در این رصدگهِ خاکی چه خاک می‌بیزی؟

#خاقانی

خوشه‌گاه

نفْسِ ظالم مثالِ زنبور است
که جهانش ز دست می‌نالند
صبر کن تا بیوفتد روزی
که همه پای بر سرش مالند

(مصلح‌الدین #سعدی. کلیاتِ سعدی. «قطعه‌ها و تک‌بیت‌ها». به‌ تصحیحِ #محمدعلی_فروغی. تهران: هرمس. ١٣٩٩. چاپِ ۴. صفحه‌ی ۱۰۷۴.)

خوشه‌گاه

ظالم پوشد لباسِ خون‌بافته را
تا زیر کند خصمِ زبون‌یافته را
با سنگ‌دلانِ شعله‌خو سختی کن
بردار به آهنْ آهنِ تافته را

(#بیدل_دهلوی. گزیده‌رباعیات. به کوششِ #عبدالغفور_آرزو. مشهد: ترانه‌. ١٣٧۵. چاپِ ۱. صفحه‌ی ٣٢.)

خوشه‌گاه

شبانه

دورانِ مُلکِ ظالم و فرمانِ قاطعش
چندان رَوان¹ بُوَد که برآید رَوانِ² او!

هرگز کسی که خانهٔ مردمْ خراب کرد
آباد بعد از آن نَبُوَد خانَدانِ او

سعدی شیرازی
کلیات سعدی، محمدعلی فروغی

¹ رَوان: زودگذر، گذرا، رَوَنده
² رَوان [یا رُوان]: جان، روح

#سعدی_شیرازی

Gardvaare

این سوز که خاست با که بتوانم گفت؟
وین واقعه راست با که بتوانم گفت؟
این دَم که مراست با که بتوانم زد؟
وین غم که مراست با که بتوانم گفت؟

(#عطار. مختارنامه: مجموعه‌ی رباعیات. «بابِ پانجدهم: در نیازمندی به ملاقاتِ هم‌دمی محرم». تصحیح و مقدمه از #محمدرضا_شفیعی_کدکنی. تهران: سخن. ١٣٩٩. چاپِ ٨. صفحه‌ی ١۵۶.)

خوشه‌گاه

برای یک نظامِ تمامیت‌خواه کارِ دشواری نیست که مردم را در جهل نگه دارد. به محضِ آن‌که به خاطرِ «درکِ ضرورت‌ها»، انضباطِ حزبی، هم‌رنگی با نظام، شکوه و افتخارِ سرزمینِ مادری یا هر جای‌گزینِ پیش‌نهادیِ مجاب‌کننده‌ی دیگری از آزادی‌ات چشم پوشیدی، از حقِ خود برای فهمیدنِ حقیقت صرفِ نظر کرده‌ای. اندک‌اندک، قطره‌قطره، شیره‌ی زندگی‌ات کشیده می‌شود، درست مثلِ این‌که رگِ دستت را زده باشی، به همان قطعیت. تو داوطلبانه حکمِ درماندگی‌ات را صادر کرده‌ای.

(#هدا_مارگولیوس_کووالی. بختِ بی‌دادگر: داستانِ یک زندگی، پراگ، ١٩۴١-١٩۶٨. ترجمه‌ی #راضیه_خشنود. تهران: ماهی. ۱۴۰۰. چاپِ ٢. صفحه‌ی ١۴.)

خوشه‌گاه

ای خواجه! زوالِ کرّ و فر نزدیک است
افسردنِ شعله‌ی اثر نزدیک است
چون شمع، فروغت چه‌قَدَر خواهد ماند؟
ای کرمکِ شب‌تاب! سحر نزدیک است

(#بیدل_دهلوی. گزیده‌ی رباعیاتِ #بیدل. به‌ کوششِ #محمدکاظم_کاظمی. با مقدمه‌ی #سید_علی_میرافضلی. مشهد: سپیده‌باوران. ١٣٩٨. چاپِ ١. صفحه‌ی ١٠۶.)

خوشه‌گاه

شیخا، احدی‌گری مبارک باشد
کرّ و فرِ خودسری مبارک باشد
امروز به اعتقادِ حیوانی چند،
آدم شده‌ای، خری مبارک باشد

(#بیدل_دهلوی. گزیده‌ی رباعیاتِ #بیدل. به کوششِ #محمدکاظم_کاظمی. با مقدمه‌ی #سید_علی_میرافضلی. مشهد: سپیده‌باوران. ١٣٩٨. چاپِ ١. صفحه‌ی ١٨۴.)

خوشه‌گاه

ای مغزِ خرد، غبارِ تشویش مباش
عمامه نه‌ای، بزرگی‌اندیش مباش
گر یک سرِ موست آدمیت کافی‌ست
چون خرس ز فرق تا قدم ریش مباش

(#بیدل_دهلوی. گزیده‌رباعیات. به کوششِ #عبدالغفور_آرزو. مشهد: ترانه‌. ١٣٧۵. چاپِ ۱. صفحه‌ی ۱۵۲.)

خوشه‌گاه

از خانه‌خراب کردنِ خلق به زور
هرگز نشود خانه‌ی ظالم معمور
آن کس که کَنَد جامه ز تن مردم را
حاشا که رود با کفنِ خویش به گور!

(#واعظ_قزوینی. دیوان. «رباعیات». با تصحیح و مقدمه و فهارس به کوششِ دکتر #سید_حسن_سادات_ناصری. بی جا: مؤسسه‌ی مطبوعاتیِ علی‌اکبر علمی. ۱۳۵۹. چاپِ ۱. صفحه‌ی ۵۶۶.)

خوشه‌گاه

تا ابد مرگ بر ظلمِ ظالم!

لعنت به تک‌تکِ اون‌ها که طرف‌دارِ این حکومت و خون‌ریزش هستن!
که کورن!
که نمی‌بینن چه بلایی سرمون اومده!
که ما به چشمشون اغتشاش‌گریم و خودشون شریف و مظلوم!
طرف‌داری تا کِی؟
تا کجا؟
اگه بقیه‌مون هم به قتل برسیم خیالتون راحت می‌شه؟

اون‌قدر حالم بده که نمی‌دونم به چی باید چنگ بزنم و چه‌طوری خودم رو آروم کنم. بوی خون می‌آد. مرگ بال‌هاش رو باز کرده. ضحاک سیرمونی نداره.

خدایْ شرِ تو از روی خلق دور کناد
که با وجودِ تو روی جهان به ویرانی‌ست

#انوری

در خلق نوای عبرتی ساز نشد
رنگی ز تمیز آینه‌پرداز نشد
از بس همه جا انجمنِ کوران بود
ما سرمه شدیم و چشمِ کس باز نشد

(#بیدل_دهلوی. گزیده‌رباعیات. به کوششِ #عبدالغفور_آرزو. مشهد: ترانه‌. ١٣٧۵. چاپِ ۱. صفحه‌ی ١٢٣.)

خوشه‌گاه

این چند روز داشتم فکر می‌کردم سرمه هم به چشمِ طرف‌دارهای این حکومتِ آدم‌کش بکنی چشمشون باز نمی‌شه و خودشون و اربابشون رو بر حق می‌دونن. واقعاً ننگ بر شما.
این‌قدر شرف ندارن که حتی اگه قوم‌وخویشِ خودشون هم به قتل رسیده بود باز مسخره می‌کردن و می‌خندیدن.
واقعاً ننگ بر شما.

آخه بی‌شرف‌ها...
چه‌طوری می‌تونین جونِ یه آدم رو بگیرین؟
به خاطرِ حقی که هیچ‌وقت برای زندگی نداشته؟
به خاطرِ چی؟
آخه چرا؟
چه‌قدر رذالت تو وجودِ منحوسِ کثیفتونه...
شما فاتح‌اید و ما مغلوب؟!

حالا باید نامِ پَرپَرشده‌هامون رو به خاطر بسپریم؟ 💔
https://xn--r1a.website/RememberTheirNames

یه کوچه نیست ببینی داغِ جوون ندارن
این‌همه عاشق اون‌جا نام‌ونشون ندارن
از اون‌همه قشنگی‌ها خبر نیست
وطن نگو، اون‌جا دیگه وطن نیست
تو کوچه‌هاش چوبه‌ی داره اون‌جا
آدم‌کشی خودش یه کاره اون‌جا

#مسعود_امینی

خوشه‌گاه

غم بر سرِ غم ریخته آن‌جا که من‌ام

#رهی_معیری

خوشه‌گاه