باشتين

کسروی مدافع حکومت قانون و دادگری به انصاف برای تمامی آحاد جامعه بود و برای پرداختن هزینه اعتقادات ناسازگار با روح حاکم بر جامعه آماده. قلم نقادانه او از صوفیان تا شیعیان، از بهائیان تا حافظ و سعدی را به چالش می‌کشید، این امر حساسیت دولتمردان را نیز برمی‌انگیخت‌ و سدی بر سر راه پیشرفت شغلی او و کاهش پشتوانه امنیتی اش می‌گشت. حاصل تراوشات ذهنی او بیش از ۷۰ کتاب است،که در میان آنها آثاری به کمال برجسته تاریخی و تحقیقی چون سرنوشت پادشاهان ناشناخته ایرانی یافت میشود. عمده‌ای تکاپوی او خرافه‌زدایی بود، از ارتباط میان عطسه و صبر گرفته تا تعبیر خواب، همه این موهومات موضوع نقد تند وی بودند.از او عبارت "کمپانی خیانت" به یادگار مانده است که مراد آن همه آن کسانی هستند که از ناآگاهی و ترس عوام در جهت منافع خویش مستفیض می شدند.
تنها ایرانی که ۴۰ سال پیش از ظهور جمهوری اسلامی در ایران هشدار داده بود که "روحانیت شیعه معتقد به در اختیار گرفتن کامل قدرت است و هر گونه اعمال قدرت دیگران را غصبی و لاجرم محکوم به ستیز میداند"، همانا احمد کسروی ست. اما او نیز در این نبرد فکری خود دچار افراط و تفریط هایی گردید که دشمنانش را جری‌تر و دوستانش را اندک‌تر می نمود. برگزاری مراسم "کتاب‌سوزی" و مخالفت/رادیکال با بکارگیری الفاظ عربی در زبان،از آن جمله اند.
بزرگترین دشمن او بی تردید، روحانیت شیعه بود، همانانی که در اندیشه خاموش سازی او، نواب صفوی را روانه تهران نموده بودند. نواب پس از رسیدن به مقصد، گویا به سفارش آیت الله محمدحسن طالقانی،نخست به قصد بحث با کسروی به دیدار او رفت. کسروی او را پذیرفت. اما چنین دیداری میان اندیشه‌پرداز محققی و سید ۲۰ ساله طلبه‌ای چه حاصلی میتوان داشتن؟ پس از چند جلسه مباحثه بی سرانجام، کار به تهدید به قتل می‌رسد و کسروی به هفت تیر خود در کشوی میزش اشاره میکند. نواب در "ریختن خون آن ملحد" مصمم می شود. در روز ۲۴ اردیبهشت ۱۳۲۴/نواب که کسروی را زیر نظر داشت، موفق به تیراندازی به وی در چهارراه حشمت ‌الدوله میشود، تیر اول کارساز نبود و فشنگ دوم در لوله هفت تیر گیر میکند، پس این ترور عقیم میماند. دولت قوام در گیرو دار مسایل سیاسی کشور به حمایت روحانیت محتاج بود، پس با آنان مماشات می نمود. کسروی نیز از طرح شکایت خودداری ورزیده بود، پس نواب به چند هفته زندان محکوم و سپس رها گردید. این امر باعث احساس امنیت بیشتر برای نواب شد و تحکیم اراده‌اش به اقدام به قتل مجدد کسروی. نواب پس از آزادی، بیانیه‌ای تحت عنوان "دین و انتقام" صادر و "جمعیت فدائیان اسلام" را تأسیس نمود. در آن بیانیه هدف از تاسیس جمعیت،"اجرای احکام اسلام از طریق شهادت، انتقام و قصاص" اعلام گردید. ۱۰ اسفندماه ۱۳۲۴. دستگاههای امنیتی کشور از کنار این تهدید آشکار قانون و نظم عمومی بسادگی گذشتند تا ۱۰ روز بعد این تشکیلات نوبنیاد به اجرای نخستین عملیات تروریستی خود بپردازد. قتل احمد کسروی. اینچنین بود که اینبار،عملیاتی برنامه‌ریزی شده و سازمان یافته به اجرا در آمد. کسروی در ساختمان دادگستری و در جلسه دادگاه حاضر شده بود تا نسبت به شکایت صدرالاشراف، نخست‌وزیر پیشین، و فرماندار نظامی تهران از خود پیرامون "توهین به اسلام" دفاع نماید، که توسط چند تن از اعضای جمعیت فداییان اسلام و بهمراه منشی جوان خود، محمد تقی حدادپور، به ضرب گلوله و دشنه، به فجیع ترین شکل ممکن از پای در آمد. قاتلان او که در اونیفرم نظامی به دادگستری و جلسه دادگاه راه یافته بودند، پس از قتل نعره زنان و با دستانی خون آلود به این ترور اعتراف نمودند. « کسروی را کشتیم! ». خون در صحن دادگاه. قاتلان کسروی و منشی اش، دو برادر بودند، دو سید. علی محمد و حسین امامی. اما بر همگان روشن بود که در پس این اقدام نواب صفوی قرار داشت. قاتلان در محل قتل بازداشت شدند و در بازجویی، این ارتکاب جرم را "تکلیف شرعی" خود خواندند. نواب به تکاپوی رهاندن آنان از مجازات افتاد و به شهرهای مختلف سفر نمود تا از مراجع بخواهد برای آزادی مجرمان وساطت کنند. سرانجام روحانیون بسیاری از ایران و عراق خواستار خلاصی ایندو شدند. لطیف آنکه آیت‌الله قمی، که خود فتوای این قتل را صادر نموده بود، در تلگرامی به رئیس دولت، از او
"استخلاص فوری" ایشان را خواست تا نگرانیش پایان گیرد ! اینگونه نیز شد، قاتلان و سایر دستگیر شدگان در پیوند با این ترور، همگی آزاد شدند!
هم اینجاست که کوته بینی مصلحت اندیشانه‌ای سیاسی، منجر به شکل‌گیری سلسله‌ای از کنش های بعدی و غیرقابل پیش‌بینی می گردد، که سرانجام بر هست و نیست کشور و ملتی خط بطلان می کشد. نواب پس از این ترور بار دیگر به صحنه ای سیاسی کشور باز میگردد، لیکن خونبارتر از پیش. فهرست عملیات تروریستی بعدی جمعیت بلندبالاست.
ادامه 👇

@bashtin

2.06K viewsedited 08:30