‍ رادیونو، فصل سوم، اپیزود یکم 
«در جنگلِ صلحِ پاریس ۱۹۱۹»
نوشتهٔ مانی پارسا

«و آنجا پاریس بود: پاریسِ زیبای غم‌انگیز با مردمانی سردرگریبان و سوگوار که نشانه‌های جنگِ خانمانسوز در گوشه گوشه‌ی آن نمایان بود...»
کنفرانس صلح پاریس (۱۹۲۰-۱۹۱۹)، قرار بود پایانی بر جنگ جهانی اول و آغازی برای جهانی منظم‌تر باشد، اما همان‌قدر که تصمیمات این نشست خطوط مرزی را ترسیم کرد، بذر بحران‌های آینده را هم کاشت که بعدها به جنگ جهانی دوم انجامید.
اپیزود اولِ فصلِ سوم رادیونو را اختصاص داده‌ایم به پشت‌پردۀ این مذاکرات پیچیده، که در آن، رهبران پیروز هر یک با دیدگاهی متفاوت، برای شکل دادن به دنیای پس از جنگ وارد میدان شدند و نظمِ متزلزلِ آینده را ساختند.

این پادکست تحریر شد با نگاهی به کتاب «پاریس ۱۹۱۹» اثر ماگارت مک‌میلان به ترجمۀ افشین خاکباز.

«پاریس ۱۹۱۹» به‌زودی تجدیدچاپ خواهد شد.

🔻 فایل پادکست ضمیمه است.

□ نویسنده: مانی پارسا | ویراستار: علیرضا آبیز | صداپرداز: حامد کیان | موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری | مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر  تهیه‌کننده: نشرنو

در پادگیرها:

Castbox | PodBean | Spotify

@Radio_Now | @nashrenow

‍ رادیونو، فصل سوم، اپیزود اول 
«در جنگلِ صلحِ پاریس ۱۹۱۹»

□ نویسنده: مانی پارسا | ویراستار: علیرضا آبیز | صداپرداز: حامد کیان | موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری | مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر  تهیه‌کننده: نشرنو

@Radio_Now | @nashrenow

‍ رادیونو، فصل سوم، اپیزود دوم 
«لیکو، بلوچستان، ایران»
نوشتهٔ منصور مؤمنی

نشسته بی شو
لحاف‌هاش را می‌چید دخترک.
چادرش افتاده
دیدَم می‌زد از دریچه.

بداهه می‌سراید و می‌نوازد و می‌خوانَد لیکوزَن. قصد در دل است و دل اینجا نیست که دست می‌نوازد و دهان می‌خوانَد؛ آنجاست که دخترک «نشسته بی ‌شو لحاف‌هاش را می‌چید». چیست مرادمان اگر او را «دخترکِ بی شو» بخوانیم؟ یعنی شو کرده و شویَش نیست، یا شو نکرده اصلاً؟ لحاف‌های که را می‌چید دخترک؟ لحاف‌های خودش را تنها؟ لحاف‌های خودش را و شویِ شایدی‌اش را؟ لحاف‌های اهلِ خانه را؟ و دخترک که را دید می‌زد؟ دید که می‌زد چه می‌دید؟ لیکوزَن می‌دید؟ همین که بداهه می‌سراید و می‌نوازد و می‌خواند و آنجاست هنوز؟ و لیکوزَن چه می‌دید؟ محض «دخترکی بی شو» را؟  آیا فقط همین را می‌داند که شویِ دخترک نبود در آن «اکنون»؟ نمی‌داند که شو داشت یا نه؟ نمی‌داند مثلاً  که شویِ دختر، اگر داشت، مرده بود، یا رفته بود زمین شیار کند، یا رفته بود شهر نان آورد؟ و چرا اصلاً «دخترک» باید شو داشته باشد؟ از خود می‌پرسیم و پاسخ را می‌پرسیم: چرا نداشته باشد اگر راوی او را بی شو می‌بیند؟
چه سادگیِ پیچیده‌ای! چه داستانی!
دعوتید به شنیدنِ اپیزودِ دومِ رادیو نو، درباره‌ی لیکو: «لیکو، بلوچستان، ایران».

🔻 فایل پادکست ضمیمه است.

□ نویسنده: منصور مؤمنی | ویراستار: علیرضا آبیز | صداپرداز: حامد کیان | موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری | مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر  تهیه‌کننده: نشرنو

در پادگیرها:

Castbox | PodBean | Spotify

@Radio_Now | @nashrenow

رادیونو، فصل سوم، اپیزود دوم 
«لیکو، بلوچستان، ایران»

□ نویسنده: منصور مؤمنی | ویراستار: علیرضا آبیز | صداپرداز: حامد کیان | موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری | مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر  تهیه‌کننده: نشرنو

@Radio_Now | @nashrenow

‍ رادیونو، فصل سوم، اپیزود سوم 
«قسطنطنیه: مسجد و میخانه»
نوشتهٔ بهرام معصومی

قسطنطنیه/استانبول شهری‌ست دوپاره، هم به لحاظ جغرافیایی، هم به لحاظ تاریخی، هم به لحاظ فرهنگ‌اش. نماد زنده‌ای‌ست از تضادها و تناقض‌ها، و معلق در میان دو زمان و دو جهان. شهری که دم به دم داستانی نو از تناقض‌های بی‌پایانش روایت می‌کند. تضادهایی که ذاتی این شهر است و از گذشته تا اکنون به غنای آن افزوده است. تاریخ باشکوه امپراتوری‌ها در کوچه‌پس‌کوچه‌های این شهر با زنگ ناقوس کلیساها و آوای اذان در‌می‌آمیزد، گویی گذشته و حال در پیوندی جادویی میان سنت و تجدد، سرگرم گفت‌وگویی تمام‌نشدنی‌اند. تضادهای تاریخی نهفته در این شهر، نقطه‌ی ضعف آن نیستند، نقطه‌ی قوت آنند، چرا که هویت خاصی را شکل می‌دهد که همچنان مجذوب‌کننده است و بر زیبایی‌های طبیعی شهر می‌افزاید. قسطنطنیه‌ی بیزانسی یا استانبول عثمانی، فقط یک شهر نیست، حکایتی شورانگیز است از آشوب‌ها، پیچیدگی‌ها و شگفتی‌ها؛ جایی که هیچ ‌چیز در آن ثابت نیست و همه ‌چیز در جریان زندگی روی در تغییر و تحول دارد.

□ نویسنده: بهرام معصومی | ویراستار: علیرضا آبیز | صداپرداز: حامد کیان | موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری | مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر  تهیه‌کننده: نشرنو

در پادگیرها:

Castbox | PodBean | Spotify

@Radio_Now | @nashrenow

رادیونو، فصل سوم، اپیزود سوم 
«قسطنطنیه: مسجد و میخانه»

□ نویسنده: بهرام معصومی | ویراستار: علیرضا آبیز | صداپرداز: حامد کیان | موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری | مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر  تهیه‌کننده: نشرنو

@Radio_Now | @nashrenow

‍ رادیونو، فصل سوم، اپیزود چهارم 
دو پرده‌ از ستیز با جهان مدرن
نوشتهٔ سینا باستانی

سنت‌گرایانِ اروپایی چه می‌گویند و نسبت سنت‌گرایی اروپایی با جریان‌های سنت‌گرای جهان جهان و به‌ویژه سنت‌گرایان ایرانی چیست؟ رنه گنون، پیشوای فرانسوی سنت‌گرایان اروپایی، بر آن بود غرب در نتیجۀ توقف جریان انتقال سنت دچار بحران است و مانع انتقال سنت‌گرایی را سه‌گانۀ عقل‌گرایی و مادی‌گرایی و علم‌گرایی می‌دانست که معنویت را به محاق برده‌اند. او پیروِ این باور به تشکیل گروهی از مریدان و هدایت رازآمیزانۀ آنها دست یازید. راهی که او گشود به واسطۀ فریتیوت شوان و طریقت صوفیانۀ علاویه ادامه یافت و صورت فرقه‌ای‌تر و رازآمیزتری به خود گرفت و پیروانی چند در میان مسلمانان یافت و سرانجام با انشعاب شوان از طریقت علاویه به تأسیس فرقۀ مریمیه انجامید که شماری از سنت‌گرایان ایرانی نیز بدان پیوستند. شناخت سیر تحولات درونی جریان سنت‌گرایی مقدمه‌ای‌ست بر شناخت نقش و تأثیر آنها در جوامع مختلف: داستان وفاق‌ها، انشعاب‌ها و افتراق‌ها.

□ نویسنده: سینا باستانی. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گویند: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.

در پادگیرها:

Castbox | PodBean | Spotify

@Radio_Now | @nashrenow

رادیونو، فصل سوم، اپیزود چهارم 
دو پرده‌ از ستیز با جهان مدرن

نویسنده: سینا باستانی. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گویند: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.

@Radio_Now | @nashrenow

‍ رادیونو، فصل سوم، اپیزود پنجم
چرا به علم اعتماد کنیم؟
نوشتۀ میثم محمدامینی

خیلی به‌ندرت پیش می‌آید که جهان درستیِ یک استدلالِ دانشگاهی را ثابت کند، و حتی از آن هم نادرتر این است که با یک کلمه این کار صورت بگیرد. کووید-۱۹ به خشن‌ترین شکل ممکن - با قرار دادنمان میان مرگ و زندگی - نشانمان داده که وقتی به علم اعتماد نمی‌کنیم و توصیۀ متخصصان را نادیده می‌گیریم، چه اتفاقی می‌افتد.
بااین‌همه گاهی دانشمندان به خطا می‌افتند. اساس علم تجربی بر مشاهده و استقراء مبتنی است. از همین‌رو همیشه احتمال خطا در نظریه‌های علمی هست. بنابراین طرح این پرسش خیلی اهمیت دارد که «از کجا بدانیم همین حالا هم دانشمندان بر خطا نیستند؟»
اگر پذیرفته‌ باشیم که شناختِ علمیِ ما ناپایدار و ناقص است، پس چطور می‌توانیم با اتکا به همین شناخت ناپایدار و ناقص تصمیم‌گیری‌هایمان را توجیه کنیم، به‌ویژه وقتی پای موضوعاتی در میان است که اغلب به لحاظ اجتماعی یا سیاسی حساس‌اند و پیامدهای اقتصادی جدی دارند و بسیار شخصی‌اند؟

□ نویسنده: میثم محمدامینی. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.

در پادگیرها:

Castbox | PodBean | Spotify

@Radio_Now | @nashrenow

رادیونو، فصل سوم، اپیزود پنجم
چرا به علم اعتماد کنیم؟

□ نویسنده: میثم محمدامینی. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.


@Radio_Now | @nashrenow

‍ رادیونو، اپیزود ۲۵
به‌تدریج دژخیم می‌شویم
نوشتۀ مانی پارسا

هدف دیکتاتوری مسخ افراد است به منظور تضمین اطاعت محض و خودخواسته. اما مسخ به‌یکباره بر فرد خیمه نمی‌افکند. مسخ یک فرایند است. این‌طور نیست که نظام ناگهان فردی را نشان کند اسلحه‌ای بدهد به دستش بگوید این آدم را بکش! نظام آن فرد را برمی‌گزیند، مرحله به مرحله تربیت می‌کند، با صبر و حوصله روحِ مسئولیت را از وجود او می‌زداید، مرحله به مرحله بَرَش می‌کشد و اجازه می‌دهد از هرم قدرت تا یک جایی بالا برود. پس نسبت فرد با نظام دیکتاتوری صرفاً و الزاماً نسبتی اداری و رئیس و مرئوسی نیست، نسبتی‌ست خدایگانی ـ بندگی که از رهگذر رابطۀ دیالکتیکی مستمر و تدریجیِ فرد و نظام شکل می‌گیرد.
این اپیزود مواجهه‌ای‌ست با مقولۀ «مسئولیت فردی در دوران دیکتاتوری»، بالاعم ــــ و ضمناً مواجهه‌ای با مقالۀ معروف هانا آرنت به همین نام.

نویسنده: مانی پارسا. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.

در پادگیرها:

Castbox | PodBean | Spotify

@Radio_Now | @nashrenow

رادیونو، اپیزود ۲۵
به‌تدریج دژخیم می‌شویم

نویسنده: مانی پارسا. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.

@Radio_Now | @nashrenow

‍ رادیونو، اپیزود ۲۶
دختران آزادی
نوشتۀ بهرام معصومی

فرانسه در آستانهٔ قرن هجدهم به نماد بحران‌های ساختاری بدل شده بود؛ سلطنت بوروکراتیک، فقر گسترده و نارضایتی عمومی شرایطی را ایجاد کرده بود که جرقه‌ای کافی بود تا جامعه گُر بگیرد. و آن جرقه سرانجام با ندای آزادی‌ و برابری بر جامعه افتاد و گُر گرفت. اما در این غوغای انقلابی این صدای زنان بود که پژواک خواسته‌های واقعی مردم بود، صدایی با خاستگاهی متفاوت و ژرف‌تر. آنها با قلم و فریاد و حتی حضور فعال در خیابان‌ها و انجمن‌ها، ساختارهای مردسالارانه را به چالش کشیدند. از المپ دو گوژ با «اعلامیۀ حقوق زن و شهروند» او گرفته، تا زنانی که در صفوف تظاهرات نان و عدالت، دوشادوش مردان ایستادند.
نقش زنان در انقلاب فرانسه را نباید فقط در عمل سیاسی‌شان خلاصه کرد؛ حضورشان فرهنگی‌ترین زوایای جامعه را نیز دگرگون کرد. از تحول در ادبیات و هنر گرفته تا بازنگری در نهاد خانواده و مفهوم مادری، زنان اندیشه‌های نوینی را وارد جریان اصلی فرهنگ کردند که تا پیش از آن مجال بروز نداشت. آنان در میان نابرابری‌های فراگیر بستری برای بروز خلاقیت، مقاومت و آگاهی فراهم آوردند که هم پدیدآورندۀ جنبش‌هایی ماندگار بود و هم نقطۀ عزیمت به سوی تغییرات عمیق اجتماعی.

نویسنده: بهرام معصومی. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.

در پادگیرها:

Castbox || Spotify || PodBean

@Radio_Now | @nashrenow

رادیونو، اپیزود ۲۶
دختران آزادی

نویسنده: بهرام معصومی. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.

@Radio_Now | @nashrenow

‍ رادیونو، اپیزود ۲۷
ماوتهاوزن
نوشتۀ ابوالفضل الله‌دادی

در میان دیوارهای سرد و خاموش ماوتهاوزن، هنوز صدایی می‌پیچد؛ صدایی که از دل رنج و خاکستر برمی‌خیزد و قصه‌های تلخ و شیرین زمانه‌ای ظلمانی را روایت می‌کند. در قلب اردوگاهی که مرگ قصۀ هر روزۀ آن بود، یاکووس کامبانللیس شاهد و راوی زندگی شده است. او نه از قهرمانان می‌نویسد، نه از پیروزی، از انسان می‌گوید ـ انسانی که حتی در اردوگاه کار اجباری و در بیداد تحقیر و گرسنگی هنوز می‌تواند بخندد، عشق بورزد و امیدوار بماند. روایتی از پایداری در دل تاریکی، روایت روزهایی که هر جرعه آب، هر لبخند کوتاه، هر واژه معنایی تازه از آزادی می‌یافت. روایت انسان‌هایی که سیاه‌ترین لحظات تاریخ را از سر گذراندند و، گرچه زخم‌خورده و درمانده، زنده ماندند و برچیده شدن بساط جور را دیدند؛ زمزمه‌ای از جاودانگی انسان در روزگار عسرت.

نویسنده: ابوالفضل الله‌دادی. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.

در پادگیرها:

Castbox || Spotify || PodBean

@Radio_Now | @nashrenow

رادیونو، اپیزود ۲۷
ماوتهاوزن

نویسنده: ابوالفضل الله‌دادی. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.

@Radio_Now | @nashrenow

‍ رادیونو، اپیزود ۲۸
عشق‌های کافکا
نوشتۀ ناصر غیاثی

نامه‌های کافکا به معشوقه‌هایش بخشی از میراث ادبی او به شمار می‌روند ــ نه صرفاً مواد و مصالحی برای پژوهش در سوانح احوال او، بل بستر و امکان نابِ نوشتن، نوشتن چونان ادبیات. کافکا به معشوقه‌هاش نامه نمی‌نوشت تا صرفاً بگوید و نشان بدهد که معشوقۀ مربوطه را چقدر دوست می‌دارد. عشقی هم اگر بود ــ که بود ــ آمیخته بود با سودای نوشتن، تو گویی عشق بود چونان نوشتن، چونان طرح‌افکنی بنیادی برای نوشتن، پر از لکه‌های عمیقِ پنهان در زیر غشایی خاکستری، که راه که می‌روی روی سطح (خواندن، خواندنِ ما) هر دَم بیم آن داری که زیر پایت خالی شود کشیده شوی به مغاکِ پنهان در زیر غشای خاکستری، مغاکی که در سطح لکه‌ای می‌نماید. در این اپیزود از معشوقه‌های کافکا سخن رفته است، از نامه‌های کافکا به معشوقه‌هاش و از نسبت عشق و نوشتن: خویشیِ دو سودای عمیق، هر دو آمیخته به دردهای جسمانیِ عمیقاً روحی و دردهای روحیِ عمیقاً جسمانی، هَمتَنیِ عشق و نوشتن.

نویسنده: ناصر غیاثی. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.

در پادگیرها:

Castbox || Spotify || PodBean

@Radio_Now | @nashrenow

رادیونو، اپیزود ۲۸
عشق‌های کافکا

نویسنده: ناصر غیاثی. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.

@Radio_Now | @nashrenow

‍ رادیونو، اپیزود ۲۹
آنکه در ظلمت ایستاده بود
دربارۀکاراواجو
نوشتۀ رامین اعلایی

اپیزود ۲۹ رادیونو تلاشی است برای نزدیک شدن به یکی از شخصی‌ترین و در عین حال پنهانی‌ترین لایه‌های نقاشی‌های کاراواجو، آنجا که مرز میان نقاش و مدل و شخصیتِ تصویرشده محو می‌شود. در این اپیزود به بررسی این نکته می‌پردازیم که کاراواجو چگونه چهرۀ خودش را وارد نقاشی‌هایش می‌کند. از باکوسِ جوانِ بیمار، تا جالوتِ سر‌بریده و مدوزایی که ترس در وجودش منجمد شده. این چهره‌ها در واقع ردی از زندگیِ خودِ نقاش‌اند در دوره‌های مختلفِ فرسودگی و بحران و اضطراب.

نویسنده: رامین اعلایی. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.

در پادگیرها:
Castbox || Spotify || PodBean

@Radio_Now | @nashrenow

رادیونو، اپیزود ۲۹
آنکه در ظلمت ایستاده بود
دربارۀ کاراواجو

نویسنده: رامین اعلایی. ویراستار: علیرضا آبیز. صداپرداز: حامد کیان. موسیقی تیتراژ: عبدالرضا جعفری. مدیر هنری و گوینده: نگین کیانفر. تهیه‌کننده: نشرنو.

@Radio_Now | @nashrenow