این مقاله کوتاه در مجله لنست منتشر شده (لینک) و با توجه به اعتراضات دی ماه ۱۴۰۴ در ایران و با اشاره به وقایع مربوط به بیمارستان‌های ایلام و سینا در تهران در این اعتراضات و … تاکید می‌کند که بیمارستان‌ها نباید عرصه‌ی خشونت و دستگیری و … باشند و حمله به آنها نقض حقوق بشر و استانداردهای بین‌المللی است.

نویسندگان در انتهای مقاله این‌طور گفته‌اند:

به‌عنوان پزشکان و کارکنان حوزه‌ی سلامت، ما به‌طور قاطع خشونت نیروهای امنیتی ایران را محکوم می‌کنیم که امنیت، بی‌طرفی و استقلال مراکز درمانی را به خطر می‌اندازد.
ما خواستار برگزاری فوری یک بررسی مستقل و شفاف درباره‌ی حوادث بیمارستان‌های ایلام و سینا هستیم، (شامل بررسی خشونت علیه بیماران و کادر درمان، آسیب به زیرساخت‌های پزشکی و صدمات یا مرگ‌های ناشی از آن).
نتایج این بررسی باید به‌طور عمومی منتشر شود و اقدامات مشخصی برای جلوگیری از تکرار چنین حوادثی اجرا گردد.
ما از جامعه‌ی پزشکی و سلامت عمومی بین‌المللی می‌خواهیم که این اقدامات را محکوم کرده و از اصول بی‌طرفی پزشکی حمایت کنند.

@Scientometric

تصویر پست مربوط به ییانیه شورای عالی نظام پزشکی کشور در مطالبه تأمین امنیت کادر سلامت است که خواستار "حمایت و احترام حداکثری" برای کادر درمان شده است.

این شورا در بیانیه، «نسبت به امنیت جانی، روانی و شغلی کادر خدوم سلامت» ابراز نگرانی کرده اما موردی از ناامنی را ذکر نکرده، هیچ اقدامی را محکوم نکرده و خواستار بررسی یا شفافیت درباره‌ی حادثه‌ای هم نشده است.

https://irimc.org/news/id/52124

@Scientometric

📢 بیانیه هیأت‌مدیره انجمن علمی طب اورژانس ایران


ریاست محترم جمهوری
جناب آقای دکتر مسعود پزشکیان،

ریاست محترم سازمان نظام پزشکی کشور
جناب آقای دکتر محمد رئیس زاده،


با سلام و احترام

بدین‌وسیله هیأت مدیره انجمن علمی طب اورژانس ایران بر خود لازم می‌داند نگرانی عمیق خود را نسبت به بازداشت پزشکان و سایر کادر درمان، از جمله دو تن از همکاران متخصص طب اورژانس اقای دکتر بابک پورامین و خانم دکتر گلنار نراقی را به استحضار حضرتعالی برساند.

کمک به مجروحین، پیش از آنکه یک وظیفه حرفه‌ای باشد، یک وظیفه انسانی است. در اخلاق پزشکی، اصلی بنیادین و جهان‌شمول وجود دارد که بیان می‌دارد:
Doctor treats the patient, not the crime
پزشک، بیمار را درمان می‌کند، نه جرم را. پزشک قاضی، ضابط یا سیاست‌مدار نیست؛ وظیفه او صرفاً حفظ جان انسان‌ها بدون هرگونه تبعیض بر اساس عقیده، گرایش، هویت، یا نقش فرد در حادثه است.

بر اساس ماده ۲ قانون مجازات مربوط به خودداری از کمک به مصدومین و رفع مخاطرات جانی، عدم ارائه خدمت درمانی خود جرم محسوب می‌شود. بدین معنا که کادر درمان در وضعیتی متناقض قرار گرفته‌اند: اگر درمان نکنند، مجرم‌اند؛ و اگر درمان کنند، با خطر بازداشت و تنبیه مواجه می‌شوند. در این شرایط سخت و دشوار، متخصصین طب اورژانس در خطوط مقدم خدمت‌رسانی هستند.


بر این اساس، هیأت مدیره انجمن علمی طب اورژانس ایران، خواستار آزادی فوری این دو همکار گرامی و کلیه پزشکان و کادردرمان است که در راستای عمل به وظیفه حرفه‌ای خود بازداشت شده‌اند. صیانت از شأن و امنیت شغلی کادر درمان، وظیفه‌ای ملی و فراتر از مسئولیت یک نهاد یا صنف خاص است.
با امید به اینکه در دولت جناب‌عالی، عدالت، عقلانیت و حرمت حرفه پزشکی بیش از پیش مورد توجه قرار گیرد.
با احترام،

هیأت مدیره انجمن علمی طب اورژانس ایران


(انجمن علمی طب اورژانس ایران)
@ISEMCHANNEL

مقاله‌ی جدیدی با عنوان "فراخوان به همه دانشمندان: از همکاران ایرانی خود حمایت کنید" در مجله Nature منتشر شده است:

پژوهشگران ایرانی در شرایط دشواری قرار دارند. آن‌هایی که در ایران هستند با دستمزدهای پایین، تورم بالا، بی‌ثباتی اجتماعی‌ و سیاسی، سوءمدیریت منابع، فشار و سرکوب از سوی حاکمیت و تحریم‌های بین‌المللی طولانی‌مدت مواجه‌اند.

هزینه‌های بالا حضور در کنفرانس‌های علمی را دشوار کرده و مشکلات دریافت ویزا نیز مانعی جدی است. ناپایداری اینترنت، قطعی‌های مکرر برق و عدم دسترسی به منابع علمی، همکاری‌های پژوهشی را به خطر می‌اندازد. پژوهشگران همچنین با انزوا و گاهی با برخورد های تبعیض‌آمیز از سوی جامعه بین‌المللی مواجه می‌شوند. برای کسانی هم که خارج از ایران کار می‌کنند، رفت‌وآمد به ایران حتی با داشتن ویرا یا تابعیت دوگانه با خطر همراه است.
تنش‌های اخیر این وضعیت را بیش از پیش تشدید کرده است. دانشمندان که در شوک و نگرانی به سر می‌برند، خشونت علیه غیرنظامیان را محکوم کرده‌اند.

پژوهش علمی نیازمند تمرکز، آرامش ذهنی و ثبات است. چیزهایی که در این روزها کمیاب شده‌اند.

جامعه بین‌المللی پژوهشی می‌تواند از همکاران ایرانی حمایت کند: پیامی بفرستید و نشان دهید که فراموش نشده‌اند. اگر سیاست‌های موسسه شما اجازه می‌دهد، بکوشید با پژوهشگران داخل ایران همکاری کنید. همکاری‌های بین‌المللی به ظرفیت‌سازی کمک می‌کند، جامعه مدنی را تقویت می‌کند و امکان مواجهه با چالش‌های ساختاری و سیستمیک را فراهممی ‌آورد.

برای مشارکت در دیپلماسی علمی نیازی نیست سیاستمدار باشید. منتظر ابتکار ها و طرح‌های بزرگ نمانید تا پل‌ها ساخته شوند. در این مقطع، پژوهشگران ایرانی بیش از هر زمان دیگری به اقدامات محبت آمیز نیاز دارند. همبستگی خود را نشان دهید.

این مقاله Correspondence کوتاه به قلم محمد حسینی، از دانشکده پزشکی فاینبرگ دانشگاه نورث وسترن آمریکا نوشته شده است.

دسترسی به مقاله: لینک

@Sceientometric

📎 پیام همدردی و تسلیت

دیدگاه‌های انجمن علمی روان‌پزشکان ایران
در مورد حوادث تلخ دی‌ماه ۱۴۰۴

انجمن علمی روان‌پزشکان ایران بر خود فرض می‌داند کشته‌شدن جمعی از هم‌وطنان‌مان را به ملت شریف و داغدار ایران تسلیت بگوید و همدردی خود را در قبال این ضایعه فراموش‌نشدنی ابراز نماید. ما همچنین خشونت عریانی را که شاهدش بودیم، به‌شدت محکوم می‌کنیم.

برای یافتن ریشه‌های بحران لازم نیست راه درازی بپیماییم و دست به تئوری‌سازی‌های غریب بزنیم. حاکمیت باید با پذیرش مسئولیت، با نگاهی به احوالات جامعه و نوع حکمرانی جاری، به اصلاح عملکرد خود و دیدن ریشه‌های اصلی نارضایتی، ناکامی، دل‌زدگی و ناامیدی‌های روزافزون مردم بپردازد.

در شرایط بحرانی کنونی، صرفاً از طریق ساده‌سازی یا روایت‌سازی، به‌ویژه از طریق نمایش خشونت آشکار یا رفتار توهین‌آمیز رسانه‌ای نمی‌توان پاسخ‌گوی پیچیدگی وضعیت کنونی بود؛ روشی که نه‌تنها نمی‌تواند تسکینی بر درد مردم باشد، بلکه به تداوم چرخه‌ای از تنش و خشونت خواهد انجامید. عدم پذیرش مسئولیت، نه‌تنها احساس امنیت روانی شهروندان را تضعیف می‌کند، بلکه مؤلفه‌های اساسی سلامت روان اجتماعی، از جمله اعتماد متقابل، احساس تعلق و امید به آینده را نیز با آسیب مواجه می‌سازد.

در چنین شرایطی که داغ و غم جامعه با نگرانی ناشی از جنگ احتمالی پیچیده‌تر شده است، مردم نیازمند مسئولیت‌پذیری، همدلی، تسلی‌بخشی و امکان سوگواری هستند، نه قدرت‌نمایی، تهدید و مجازات‌های شدید. باید احساسات غالب در جامعه را به رسمیت شناخت و برای ترمیم آن تلاش کرد؛ اگر زمانی برای ترمیم باقی مانده باشد.

برخوردهای سطحی یا نمایشی با اندوه اجتماعی، به‌جای کمک به ترمیم روانی جامعه، ممکن است احساس طرد، خشم پنهان و بی‌اعتمادی را تقویت کند. رسانه‌ها، به‌ویژه رسانه‌های رسمی، نقش فراموش‌شدهٔ مهمی در بازتاب واقعیت رنج شهروندان و فراهم‌کردن بستری برای گفت‌وگویی انسانی و مسئولانه دارند.

انجمن علمی روان‌پزشکان ایران، در چارچوب مسئولیت حرفه‌ای و اجتماعی خود، بر ضرورت کاهش فوری خشونت، حفاظت از حقوق و جان بازداشت‌شدگان، در نظر گرفتن انصاف و رأفت، رعایت اصول دادرسی شفاف، پرهیز از برخوردهای شدید و شتاب‌زده و حمایت روانی از خانواده‌های داغ‌دیدگان با تأکید بر فراهم‌سازی امکان سوگواری، پایبندی عملی به اصول اخلاقی، حقوق بشر و موازین انسانی تأکید می‌کند. چشم‌پوشی بر این میزان رنج انسانی، نه با اخلاق سازگار است و نه با مبانی علمی سلامت روان.

ما همدردی صمیمانهٔ خود را با قربانیان و بازماندگان این رویدادهای تلخ اعلام می‌کنیم و بر این باوریم که تنها از مسیر خردورزی، مسئولیت‌پذیری و تلاش برای یافتن راه‌حل‌های غیرخشونت‌آمیز می‌توان از تداوم این روند آسیب‌زا جلوگیری کرد و زمینهٔ ترمیم سلامت روان جامعه را فراهم ساخت.

شنبه ۱۸ بهمن ۱۴۰۴
هیات مدیره انجمن علمی روان‌پزشکان ایران

#بیانیه
#هیات_مدیره

📎 اطلاع‌رسانی

مشارکت گسترده و مسئولانۀ روان‌شناسان و روان‌پزشکان داوطلب



تا پایان روز ۱۷ بهمن‌ماه، ۱۰۳۴ نفر از روان‌شناسان و روان‌پزشکان کشور آمادگی خود را برای ارائۀ مشاورۀ رایگان به افراد آسیب‌دیده از شرایط اجتماعی اخیر اعلام کرده‌اند. این حضور گسترده، نشانه‌ای روشن از تعهد انسانی، مسئولیت اجتماعی و پای‌بندی جامعۀ تخصصی سلامت روان به اصول اخلاق حرفه‌ای در کنار هم‌میهنان در روزهای دشوار است.

پروفایل داوطلبان به‌صورت تدریجی، با اولویت سوابق آموزشی و بالینی و حسب نیاز، در صفحۀ «مرکز خدمات روان‌شناسی و مشاوره» انجمن روان‌شناسی ایران منتشر خواهد شد و پس از درج حداقل ۲۰۰ پروفایل، اطلاع‌رسانی عمومی آغاز خواهد شد.

به‌منظور هم‌سویی علمی–حرفه‌ای و ارائۀ خدماتی مسئولانه، ایمن و مبتنی بر کرامت انسانی، جلسۀ هماهنگی داوطلبان روز سه‌شنبه ۲۱ بهمن‌ماه، ساعت ۲۱، در پلتفرم «محیط» برگزار خواهد شد.

لینک شرکت در جلسه از طریق پیامک برای داوطلبان ارسال خواهد شد.



انجمن روان‌شناسی ایران
انجمن علمی روان‌پزشکان ایران

🗣 درنگ

#دکتر_امیرحسین_جلالی_ندوشن. روان‌پزشک‌

چهلمِ «فرمایشی» برای سوگی «توقیف شده»
به کسی که هنوز خونریزی دارد نمی‌گوییم «دیگر تمام شد»

ایسنا گزارش داده که سید ضیا هاشمی معاون فرهنگی و اجتماعی معاون اول رئیس‌جمهور با بیان اینکه دی‌ماه امسال رخداد تلخی برای کشور رقم خورد، گفته که سوگواری ملت ایران برای جان‌باختگان، از جمله مظلومانی که به دلیل اقدامات نادرست جان خود را از دست دادند، یادآور اهمیت استفاده از ظرفیت‌های فرهنگی و اجتماعی برای تقویت هویت جمعی و سرمایه‌ی اجتماعی است. او در ادامه گفته به همین منظور مقرر شده که مراسم چهلم همه‌ی جانباختگان حوادث دی‌ماه در مصلی تهران و حرم امام رضا(ع) برگزار شود.
از سویی گویی دولت تنها متولی نیست، و رقابتی برای برگزاری چهلم پا گرفته است. تا اینجا طبق اخبار منتشر شده، و به گزارش ایرنا از روابط عمومی شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی مراسم چهلم شهدا و جان‌باختگان فتنه در روزهای چهارشنبه ۲۸ و پنجشنبه ۲۹ بهمن در مساجد، بقاع متبرکه و حسینیه‌های سراسر کشور برگزار خواهد شد. البته ادامه‌ی اطلاعیه‌ی این نهاد آشکار می‌کند که چهلم این سازمان آن شمول «همه»‌ی چهلم دولتی را هم ندارد، و آشکارا با توصیف‌هایی که نموده کشتگان و چهلم را هم دسته‌بندی کرده است. بخشی از این اطلاعیه حاوی این کلمات است؛ «... با ایجاد رعب و وحشت، تخریب اموال عمومی، تعرض به جان هم‌میهنان عزیز و شهادت نیروهای مردمی، انتظامی و امنیتی و با راهبرد «کشته‌سازی» و تحریک احساسات عمومی ـ به‌ویژه جوانان - چرخه حکمرانی و نظم عمومی کشور را مختل سازند، اما...»

اما، در واقعیت نادیده‌گرفته شده‌‌ی روایت‌های دولتی این است که سوگِ کشتگانِ دی‌ماه برای بخشی از افکار عمومی و برای گروهی از بازماندگان، «سوگِ توقیف‌شده» است؛ یعنی سوگی که تاکنون اجازه پیدا نکرده مسیر طبیعی خودش را طی کند.

سوگ سالم معمولاً چند کارِ مشخص دارد: به‌رسمیت‌شناختن واقعیتِ فقدان، معنا دادن به آن در یک روایت قابل‌تحمل، تجربه‌کردن موج‌های غم و خشم و ترس، و در نهایت رسیدن به نوعی جا دادنِ فقدان در زندگی (نه فراموشی، نه پاک‌کردن).
اما سوگ «توقیف‌شده» وقتی رخ می‌دهد که جامعه یا نهادِ قدرت، یا حتی خانواده و اطرافیان، به هر دلیل این کارویژه‌های سوگ را مانع شوند. آدم‌ها می‌مانند با یک فقدانِ واقعیت‌مند، اما بی‌روایت؛ با دردی جانکاه، اما بی‌جایگاه؛ با خشمی روان، اما بی‌مسیر.

با این توصیف، می‌شود حدس زد چرا «مراسم حکومتیِ چهلم» به این وضعیت دامن می‌زند و رهگشا نیست.

در سنت ایرانی، «چهلم» قرار است نقطهٔ جمع‌بندی باشد؛جمع شدنِ خانواده و دوستان، شنیده شدنِ دوباره‌ی قصهٔ فقدان، احترام به رنج، و کمک به اینکه بازمانده از شوکِ اولیه کمی به زمین برگردد، در یک کلام یعنی یک آیینِ اجتماعی برای کمک به استمرار جریان سوگ.


اما وقتی چهلم به شکل فرمایشی برگزار می‌شود، معمولاً چند اتفاق می‌افتد که دقیقاً خلافِ کارکرد سنتی آن است. اول آنکه آیین به جای التیام، تبدیل به پیام سیاسی می‌شود. دوم، مراسم از « رنجِ بازمانده» جدا می‌شود و به «نمایشِ روایتِ رسمی» بدل می‌گردد. بازمانده احساس می‌کند صاحبِ سوگ نیست؛ مهمانِ سوگِ خودش است. هنوز مراسم برپا نشده، در همین اطلاعیه‌ها این فرجام نمایان شده است.

از دیگر جانب، سوگ فقط با شمع و گل و نوحه و مرثیه حل و فصل نمی‌شود، اگر حقیقت روشن نگردد، و اگر در واقعیت و عمل نه در مجاز و شعار مسئولیتی گردن گرفته نشود.
اگر توضیحات همچنان قانع‌کننده نباشد، چهلم مثل یک درِ بسته عمل می‌کند. قرار است فصل «سوگوارانه» را ببندد، اما چون «قفلِ اصلی» باز نشده، فقط فشارِ درون را بیشتر می‌کند.

و در نهایت باید گفت که سوگِ جمعی ذاتاً چندصدایی است: خانواده‌ها، شاهدان، شهرهای مختلف، تجربه‌های مختلف. اما مراسم حکومتی مانند گزارش‌های حکومتی و روایت رسانه‌ها‌ی دولتی می‌خواهد یک روایت واحد بسازد. این کار، صدا وسیما و سخن و رنج بخش بزرگی از مردم را از آیین بیرون می‌گذارد و احساسِ «دیده نشدن» را تشدید می‌کند. سوگِ دیده‌نشده تبدیل به خشم می‌شود. پس به‌جای همدلی، احساسِ اجبار و تحقیر تولید می‌کند.

چهلمِ فرمایشی می‌خواهد «پایان» اعلام کند، اما جامعه هنوز در شوک است. اعلامِ پایان، وقتی هنوز بدن‌ها و ذهن‌ها در بهت‌اند، شبیه این است که به کسی که هنوز خونریزی دارد بگوییم «دیگر تمام شد». نتیجه معمولاً نه پایان که بازتولید ترومای جمعی است.

#تجربه‌های_روان‌پزشکانه

در مجله لنست مقاله‌ای با عنوان "خاموشی های اینترنت در ایران و حق بر سلامت" منتشر شده است. من بخش ‌هایی از آن را اینجا قرار می‌دهم:

در سال‌های اخیر، سلاحی‌سازیِ قطع یا محدودسازی دسترسیِ دیجیتال (weaponisation of restricting
digital connectivity)،
به‌تدریج به امری عادی تبدیل شده. فقط در سال ۲۰۲۴، دولت‌ها ۲۹۶ مورد قطع اینترنت را در ۵۴ کشور اعمال کرده اند که دست‌کم ۷۲ مورد آن به‌طور مستقیم با نقض حقوق بشر در بسترهای درگیری و خشونت مرتبط بوده. این قطعیها اغلب دقیقا در زمان‌هایی رخ داده‌ که پاسخ اورژانسی پزشکی و هماهنگی‌های بشردوستانه، بیشترین اهمیت را داشته‌ و به این ترتیب، خطرات برای سلامت و رفاه غیرنظامیان را بیش از پیش کرده اند.

اینترنت دیگر یک کالای لوکس نیست. بلکه به جز جدایی‌ناپذیر تقریبا تمام ابعاد زندگی تبدیل شده. بر اساس حقوق بین‌الملل، دسترسی به اینترنت با حق آزادی بیان و حق برخورداری از سلامت ارتباط مستقیم دارد. احترام به این حق یعنی خودداری از مسدودسازی دسترسی، حفاظت از این حق مستلزم وجود تضمین‌های قانونی علیه قطع اینترنت است و تحقق این حق آن نیازمند فراهم‌سازی دسترسی همگانی و پایدار است.

نمونه‌ای برجسته از آسیب‌های شدید ناشی از استفاده سیاسی از قطع اینترنت، برای ایران است. ایران در ۸ ژانویه ۲۰۲۶ یک قطع سراسری اینترنت را اعمال کرد. هرچند بخشی از اتصال بعدها بازگردانده شد، اما تا اوایل فوریه ۲۰۲۶ شبکه همچنان به‌شدت فیلترشده و با دسترسی‌های مقطعی همرا بوده. هم‌زمان، گزارش‌ها از سرکوب خشن معترضان توسط نیروهای امنیتی حکایت دارند: تبدیل مراکز درمانی به هدف، شلیک گاز اشک‌آور و ساچمه در محوطه بیمارستان‌ها، ضرب‌وشتم کارکنان سلامت، و حتی ورود به بخش‌های فعال درمانی برای بازداشت مجروحان.

آسیب دوگانه قطع اینترنت یعنی قطعی اینترنت هم مانع از انتشار شواهد حملات به بیمارستان‌ها و نقض حقوق بشر می‌شود و هم جریان داده‌های لازم برای هماهنگی پزشکی اورژانسی و پزشکی از راه دور را مسدود می‌کند.

این سلاحی‌سازیِ قطع اینترنت، تعهدات بین‌المللی ایران را نقض کرده و به‌طور مستقیم به سلامت و رفاه مردم آسیب می‌زند. وقتی مستندسازی سرکوب می‌شود، راستی‌آزمایی تلفات تقریبا ناممکن می‌شود. هرچند برآوردهای معتبر حاکی از آن است که شمار جان‌باختگان تاکنون به هزاران نفر رسیده است.

اگرچه دولت‌ها اغلب قطع اینترنت را به بهانه امنیت ملی توجیه می‌کنند، اما قوانین بین‌المللی در این مورد واضح است: در طول درگیری‌های مسلحانه، محدودیت‌ها باید توسط قانون تجویز شوند، هدف مشروعی را دنبال کنند و ضروری و متناسب باشند. قطع‌های سراسری که کل جمعیت را تحت تاثیر قرار می‌دهند، این معیارها را برآورده نمی‌کنند. آسیب نامتناسب به شهروندان، عدم ارائه خدمات اورژانسی و اختلال در کمک‌های بشردوستانه را نمی‌توان با اصول ضرورت و تناسب که پایه‌های حقوق بین‌الملل بشردوستانه را تشکیل می‌دهند، تطبیق داد.

سازمان جهانی بهداشت و انجمن جهانی پزشکی، باید به‌طور علنی قطع اینترنت در شرایط اضطراری سلامت را نقض حق بر سلامت اعلام کنند.

بی‌طرفی پزشکی نیازمند حفاظت فعال است. از جمله پایش مستقل حملات علیه کارکنان سلامت.

برای حفاظت بلندمدت از این حقوق، به تضمین‌های حقوقی و نهادی نیاز است. مجمع عمومی سازمان ملل و شورای حقوق بشر باید قطع‌نامه‌های الزام‌آوری تصویب کنند که سازوکارهای پاسخ‌گویی برای قطع اینترنت در شرایط اضطراری سلامت ایجاد کند.

سازمان بهداشت جهانی باید پروتکل‌هایی تدوین کند که اتصال به اینترنت را به عنوان زیرساخت ضروری سلامت برای ارائه مراقبت‌ها و خدمات اورژانسی و غیر اورژانسی از جمله واکسیناسیون، برنامه های کاهش آسیب، غربالگری سرطان و نظارت بر بیماری‌های عفونی به رسمیت بشناسد.

تحقق حق دسترسی به اینترنت مستلزم سرمایه‌گذاری پیش‌دستانه در دسترسی مقاوم و تاب‌آور است. جامعه جهانی سلامت باید به‌سوی فناوری‌های ماهواره‌ای مستقیم به دستگاه (direct-to-device satellite technologies) حرکت کند که امکان اتصال گوشی‌های هوشمند بدون تغییر را فراهم می‌کنند و می‌توانند از زیرساخت‌های محلی در بسترهای غیردموکراتیک عبور کنند.

شواهد کاملا روشن و بدون تردیدند: قابل پیش بینی است که قطع اینترنت موجب مرگ‌های قابل‌پیشگیری می‌شود، جنایات را پنهان می‌کند و آسیب‌های روانی ماندگار بر جای می‌گذارد. همان‌طور که قطع اینترنتِ در حال تداوم در ایران به‌وضوح نشان می‌دهد، دسترسی به اینترنت یکی از عوامل اصلی سلامت و رفاه اجتماعی است

جامعه جهانی سلامت هم چارچوب حقوقی را در اختیار دارد، هم شواهد علمی و هم مسئولیت اخلاقیِ اقدام را. در برابر چنین انزوای هدفمندی در ایران، سکوت موضعی خنثی نیست، بلکه همدستی در آن است.

برای مطالعه کل مقاله می‌توانید از فایل پی دی اف زیر استفاده کنید.

بیانیه اعضای هیات علمی دانشگاه‌های کشور در ضرورت حفظ امنیت تجمعات دانشجویی، خطاب به مسئولین وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، مسئولین وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و مسئولین دانشگاه‌های سراسر کشور

ما جمعی از اعضای هیات علمی دانشگاه‌های کشور، ‏ضمن محکوم‌کردن صریح کشتار دیماه و همدلی با خانواده های ایشان و همچنین با درک حساسیت شرایط کنونی که بیش از همیشه نیازمند خشونت پرهیزی و مدارا و صیانت از جان و روح دانشگاه می باشد، با قاطعیت از شما درخواست می‌کنیم ضمن به‌رسمیت شناختن صریح حق اعتراض و افزایش سعه‌صدر در مواجهه با شعارهای مخالف با حکومت، اقدامات فوری زیر را برای حفظ حرمت دانشگاه و مصونیت دانشجویان به مرحله اجرا بگذارید:

تضمین امنیت فیزیکی و قضایی برای تجمعات دانشجویی
ممنوعیت مطلق ورود نیروهای غیرمرتبط
پیگیری فوری و جدی وضعیت دانشجویان دستگیرشده و لغو احکام انضباطی
تشکیل کمیته صیانت از حقوق دانشگاهیان


متن کامل برای امضای بیانیه از اینجا: لینک


اسامی اعضای هیئت علمی که تاکنون بیانیه را امضا کرده‌اند: لینک

@Scientomrtric