Թրամփն առևանգեց Մադուրոյին. Ի՞նչ էր խոստովանում Փաշինյանը տարեմուտի գիշերը

Ժամը 20:00-ին դիտեք այս տարվա առաջին յութուբյան անդրադարձս:

https://youtu.be/xj6LICpD1K4?si=3kVNl2AAoifwhvc7

🇺🇸🇻🇪🇮🇷Վենեսուելայից մինչև Իրան․ կեղծ զուգահեռ

Դոնալդ Թրամփի վերջին հայտարարությունները՝ Իրանում ընթացող բողոքի ակցիաների և Վենեսուելայի շուրջ զարգացումների ֆոնին, մի շարք վերլուծաբանների մոտ ձևավորել են այն տպավորությունը, թե ԱՄՆ նախագահը նախապատրաստում է հերթական ռազմական սցենարը՝ այս անգամ Իրանի ուղղությամբ։

Այդ ընկալումը, սակայն, ավելի շատ պայմանավորված է Թրամփի կոշտ և սադրիչ հռետորաբանությամբ, քան իրական ռազմաքաղաքական հաշվարկով։

Խոսելով Իրանում տեղի ունեցող ցույցերի մասին՝ Թրամփը հայտարարել է, որ եթե իրանական իշխանությունները «կրակեն և դաժանորեն սպանեն խաղաղ ցուցարարներին, ինչպես դա իրենց սովորական պրակտիկան է», ապա Ամերիկայի Միացյալ Նահանգները «կհասնի նրանց օգնության»՝ ընդգծելով, որ ԱՄՆ-ը «լիակատար մարտական պատրաստվածության մեջ է» և «պատրաստ է գործել»։ Իսկ Վենեսուելայի շուրջ իրականացված գործողություններից անմիջապես հետո նա մեկ այլ ուղերձ է հղել՝ նշելով, որ «այն, ինչ տեղի ունեցավ Մադուրոյի հետ, կարող է տեղի ունենալ ցանկացածի հետ»՝ սա ներկայացնելով որպես դաս և նախազգուշացում բոլորի համար։

Այս երկու հայտարարությունների հաջորդականությունը շատերի կողմից մեկնաբանվել է որպես ուղիղ ակնարկ այն մասին, թե Վենեսուելայից հետո Թրամփի հաջորդ թիրախը կարող է դառնալ Իրանը։ Սակայն նման եզրահանգումը կառուցված է արտաքին հռետորական նմանությունների վրա և անտեսում է ռազմաքաղաքական իրականության խորքային տարբերությունները։

Վենեսուելայի դեպքում Թրամփի խոսույթն ու գործելաոճը ամբողջությամբ տեղավորվում են Մոնրոյի դոկտրինի տրամաբանության մեջ, որը նա փորձել է վերակենդանացնել և հարմարեցնել սեփական քաղաքական օրակարգին։
Լատինական Ամերիկան Թրամփի ընկալմամբ ԱՄՆ-ի անմիջական ազդեցության գոտին է, որտեղ Վաշինգտոնը իրեն իրավունք է վերապահում կոշտ միջամտության։ Վենեսուելան այդ շրջանակում ընկալվում է որպես թույլ և մեկուսացված պետություն՝ տնտեսական կոլապսի, սահմանափակ ռազմական կարողությունների և արտաքին անվտանգության իրական երաշխիքների բացակայության պայմաններում։

Իրանը, սակայն, բոլորովին այլ քաղաքական և աշխարհաքաղաքական քաշային կարգում է։ Այն ունի կայացած պետական համակարգ, բազմաշերտ ռազմական և անվտանգային կարողություններ, ինչպես նաև տարածաշրջանային ազդեցության լայն և կայուն մեխանիզմներ։ Ամենակարևորը՝ Իրանը այնպիսի պետություն է, որի շուրջ խաչվում են այլ գլոբալ ուժային կենտրոնների շահերը։ Չինաստանի և Ռուսաստանի համար Իրանը երկրորդական դերակատար չէ, այլ գլոբալ ուժային հավասարակշռության կարևոր հանգույց, և նրա դեմ ԱՄՆ-ի լայնամասշտաբ ռազմական գործողությունը անխուսափելիորեն կվերածվի ոչ թե երկկողմ, այլ բազմակողմ ճգնաժամի՝ անկանխատեսելի հետևանքներով։

Վերջին տարիների փորձը, այդ թվում՝ իսրայելա-իրանական 12-օրյա պատերազմի ընթացքում արձանագրված զարգացումները, ցույց են տվել, որ օդային հարվածները Իրանի պարագայում չեն ապահովում ռազմավարական ճեղքում։ Ընդհակառակը՝ արտաքին ռազմական ճնշումը հակառակ արդյունք է տալիս՝ կոնսոլիդացնելով իրանական հասարակությանը և ամրապնդելով ներքին համախմբումը։ Իսկ ԱՄՆ-ի հնարավոր ցամաքային գործողությունը Իրանի դեմ դժվար է գնահատել այլ կերպ, քան ռազմաքաղաքական արկածախնդրություն՝ մեծ մարդկային, քաղաքական և տարածաշրջանային կորուստներով։

Թրամփի արտաքին քաղաքական վարքագիծը հիմնված է ուժի ցուցադրման, կոշտ հայտարարությունների և մշտական ճնշման վրա, սակայն առանց այն սահմանը հատելու, որտեղ ռիսկերը դառնում են անկառավարելի։ Նրա հռետորաբանությունը հաճախ ծառայում է որպես զսպման և բանակցային դիրքերի ուժեղացման գործիք, այլ ոչ թե որպես իրական պատերազմի անխուսափելի ազդակ։

Այս տրամաբանության մեջ Իրանը կարող է շարունակել մնալ պատժամիջոցների և քաղաքական ճնշման թիրախ, բայց ոչ այն ուղղությունը, որտեղ Թրամփը կգնա լայնամասշտաբ ռազմական արշավի։

Հետևաբար, Վենեսուելայի և Իրանի միջև անցկացվող զուգահեռները կարող են արդյունավետ լինել քարոզչական դաշտում, սակայն չեն կարող հիմք հանդիսանալ իրատեսական ռազմաքաղաքական գնահատման համար։ Թրամփի հիշատակված հայտարարությունները ավելի ճիշտ է դիտարկել որպես հռետորական ազդակներ և ուժի ցուցադրում, այլ ոչ թե Իրանի դեմ պատերազմի ուղիղ նախապատրաստում։

Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://xn--r1a.website/SurSurenyants

Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

Սահմանադրության դեմ ստորագրություն. Փաշինյանի նոր հանցագործությունը

Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի մասնակցությամբ և ստորագրությամբ հրապարակված համատեղ հայտարարությունը, որով հայտարարվում է Հայաստանյայց առաքելական սուրբ եկեղեցու «բարենորոգման» մեկնարկի մասին, այլևս չի տեղավորվում քաղաքական հայտարարությունների կամ աշխարհիկ–հոգևոր բանավեճի շրջանակում։

Այն գործողությունների հստակ ծրագիր է, որն ուղղված է Եկեղեցու ներքին կառավարման վերաձևմանը՝ պետական իշխանության անմիջական և գռեհիկ ներգրավմամբ։

Հայտարարությամբ ձևավորվում է «Համակարգող խորհուրդ», որի օրակարգում ներառված են Վեհափառի հեռացումը, կաթողիկոսական տեղապահի ընտրությունը, Եկեղեցու կանոնադրության ընդունումը և Ամենայն Հայոց կաթողիկոսի ընտրությունը։ Առանձնապես կարևոր հանգամանք է, որ այս փաստաթուղթը ստորագրված է ոչ միայն վարչապետի, այլև տասը տիրադավ եպիսկոպոսների և արքեպիսկոպոսների կողմից, որոնք, թեև դեռ կարգալույծ չեն, չեն կարող Եկեղեցու անունից հանդես գալ նման բնույթի նախաձեռնություններով։

Այս համադրությունը գործընթացին տալիս է ոչ թե բարենորոգման, այլ բացահայտ քաղաքական միջամտության բնույթ։

Վարչապետի ստորագրությունը հայտարարության տակ այն վերածում է գործադիր իշխանության ուղղակի մասնակցությամբ նախաձեռնության, ինչը հակասում է Հայաստանի Սահմանադրության 17-րդ հոդվածին, որով ամրագրված է պետության և Եկեղեցու տարանջատման սկզբունքը և պետական իշխանության միջամտության արգելքը Եկեղեցու ներքին գործերին։

Բարենորոգումը, իր բուն իմաստով, ենթադրում է ներհոգևորական գործընթաց, կանոնական մարմինների դերակատարում և աշխարհիկ իշխանության չեզոքություն։

Տվյալ դեպքում, սակայն, գործ ունենք աշխարհիկ իշխանության նախաձեռնությամբ և քաղաքական հովանավորությամբ ձևավորվող կառույցի հետ, որի նպատակը Եկեղեցու կառուցվածքի փոփոխությունն է։ Սա ինստիտուցիոնալ ճնշում է, ոչ բարեփոխում։

Փաշինյանի մասնակցությամբ այս համատեղ հայտարարությունը միաժամանակ բացահայտում է իշխանության մարտավարական վերադասավորումը։

Կաթողիկոսին արագ հեռացնելու փորձերի ձախողումից հետո շեշտը դրվում է ոչ թե մեկ անձի, այլ ամբողջ եկեղեցական ինստիտուտի թուլացման, ապամոնտաժման կամ պառակտման վրա։ Տիրադավ հոգևորականների ներգրավումը ծառայում է հենց այդ նպատակին՝ ստեղծելով ներեկեղեցական լեգիտիմության արհեստական պատրանք։

Քաղաքական առումով այս հակաեկեղեցական գործընթացը իշխանության համար ունի նաև գործիքային նշանակություն։ Ազգային և բարոյական ինստիտուտների հետևողական արժեզրկումը նպաստում է հասարակության բարոյալքմանը և ապատիայի խորացմանը։ Ապատիկ հասարակությունը նվազ մասնակցություն է ցուցաբերում քաղաքական գործընթացներին, այդ թվում՝ ընտրություններին, ինչն իր հերթին ստեղծում է առավել բարենպաստ միջավայր ավտորիտար իշխանությունների վերարտադրության համար։

Այսպիսով, գործ ունենք սահմանադրական կարգավորումների գիտակցված խախտման, Եկեղեցու ինստիտուցիոնալ ինքնիշխանության խաթարման և քաղաքական նպատակներով հասարակության արժեքային դաշտի համակարգային քայքայման հետ։

Եվ հենց այս համատեքստում է, որ վարչապետի ստորագրությունը դառնում է ոչ թե քաղաքական դիրքորոշում, այլ Սահմանադրության դեմ ուղղված գործողություն։

Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://xn--r1a.website/SurSurenyants

Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

Դոնալդ Թրամփի վերջին հայտարարությունները՝ Իրանում ընթացող բողոքի ակցիաների և Վենեսուելայի շուրջ զարգացումների ֆոնին, մի շարք վերլուծաբանների մոտ ձևավորել են այն տպավորությունը, թե ԱՄՆ նախագահը նախապատրաստում է հերթական ռազմական սցենարը՝ այս անգամ Իրանի ուղղությամբ։

Այս թեմային է նվիրված յութուբյան անդրադարձը:

https://youtu.be/uYlX3GtJ2EM?si=Rb8N_wl6B9gsswJq

Քրիստոս Ծնավ և Հայտնեցավ. Ձեզ և մեզ մեծ Ավետիս:

Մեկնարկած տարվա առաջին հարցազրույցս: Բնականաբար, խոսել ենք այս պահի երկու գլխավոր թեմաների՝ Փաշինյանի հակաեկեղեցական քաղաքականության և Վենեսուելայի իրադարձությունների մասին:

https://youtu.be/WGkJpa7D_gw?si=lY-LnAzLPjywSgIc

Միասնական ընդդիմության թեզը գրավիչ է, բայց դա խմորել ու դարձնել նախընտրական օրակարգ ճիշտ չէ, մարդկանց մոտ սպասումներ կձևավորվեն, ու ձախողվելու դեպքում, որ շատ հավանական է, մեծ հիասթափություն կլինի: Ես տեսնում եմ, որ ձևավորվելու են ընդդիմադիր չորս-հինգ կոնսոլիդացիոն կենտրոններ: Կարևոր է, որ նրանք ներդաշնակ վարքագիծ ունենան:

Իմ մեկնաբանությունը «Ազատությանը»:

https://youtu.be/y4RBMDfX0pM?si=RHbY-xFRoLr4fwBD

❗️❗️❗️Ալիևի «ռեալպոլիտիկն» ընդդեմ Փաշինյանի «իրավական» կարգավորման

Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի վերջին հայտարարությունը, ըստ որի՝ «Զանգեզուրի միջանցքի բացումն արդեն հաստատել է ԱՄՆ նախագահը, իսկ անվանումը կարող է փոխվել, սակայն էությունը մնում է նույնը», պետք է դիտարկել որպես Բաքվի ռազմավարական մոտեցման հստակ արտահայտություն հետպատերազմյան տարածաշրջանային կարգավորման հարցում։

Այդ մոտեցումը հիմնված է ուժային հարաբերակցության, արտաքին քաղաքական հենարանների և ռեալպոլիտիկի տրամաբանության վրա։

Ալիևի հայտարարության բովանդակությունը հանգում է երկու փոխկապակցված հիմնադրույթի։

Առաջինը վերաբերում է Սյունիքի տարածքով հաղորդակցության բացման բնույթին։ Ալիևի ընկալմամբ՝ խոսքը վերաբերում է ճանապարհի շահագործման այնպիսի ռեժիմի հաստատմանը, որը ենթադրում է Հայաստանի ինքնիշխան իրավազորության էական սահմանափակում՝ վերահսկողության, անվտանգության և վարչարարության ոլորտներում։ Այդ համատեքստում կիրառվող եզրույթների փոփոխությունը («միջանցք», «ճանապարհ», «ուղի») չի փոխում խնդրի բովանդակությունը․ որոշիչը ոչ թե անվանումն է, այլ այն գործառնական ռեժիմը, որը փաստացի վերաիմաստավորում է տարածքային սուվերենության սահմանները։
Ճանապարհը պաշտոնապես կոչվել է TRIPP (Trump Route for International Peace and Prosperity), սակայն Ադրբեջանը շարունակում է կիրառել «Զանգեզուրի միջանցք» եզրույթը՝ ընդգծելով իր ընկալումը, ըստ որի Հայաստանի ինքնիշխանությունը այդ տարածքում էական սահմանափակումներ է ենթադրում:

Երկրորդ հիմնադրույթը միջազգային գործոնի նպատակային քաղաքական շահարկումն է։ Հղում անելով Դոնալդ Թրամփին՝ Ալիևը փորձում է ձևավորել այն ընկալումը, թե Ադրբեջանի առաջ քաշած օրակարգը ստացել է արտաքին քաղաքական հաստատում և վերածվել միջազգային համաձայնության բաղադրիչի։

Սակայն նման պնդումը չունի իրավական կամ ինստիտուցիոնալ հստակ հիմնավորում։ Այն ավելի շուտ Հայաստանին ուղղված քաղաքական ազդակ է, որի նպատակն է ստեղծել անխուսափելիության մթնոլորտ և նեղացնել բանակցային մանևրի հնարավորությունները։ Անգամ ԱՄՆ նախագահի հնարավոր քաղաքական համակրանքը կամ գործարքային մոտեցումը չեն կարող նույնացվել ԱՄՆ արտաքին քաղաքական ինստիտուցիոնալ դիրքորոշման հետ։

Ալիևի դիրքորոշման գաղափարական առանցքը բացահայտվում է նրա այն ձևակերպման մեջ, ըստ որի՝ «այսօրվա աշխարհում միջազգային իրավունք գոյություն չունի. կա ուժ, կա համագործակցություն և կա դաշինք»։

Այս հայտարարությունը պետք է դիտարկել որպես ժամանակակից ռեալպոլիտիկի բացահայտ ընդունում, որտեղ անվտանգությունը չի բխում իրավական նորմերից կամ միջազգային իրավունքից, այլ՝ ուժային հարաբերակցությունից և դաշինքային հաշվարկներից։

Այս մոտեցումը սկզբունքորեն հակադրվում է Հայաստանի գործող իշխանության քաղաքական խոսույթին։
Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարություններում անվտանգության հիմքը շարունակում է կապվել լեգիտիմության, իրավականության և միջազգային նորմերի պահպանման հետ։

Սակայն կողմերի մոտեցումների այս խորքային անհամաչափությունը ստեղծում է կառուցվածքային խնդիր։ Երբ բանակցային գործընթացի մի կողմը գործում է իրավական կարգավորման տրամաբանությամբ, իսկ մյուսը բացահայտ մերժում է այդ համակարգի գոյությունը, արդյունքը չի կարող լինել ինստիտուցիոնալ և կայուն խաղաղություն։

Այս պայմաններում խաղաղության օրակարգը վերածվում է մի մոդելի, որի շրջանակում պայմանները մշտապես ենթակա են վերանայման՝ հօգուտ առավել ուժեղ կողմի։

Այդպիսի համակարգում յուրաքանչյուր զիջում չի փակվում որպես վերջնական լուծում, այլ ձևավորում է հաջորդ պահանջի նախադրյալ։ Արդյունքում Հայաստանը հայտնվում է պերմանենտ ճնշումների ռեժիմում, որտեղ սուվերենությունն աստիճանաբար դառնում է բանակցելի կատեգորիա, իսկ անվտանգությունը՝ հարաբերական և պայմանական։

Համաձայնեք, որ նման ստատուս-քվոն ինստիտուցիոնալ և կայուն խաղաղության մասին չէ:

Կայուն խաղաղության համար անհրաժեշտ է փոխադարձ վստահություն և միջազգային երաշխիքներ, որոնք կսահմանափակեն ուժի կիրառման հնարավորությունը: Առանց դրա ցանկացած համաձայնագիր կմնա փխրուն:

Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://xn--r1a.website/SurSurenyants

Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

Փաշինյանի և 10 տիրադավների հայտարարության ազգադավ, հակասահմանադրական բնույթը պետք է մերկացնել ցանկացած առիթով:

Յութուբյան կարճ անդրադարձ:

https://youtu.be/jhPUxkJoufQ?si=rt0wXdcmwMcrucyh

Աշխարհիկ պետության վախճանը. Փաշինյանի «պետական» աղանդը

Սուրբ Աստվածածին Կաթողիկե եկեղեցու բակում «Ուխտերթի» ավարտին արված հայտարարությամբ Նիկոլ Փաշինյանը փաստացի հատել է այն սահմանագիծը, որը Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությամբ հստակ գծված է աշխարհիկ պետության և կրոնական ինստիտուտի միջև։

«Եկեղեցին և պետությունն այլևս իրար հետ են» ձևակերպումը ոչ թե հուզական կամ խորհրդանշական արտահայտություն է, այլ հստակ քաղաքական բովանդակություն ունեցող հայտարարություն, որը կասկածի տակ է դնում աշխարհիկ պետության հիմնարար սկզբունքը։

Աշխարհիկ պետությունը ենթադրում է ոչ թե եկեղեցու դեմ դիրքավորում, այլ պետական իշխանության ինստիտուցիոնալ չեզոքություն և միջամտության բացառում եկեղեցու ներքին կյանքին, կառավարմանը և ծիսական կարգին։ Այդ սկզբունքը խախտվում է այն պահից, երբ գործադիր իշխանության ղեկավարը հրապարակային կոչ է անում հավատացյալներին միջամտել պատարագների ընթացքին, ազդել հոգևոր սպասավորների վարքագծի վրա և եկեղեցական միջավայրում առաջ քաշել քաղաքական օրակարգից բխող պահանջներ։ Այս պարագայում խոսքը քաղաքական կարծիքի արտահայտման մասին չէ, այլ պետության կողմից կրոնական ինստիտուտի վրա ուղղակի ազդեցության փորձի։

Առավել մտահոգիչ է հայտարարության իրավական բաղադրիչը։ Կազմակերպված կերպով եկեղեցու ծեսերի վրա ազդեցություն գործադրելու կոչը հատում է իրավական թույլատրելիության սահմանը և մտնում այն դաշտ, որը քրեական օրենսգրքով դիտարկվում է որպես կրոնական կազմակերպության գործունեությանը կամ նրա ծեսերի իրականացմանը խոչընդոտում։ Նման կոչը, առավել ևս պետական բարձրագույն պաշտոնյայի շուրթերով, վտանգավոր նախադեպ է, քանի որ լեգիտիմացնում է իրավական առումով խնդրահարույց վարքագիծը։

Քաղաքական անպատասխանատվության մեկ այլ դրսևորում է Փաշինյանի պնդումը, թե Հայաստանի Առաքելական Եկեղեցին «օգտագործվում է որպես հենման կետ՝ Հայաստանի Հանրապետության դեմ գործելու համար»։

Առանց որևէ կոնկրետ երկրի, փաստի կամ ապացույցի մատնանշման՝ նման հայտարարությունը չի համապատասխանում պետական խոսքի նվազագույն չափանիշներին։ Պետության ղեկավարը չի կարող գործել ենթադրությունների և անանուն մեղադրանքների լեզվով՝ հատկապես ազգային հիմնարար ինստիտուտի հասցեին։

Ակնհայտ է նաև այս խոսույթի արտաքին քաղաքական ենթատեքստը։ ԵՄ քաղաքական շրջանակների առաջ իշխանությունը փորձում է իր հակաեկեղեցական գիծը ներկայացնել իբրև «հիբրիդային սպառնալիքների դեմ պայքար»՝ շրջանառության մեջ դնելով կեղծ թեզ, թե ՀԱԵ-ն իբր արտաքին կենտրոնների, մասնավորապես Ռուսաստանի, ազդեցության գործիք է։ Այս թեզը, որը պարբերաբար կրկնվում է ՔՊ տարբեր ներկայացուցիչների խոսքում, ոչ միայն փաստարկված չէ, այլև վտանգավոր է պետական շահի տեսանկյունից, քանի որ ազգային ինստիտուտների վարկաբեկումը չի կարող փոխհատուցվել արտաքին քաղաքական հավաստիացումների դիմաց։

Այսպիսով, գործ ունենք համակարգային քաղաքական գծի հետ, որի նպատակը եկեղեցին գործադիր իշխանության քաղաքական օրակարգի մեջ ներքաշելն ու պետական վերահսկողության ենթարկելն է։ Դա հարված է Սահմանադրությանը, եկեղեցու ինքնավարությանը, հասարակական համերաշխությանը և պետական խոսքի ինստիտուցիոնալ արժանահավատությանը։

Խնդիրը դադարում է լինել քաղաքական վեճի առարկա՝ վերածվելով սահմանադրական կարգի պաշտպանության հիմնարար հարցի։


Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://xn--r1a.website/SurSurenyants

Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

Հայ-ադրբեջանական հարաբերություններում յուրաքանչյուր զիջում չի փակվում որպես վերջնական լուծում, այլ ձևավորում է հաջորդ պահանջի նախադրյալ։ Արդյունքում Հայաստանը հայտնվում է պերմանենտ ճնշումների ռեժիմում, որտեղ սուվերենությունն աստիճանաբար դառնում է բանակցելի կատեգորիա, իսկ անվտանգությունը՝ հարաբերական և պայմանական։

Համաձայնեք, որ նման ստատուս-քվոն ինստիտուցիոնալ և կայուն խաղաղության մասին չէ:

Թեմայի վերաբերյալ՝ յութուբյան կարճ անդրադարձ:

https://youtu.be/kVAlaEDETkc?si=HyR8Z10Ibc8gH9A5

Հարցազրույց 24TV-ին

https://youtu.be/A7YRGKIAffU?si=_iEGXc496ajDHQTg

🇦🇲🇦🇿 Երբ Ալիևը ասում է, որ միջազգային իրավունք չկա ու ամեն ինչ որոշվում է ուժով, նա դրանով ասում է, որ հայ - ադրբեջանական հարաբերություններում կանոն չկա, կանոն որոշողը ես եմ։

Սուրեն Սուրենյանց

@armgeopolitic

Հարցազրույց 168TV-ին

https://youtu.be/I-GMseRWjII?si=DPRDKWHCEwkB5Xb0

Այսօր Առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի տարեդարձն է։

Երրորդ Հանրապետության ամենաակնառու պետական գործչին մաղթում եմ առողջություն, հաջողություններ։

Տեր-Պետրոսյանի շատ թեզեր կենսական, ակտուալ նշանակություն ունեն նաև մեր օրերում՝ ուղենիշ լինելով Հայաստանի զարգացման համար։

Շնորհավոր ծնունդդ, պարոն Նախագահ։

Հարցազրույց Հ2-ին

https://youtu.be/HPjwQG0dj6o?si=L6hNCkDhlXb4_Q3A

⚡️⚡️⚡️Նարե՜կ, խնդրում եմ՝ դադարեցրու հացադուլը

Դատարանի որոշմամբ ևս երեք ամսով երկարացվեց Նարեկ Սամսոնյանի և Վազգեն Սաղաթելյանի կալանքը։ Դա ոչ թե իրավական անհրաժեշտության, այլ իշխանության քաղաքական պատվերի հերթական դրսևորումն է։

Երբ արդարադատությունը դառնում է ձևականություն, իսկ դատարանը՝ իշխանական ճնշման գործիք, կալանքը վերածվում է պատժի՝ առանց դատավճռի։

Դատարանի այսօրվա որոշումից անմիջապես հետո Նարեկ Սամսոնյանի հայտարարած անժամկետ հացադուլը հուսահատ, բայց արժանապատիվ քայլ է՝ մարդու վերջին ճիչն ընդդեմ անարդարության։ Սակայն այն նաև վտանգավոր է՝ առաջին հերթին հենց իր կյանքի համար։

Իմ ամբողջական համերաշխությունն ու աջակցությունն եմ հայտնում Նարեկ Սամսոնյանին, Վազգեն Սաղաթելյանին և բոլոր քաղկալանավորներին, որոնք այսօր զրկված են ազատությունից ոչ թե հանցանքի, այլ համոզմունքի համար։

Քաղաքական կալանքը միշտ ունեցել է նույն նպատակը՝ մեկուսացնել, լռեցնել, կոտրել։ Բայց գաղափարը չի կալանավորվում, իսկ ճշմարտությունը երկար փակված չի մնում։

Անկախ քաղաքական հայացքներից՝ ոչ ոք չպետք է պատժվի խոսքի համար առանց արդար դատաքննության:

Եվ հիմա՝ անձնական խոսք Նարեկին։

Որպես նախկին քաղկալանավոր, ով նույնպես բանտում հացադուլ է հայտարարել և սեփական մաշկի վրա զգացել դրա անասելի ծանրությունը, խնդրում եմ՝ դադարեցրու հացադուլը։ Քո կյանքն ու առողջությունը անհամեմատ ավելի թանկ են, քան ցանկացած սիմվոլիկ քայլ։

Քո պայքարը չի ավարտվում բանտի պատերի ներսում և չի չափվում սովով։ Այն շարունակվում է խոսքով, ներկայությամբ, կամքով։ Եվ երբ դու վերադառնաս ազատություն՝ դա կլինի հաղթանակ ոչ միայն քո, այլ նաև բոլոր նրանց, ովքեր հավատում են արդարությանը։

Մենք պարտավոր ենք պաշտպանել ոչ միայն ձեր ազատությունը, այլ նաև ձեր առողջությունը։


Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://xn--r1a.website/SurSurenyants

Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

❗️❗️❗️Եկեղեցու դեմ իշխանության ճնշման նոր փուլը

Ամանորի տոներից անմիջապես հետո Նիկոլ Փաշինյանն ակնհայտորեն անցավ Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու դեմ ուղղված հակասահմանադրական քաղաքական կամպանիայի նոր փուլին՝ այն տեղափոխելով համակարգված գործողությունների մակարդակ։

Խոսքն իշխանության կողմից Եկեղեցու նկատմամբ ուղղորդված և նպատակային ճնշման գործընթացի մասին է։

Հունվարի 4-ին Փաշինյանը և տասը տիրադավ եպիսկոպոսներ ու արքեպիսկոպոսներ համատեղ հայտարարությամբ ստեղծեցին «Համակարգող խորհուրդ»։ Իր էությամբ սա վարչապետին կից ապօրինի մի կառույց է, որը չունի ոչ սահմանադրական, ոչ էլ կանոնական լեգիտիմություն և փաստացի կոչված է համակարգելու Եկեղեցու դեմ հակասահմանադրական պայքարը։

Պետական իշխանության ղեկավարի անմիջական ներգրավվածությունը Եկեղեցու ներքին կառուցվածքների ձևավորման գործընթացում բացահայտորեն խախտում է Եկեղեցի–պետություն բաժանման սկզբունքը և ստեղծում վտանգավոր նախադեպ՝ իշխանության կամայական միջամտության համար։

Հունվարի 6-ին տեղի ունեցած երթը դարձավ այս կամպանիայի հաջորդ դրսևորումը։ Այն իրականացվեց իշխանության վարչական ռեսուրսի կոպիտ և ցուցադրական չարաշահմամբ՝ կրելով ոչ թե հասարակական ինքնաբուխ շարժման, այլ վերևից կազմակերպված քաղաքական ճնշման բոլոր բնորոշ գծերը։

Գործընթացի առավել մտահոգիչ պահը հունվարի 8-ի ասուլիսն էր, երբ Փաշինյանը հայտարարեց, որ պատրաստվում են այնպես անել, որպեսզի Կաթողիկոսը փոխի իր մտադրությունը և ստիպված հեռանա։ Այս հայտարարությամբ իշխանության ղեկավարը բացահայտորեն հրաժարվում է նույնիսկ ձևական իրավական զսպվածությունից և խոստովանում է Եկեղեցու առաջնորդի նկատմամբ պարտադրանքի մեխանիզմների կիրառման մտադրությունը։ Սա այլևս իրավական և սահմանադրական ճգնաժամի ուղիղ ազդակ է, երբ պետական իշխանությունը փաստացի իրեն վեր է դասում Սահմանադրությունից և իրավունքի գերակայությունից։

Հունվարի 9-ին հայտարարվեց, որ տասներեք քահանաներ միացել են Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու «բարենորոգման» գործընթացին։ Այս քայլը վկայում է, որ հակաեկեղեցական կամպանիայի ինստիտուցիոնալացումը արդեն տալիս է իր առաջին արդյունքները՝ ձևավորելով իշխանության կողմից խրախուսվող և վերահսկվող հոգևորականների խումբ։

Տեղի ունեցողը որևէ աղերս չունի Եկեղեցու բարենորոգման գաղափարի հետ։ Խոսքը պետական իշխանության ուղղակի միջամտության մասին է Եկեղեցու ինքնակառավարմանը, որի նպատակն է չեզոքացնել կամ ենթարկել մի ինստիտուտ, որը չի տեղավորվում գործող իշխանության քաղաքական ճարտարապետության մեջ։ Եկեղեցին դիտարկվում է ոչ թե որպես Սահմանադրությամբ պաշտպանված ինքնուրույն համակարգ, այլ որպես քաղաքական խոչընդոտ։

Այս համատեքստում հնարավոր են զարգացման երեք սցենարներ։

Առաջինը՝ Կաթողիկոսին հակասահմանադրական ճանապարհով հրաժարականի հարկադրելն կամ Վեհարանից հեռացնելն է, որը ամենաարմատական և ամենաբարձր ռիսկ ունեցող տարբերակն է՝ ներքին լուրջ ցնցումների և արտաքին լեգիտիմության կորստի վտանգով։

Երկրորդը՝ Եկեղեցու ինստիտուցիոնալ պառակտման գործընթացն ավարտին հասցնելն է՝ իշխանության հովանու ներքո զուգահեռ, վերահսկելի եկեղեցական կառուցվածքի ձևավորմամբ, ինչը ամենից իրատեսական և միաժամանակ ամենավտանգավոր սցենարն է։

Երրորդը՝ հակաեկեղեցական օրակարգի օգտագործումն է որպես նախընտրական գործիք՝ քաղաքական դաշտը բևեռացնելու նպատակով։

Այն, ինչ տեղի է ունենում այսօր, Եկեղեցու շուրջ ընթացող վեճ չէ։ Սա իշխանության վերաբերմունքի արտահայտությունն է ցանկացած ինքնուրույն ինստիտուտի նկատմամբ։ Եկեղեցին դարձել է իշխանության ագրեսիայի խոշոր թիրախը, որովհետև ունի ինքնություն, հասարակական ազդեցություն և արժեքային համակարգ, որը չի ենթարկվում քաղաքական կոնյուկտուրային։

Խնդիրը ոչ միայն հոգևոր, այլ խորապես քաղաքական և սահմանադրական է։


Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://xn--r1a.website/SurSurenyants

Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

Բանավեճ

https://youtu.be/cq1T_GGDsBs?si=XW8ayvW1WgeDQDsd

Հարցազրույց Tribuneam-ին

https://youtu.be/qocbDP0D7gk?si=U1TPgM44gCdzJKrW