نیچه [۲۴ ساله] در لباس فرم توپخانه‌ی پروس، ناومبورگ، پاییز ۱۸۶۸.
در سال ۱۸۶۷، نیچه برای یک سال خدمت داوطلبانه در یگان توپخانه پروس در ناومبورگ ثبت‌نام کرد. او در میان سایر نیروهای تازه‌کار به‌عنوان یکی از بهترین سوارکاران شناخته می‌شد و افسرانش پیش‌بینی می‌کردند که به‌زودی به درجه سروانی خواهد رسید. با این حال، در مارس ۱۸۶۸، هنگامی که نیچه می‌خواست روی زین اسب بپرد، قفسه سینه‌اش به قاچ زین برخورد کرد و دو عضله در پهلوی چپ او پاره شد؛ آسیبی که او را به شدت ضعیف کرد و باعث شد تا ماه‌ها قادر به راه رفتن نباشد. در نتیجه، نیچه دوباره توجه خود را به تحصیلاتش معطوف کرد، آن‌ها را در سال ۱۸۶۸ به پایان رساند و در اواخر همان سال برای اولین بار با ریچارد واگنر ملاقات کرد.

...آلمان تنها جایی است که نفرت‌انگیزترین تجربیات را داشته‌ام.
از این به بعد، زمانی که تاریخچه‌ی من نوشته می‌شود، مردم در آن خواهند خواند: «او تنها توسط آلمان‌ها مورد بدرفتاری قرار گرفت.» خدایا، چه مردمان عجیبی هستند این آلمان‌ها. چقدر کج‌خلق. حتی یک کلمه‌ی خردمندانه هم از آنها به گوش من نرسید...

هرچه هم بگویند، باز مرگ بهترین چیزی است که طبیعت پیدا کرده تا همه را خشنود کند. همراه با هر کدام از ما، همه‌چیز از بین می‌رود و برای همیشه خاتمه می‌یابد. چه مزیتی، چه سوءاستفاده‌ای! بی‌آنکه کوچک‌ترین زحمتی به خود دهیم، دنیا را در اختیار داریم و آن را به ورطه‌ی نابودی خود می‌کشانیم. بی‌تردید، مُردن غیراخلاقی است.

اگر مرگ نبود همه آرزویش را می‌کردند. فریادهای ناامیدی به آسمان بلند می‌شد، به طبیعت نفرین می‌فرستادند. اگر زندگانی سپری نمی‌شد چقدر تلخ و ترسناک بود.

تازه از مهمانی‌ای برگشته‌ام که در آن شمعِ محفل بودم؛ شوخ‌طبعی از لبانم جاری بود، همه می‌خندیدند و تحسینم می‌کردند — اما آنجا را ترک کردم، در واقع آن خط تیره باید به درازای شعاع مدار زمین باشد ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ دلم می‌خواست به خودم شلیک کنم.