ԱՄՆ–ն տալի՞ս է անվտանգային երաշխիքներ ՀՀ–ին պատերազմի դեպքում` ոչ, թուլացնո՞ւմ է այդ փաստաթուղթը Հայաստանի դիրքերը` այո։ Ասում է «Աբովյան Time»–ի մեկնաբան Արման Աբովյանը` անդրադառնալով ԱՄՆ-Հայաստան համաձայնագրի ստորագրմանը։

«Այդ փաստաթուղթը ռազմավարական է միայն ամերիկացիների համար։ Հայաստանի ուղղությամբ ռազմավարությունը և ռազմավարական հարաբերությունները գալիս և կանգնում են ՀՀ էներգետիկ և անվտանգային համակարգերի խարխլման վրա։ Սա գերռիսկայնություն է։ Հիշ՞ում եք չէ երբ ռուսներին հանեցին Իրան–Հայաստան անցակետից ոմանք, արևմտամետերը ասում էին` ինքնիշխանության վերականգնում, իսկ հիմա հնարավոր է այնտեղ կանգնեն ամերիկացիները։ Այն պետության ներկայացուցիչները, որոնք սպառնում են հարվածել Իրանին, որոնք սպառնում են Իրանին պատերազմով»։

@ArmeniaSputnik


Ռազմավարական փաստաթուղթ՝ անորոշության ու ռիսկերի մեծ տոկոսով
 
ԱՄՆ-Հայաստան ռազմավարական համագործակցության փաստաթուղթը ստորագրվեց այդ երկրի վարչակազմի փոփոխությունից 6 օր առաջ։
 
ԱՄՆ-Վրաստան ռազմավարական համագործակցության փաստաթուղթը ստորագրվել է 2009 թ-ի հունվարի 9-ին, իսկ հունվարի 20-ին արդեն պաշտոնապես նախագահ դարձավ Բարաք Օբաման։ Այսինքն՝ թուղթը ստորագրվեց վարչակազմի փոփոխությունից 11 օր առաջ։
 
Սա կարող է խոսել այն մասին, որ մեր տիպի երկրների համար ԱՄՆ-ում կա ավանդույթ. հեռացող վարչակազմերը ստորագրում են նման փաստաթուղթ՝ ի նշան համատեղ նախկին աշխատանքի։
 
Եթե Վրաստանի համար սա ժեստ էր Սահակաշվիլիի արկածախնդիր ու ընդգծված խելագար հակառուսականությանը, որը հանգեցրել էր տարածքային կորուստների և ՌԴ-ի հետ հարաբերությունների էական վատացմանը(այսինքն ժեստ էր արդեն կայացած փաստին), ապա Հայաստանի պարագայում դա կարող է համարվել բոնուս՝ ապագա տարածքային կորուստների և ՌԴ-ի հետ հարաբերությունների էական սրման համար։
 
Պակաս կարևոր չէ, թե ով է փոխարինում փաստաթուղթ ստորագրած վարչակազմերին։ Դեմոկրատ Օբաման այլ թեմա է, հանրապետական Թրամփը՝ իր հեղափոխական հայացքներով՝ լրիվ այլ։
Թրամփը կարող է ընդհանրապես չհիշել այս փաստաթղթի մասին և կառուցել խիստ պրագմատիկ հարաբերություններ մեր տարածաշրջանում, կամ ընդհանրապես չկարևորել Հարավային Կովկասը։
Այդ դեպքում մեզ կմնան միայն տարածաշրջանային երկրների և Ռուսաստանի հետ վատացող հարաբերությունները։
 
Ըստ էության, Հայաստանը վարում է անիմաստ արտաքին քաղաքականություն։  ՀՀ արտաքին քաղաքականության նպատակը ոչ թե ՀՀ շահն է, այլ՝ իշխանության վերարտադրման շանսը՝ կոնսոլիդացնել մի ընտրազանգված, որը ցանկանում է հավատալ, թե այսուհետ ԱՄՆ-ն զորք կուղարկի թուրքերին ջարդելու, իսկ վաղը չէ մյուս օրը մենք ԵՄ անդամ ենք՝ բարձր սոցիալական նպաստներով։
 
Իմաստավորված արտաքին քաղաքականությունը այլ ժանր է։ Ճիշտ օրակարգ և ճիշտ խնդիրներ ձևակերպես՝ ՌԴ-ի հետ, ԵՄ-ի հետ, ԱՄՆ-ի հետ, կլինի տեսանելի արդյունք, բայց դրա համար սոլիդ իշխանություն է պետք։ Կարո՞ղ ես ԱՄՆ-ից բերել, ասենք, Հայաստանի հետպատերազմյան վերականգնման բազմամիլիարդանոց փաթեթ. դա այլ խոսակցություն է (ԱՄՆ-ը նման բազմաթիվ հաջողված փորձեր ունի), կարողանո՞ւմ ես Ռուսաստանից բերել նոր նախաձեռնություն, օրինակ՝ անվտանգության էական ապահովման, կամ ռազմատնտեսական համագործակցության, դա այլ խոսակցություն է, կարողանո՞ւմ ես ԵՄ-ից ստանալ տեխնոլոգիական վերազինման լուրջ աջակցության փաթեթ, դա ուրիշ բան։ Բայց այս իշխանությունը բացի դատարկ թղթերից ու իր հասարակության վրա սուտ հույսեր ծախելուց՝ այլ բան չի անում։
 
Մեր նորագույն պատմության մեջ մի լավ օրինակ կա ստրատեգիական որոշման. Իրան-Հայաստան գազամուղի կառուցումը (2006-2007)։ Բոլորը դեմ էին՝ ռուսները, ԵՄ-ը, ԱՄՆ-ը, թուրքերը։ Բայց գազամուղը կառուցվեց, որովհետև մեզ համար ուներ կենսական նշանակություն, ու բոլորը համակերպվեցին կամ նույնիսկ ողջունեցին՝ փաստը կատարվելուց հետո։
Բայց ցավոք, քարոզչությամբ սնվող հասարակություններին դատարկ թուղթը կարելի է ավելի լավ ներկայացնել, քան շոշափելի արդյունքը։ Այսօր, ագրեսիվ պետական քարոզչության ֆոնին, մեր հասարակությանն ավելի քան կարևոր է բացատրել նույնիսկ տարրական թվացող բաները։ Օրինակ այն, որ նոնսենս է, երբ առավոտյան Իրանից ակնկալում ես աջակցություն և պաշտպանություն՝ Սյունիքի վրա ադրբեջանաթուրքական հարձակման դեպքում, իսկ երեկոյան ստորագրում ես փաստաթուղթ, որի մեջ որպես միակ պրագմատիկ քայլ նախատեսված են նույն Իրանի դեմ արվելիք գործողությունները։
 
Վահե Հովհաննիսյան
Այլընտրանքային նախագծեր խումբ
 
 

Власти Армении последовательно обостряют отношения с Россией и Ираном

Очевидная поспешность подписания между Республикой Армения и Соединенными Штатами Америки хартии понятна: данным документом США направляют приветствия президентам России и Ирана, которые 17 января в Москве планируют подписать соглашение о всеобъемлющем стратегическом партнерстве, говорит аналитик Грант Мелик-Шахназарян.

Внимательный читатель армяно-американского документа заметит, что в нём содержатся многочисленные положения, вызывающие беспокойство (если не сказать угрозу) для Ирана и России. Подписанная хартия, по сути, превращает Армению в инструмент для реализации контрольных программ США в регионе, который в любой момент может быть использован как против Москвы, так и против Тегерана. А это, как минимум, означает противодействие. К сожалению, Армения продолжает оставаться ареной столкновения интересов геополитических центров, что несёт для нас многочисленные угрозы.

Власти Армении последовательно обостряют отношения с Россией и Ираном. Это уже похоже не на отказ от сотрудничества, а на явное противостояние. Что может получить Армения от такого противостояния? Разумеется, лишь новые потери. Какие гарантии существуют, что наша страна сможет выдержать одновременные конфликты с Азербайджаном, Турцией, Ираном и Россией? Таких гарантий нет. Тогда какова истинная цель правительства Пашиняна?

Прошлым вечером Пашинян и Мирзоян сделали ещё один шаг, приближающий войну к границам нашей страны. Боюсь, что она уже неизбежна. Уверен, что дипломаты Азербайджана с шести утра стоят у дверей министерств иностранных дел России и Ирана с текстом подписанной между Арменией и США хартии в руках. Несколько дней назад Алиев уверял, что возможная война за Сюник не будет направлена против Москвы и Тегерана. С сегодняшнего дня он сможет заявить, что эта война ведётся в их интересах. И в каком-то смысле это будет правдой.

Вот что сделали вчера Пашинян и Мирзоян, уверен, по указке того же Алиева. В итоге США решают свои задачи, Азербайджан — свои. И всё это снова за счёт Армении.

❗️В Иране заявили, что служба охраны хотела отменить поездку Раиси c Алиевым из-за израильских баз

Начальник службы безопасности покойного президента Ирана Раиси Сейед Мехди приветствовал поездки президента, но был обеспокоен его поездкой к границе с Азербайджаном. Об этом заявил брат главы службы безопасности покойного президента Ирана.

«За день до поездки он сказал мне, как мне завтра отвезти Раиси на ирано-азербайджанскую границу? У Израиля есть база на территории Азербайджана», – отметил он, передает Shahraranews.

Как сообщает иранский сайт Didbaniran, брат покойного начальника службы безопасности Раиси заявил, что его брат в течение получаса разговаривал с главой администрации президента Исмаили, чтобы тот мог отменить поездку, но этого не произошло.

Путь Армении к "европейскому райскому саду" проходит через двери в турецкую бойню.

Что бы нам не рассказывали нынешние власти Армении и как бы нам не врали о т.н несусщвевующем в реальности пути Армении в ЕС бархатная ложь пашиняновской пропаганды от этого не становится истиной.

Все действия , шаги, намерения армянских властей либо обслуживают интересы западного вектора в ущерб коренным интересам Республики Армения либо очень прямо работают в пользу планов турецко-азербайджанского тандема по демонтажу Армении.

Не видеть это уже невозможно, факты прямо орут нам в уши своей очевидностью...полная версия передачи тут

Смутное время - Новости 17.01.2025 | Verelq News
https://verelq.am/ru/node/155569

Расшифровка чёрных ящиков азербайджанского самолёта AZAL, который потерпел крушение в Актау, ответила на многие вопросы, но породила новые – ещё более серьёзные.

Во-первых, получены неопровержимые доказательства того, что азербайджанские пилоты самостоятельно решили улететь в Актау, а не их туда "послали умирать в море". Во-вторых, есть довольно значительное количество разведпризнаков, которые указывают на то, что США и Украина замешаны в крушении. Прежде всего потому, что самолёт намеренно поставили под огонь "Панциря" с целью обвинить Россию.

К сожалению, приходится констатировать: так, как ведёт себя Ильхам Алиев, явно указывает на то, что он готов и дальше разыгрывать этот спектакль и плясать на костях погибших. И. Алиев качает свои "права" и требует от России не только извинений и компенсаций, но и серьёзных геополитических уступок, в том числе по Зангезурскому коридору. То есть хочет, чтобы Россия надавила на Армению.

Всё это тоже косвенно намекает на то, что кровавый трюк укронацистов и американцев разыгрывается во внешнеполитическом контуре в качестве инструмента давления на Россию.

Нынешняя анти российская политика армянских предательских властей напоминает мне старую добрую поговорку:
"На зло бабушке - отморожу себе уши"
По другому логику этих идиотов объяснить и не возможно. Хотя тут есть одна очень важная оговорка, отморозят они не свои уши, а уши народа, которая, извините за выражение, как биомасса инертно и безмолвно наблюдает, как эти мрази целенаправленно их ведут под "эшафот"

🔺Российский журналист Руслан Осташко макает Алиева и Азербайджан по самые гланды за хамское отношение к России после катастрофы самолёта в Актау.

Феерия абсурда и психологического бреда продолжается.