خالقِ خویش خفته است.
از روستای گندمشاد برخاست، از خاکِ پاکِ مردم باصفا، و عمری را با قرآن، با حافظ، و با پیرِ طریق خود در سلوکِ عشق گذراند.
شعرش صدای دلِ مشتاقی بود که از سایه‌ها عبور کرد تا خورشید را لمس کند؛ شعرِ او نه فقط نظمِ کلمه‌ها، که آیینه‌ی جانِ سالکی بود که هر بیت را به نیایش بدل ساخت.
در هر سطرش، زخمی از عشق بود و نوری از یقین.
او «#بسمل.» شد، یعنی آن‌که از خود گذشت تا عشق بماند..

امروز، با رفتنش، دفترِ شعرِ خاک سرحدات یک صفحه کم دارد، اما دفترِ آسمان یک ستاره بیشتر.

نام و یادش تا همیشه در دل اهل معرفت زنده خواهد ماند؛ در کنار غزل‌هایی که هنوز بوی سجده و اشک می‌دهند.

آرام بگیر ای شاعرِ پاک‌دل، ای بسملِ عاشق، که کلامت جاودان ماند و راهت چراغی برای دل‌های جوینده.....


کانال #طی_باد
نگهبانِ یاد و نغمه‌ی خراسان”..👇👇
https://telegram.me/taybad054ص

در  روزِ وداع..
سیل مشتاقان حضرت غلامعلی تیموری  استاد #بسمل.
از گوشه‌وکنار خراسانِ کهن خود را رسانده بودند…

از روستاهای دورِ سرحدات، از شهرهای هم‌جوار، از دل دشت و کوه،
مردم آمده بودند تا آخرین سلام‌شان را به شاعری بدهند
که سال‌ها با واژه‌هایش مرهم دل‌ها بود.

کوچه‌ها پر بود از زمزمه‌ی شعرهایش…
پیرمردی آرام زیر لب یکی از غزل‌هایش را می‌خواند،
جوانی با چشمانی اشک‌آلود بیتی را تکرار می‌کرد،
و جمعیت، هم‌صدا، نامش را با احترام بر زبان داشت.

گویی خودِ شعر، در میان مردم قدم می‌زد…
گویی استاد بسمل هنوز در همان حوالی ایستاده بود
و لبخند می‌زد به این همه مهر و وفاداری.

امروز، خراسان فقط یک شاعر را بدرقه نکرد؛
فرزند برومند خود را،
صدای اصیل خاک و غیرت و ایمان را،
بر دوش گرفت و با اشک و افتخار به خانه‌ی ابدی سپرد.

بسمل رفت،
اما دیدیم که چگونه شعر، از مرگ عبور می‌کند…
چگونه نام یک شاعر، در زمزمه‌ی مردم جاودانه می‌شود.

روحش قرین رحمت حق
و یادش همیشه در دل سرحدات زنده 🌿🖤

📝 کانال #طي_باد.....

در آستانه‌ی درِ چوبیِ سالخورده،
جایی میان هیاهوی دنیا و آرامش آسمان،
قدم‌ها آهسته‌تر می‌شوند...

اینجا مسجد تاریخی مولانا زین‌الدین ابوبکر تایبادی‌ست؛
عارف قرن هشتم در تایباد خراسان کهن

جایی که قرن‌ها نفسِ ذکر و سجده در دیوارهایش پیچیده،
و فرش‌های سرخش هنوز بوی دعاهای قدیمی را می‌دهند.

پیرمرد، با دستی بر چارچوب در،
گویی از دنیای بیرون دل می‌کند
و با هر قدم، به روشناییِ درون نزدیک‌تر می‌شود.

کفش‌ها پشت در می‌مانند،
اما دل، سبک و بی‌پیرایه
به میعادگاه راز و نیاز قدم می‌گذارد...

اینجا،
زمان آرام‌تر می‌گذرد
و آدمی، خودش را
میان سکوت محراب
پیدا می‌کند.

📷Photo..Ali Mirzaie Taybad

کانال #طی_باد.
https://telegram.me/taybad054

«گفته‌اند هرگاه خواهی با کسی هم‌سخن شوی، بنگر که عقل او افزون‌تر است یا دین او؛
زیرا دین، نفسِ او را سود می‌رساند
و عقل، هم او را و هم تو را.»

📘 اورادالاحباب و فصوص الآداب
شیخ ابوالمفاخر یحیی باخرزی..
عارف قرن هشتم....

کلامی کوتاه، اما ژرف؛
معیاری برای سنجشِ همنشینی‌ها
و درسی برای انتخابِ اهلِ گفتگو.

با ما باشید...👇👇👇
کانال #طي_باد. 
https://telegram.me/taybad054