سفر فضانوردان به سیاره مریخ خطرها و موانع فراوانی دارد، از طبیعت نامناسب این سیاره برای زیست گرفته تا تشعشات فضایی.

به گزارش رادیوفردا، اکنون پژوهشگران دشواری دیگری به این فهرست افزوده‌اند: تاریخ مصرف اکثر داروهایی که فضانوردان ممکن است با خود ببرند قبل از پایان سفر رفت و برگشت به سیاره مریخ منقضی می‌شود.

تاریخ انقضا اکثر داروهای فعلی حدود سه سال یا کم‌تر است و تخمین زده می‌شود که سفر رفت و برگشت به سیاره مریخ حدود ۳۶ ماه طول خواهد کشید.

دکتر دن بالکند، استاد دانشکده پزشکی دانشگاه دوک و مسئول این پژوهش جدید، می‌گوید در کره زمین تأثیر داروها پس از انقضا تاریخ مصرف آن‌ها کاهش می‌یابد ولی میزان کاهش قابل پیش‌بینی نیست.

او افزود: «خطری که با آن روبه‌رو هستیم این است که شدت بیماری در مراحل پایانی سفر به مریخ ممکن است پس از انقضای تاریخ مصرف داروها بیشتر باشد و در نتیجه تأثیرگذاری داروها در حد مطلوب نباشد.»

تصویر: مقایسه اندازه مریخ و زمین‌، از ناسا.

@AstroTech

گفت‌وگوی صدای آمریکا با یاسمین مقبلی در مورد تجربه حضور در فضا: کاش همه می‌توانستند زمین را از بالا ببینند

@AstroTech

من با تغییر این ۱۰ تنظیم، عمر باتری آیفون خود را بهبود بخشیدم. مطالعه در zdnet

@AstroTech

عطارد دارای لایه ای از الماس به ضخامت ۱۶ کیلومتر است

ماموریت MESSENGER ناسا فاش کرده است که عطارد، کوچکترین سیاره منظومه خورشیدی و نزدیکترین سیاره به خورشید، راز بزرگی را پنهان کرده است.

شرح تصویر: (چپ) نمایی رنگارنگ از عطارد که با استفاده از عکس‌های کمپین تصویربرداری نقشه رنگی در طول ماموریت اولیه MESSENGER تولید شده است. (راست) آنچه عطارد ممکن است شبیه به آن باشد پس از حذف لایه‌های بیرونی برای نمایان شدن لایه الماس به ضخامت ۱۶ کیلومتر (اعتبار تصویر: رابرت لی (ساخته شده با Canva)/ناسا/آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جان هاپکینز/موسسه کارنگی واشنگتن)

کوچکترین سیاره منظومه خورشیدی ممکن است راز بزرگی را پنهان کرده باشد. دانشمندان با استفاده از داده‌های فضاپیمای MESSENGER ناسا دریافته‌اند که ممکن است یک گوشته الماس به ضخامت ۱۶ کیلومتر در زیر پوسته عطارد، نزدیک‌ترین سیاره به خورشید، قرار داشته باشد.

منبع: Space.com
ترجمه: مهدی اسماعیلی

@AstroTech

آیا این پایان کار بوئینگ استارلاینر است؟

ناسا تقریباً یک دهه پیش با دو شرکت بوئینگ و SpaceX برای جابجایی فضانوردان میان زمین و ایستگاه فضایی بین‌المللی قرارداد بست. طبق این قرارداد، ناسا مبلغ ۴/۲ میلیارد دلار به بوئینگ و کمی بیش از نیمی از آن، ۲/۶ میلیارد دلار، را به SpaceX اختصاص داد.

تا به امروز، SpaceX با فضاپیمای دراگون سرنشین‌دار (Crew Dragon) ۱۱ ماموریت سرنشین‌دار به ایستگاه فضایی بین‌المللی انجام داده است. این ماموریت‌ها شامل ماموریت‌های Demo-2 و Crew-1 تا Crew-8 برای ناسا، و همچنین ماموریت‌های Ax-1 و Ax-2 برای شرکت خصوصی Axiom Space می‌باشند.

پس از تاخیرهای مکرر، دو فضانورد ناسا، بوچ ویلمور و سونی ویلیامز که با نخستین پرواز فضایی شرکت «بوئینگ» روز ۱۷ خرداد ۱۴۰۳ به ایستگاه فضایی بین‌المللی رسیدند، به دلیل مشکلاتی در رانشگرها و نشت هلیوم در استارلاینر، مدت طولانی‌تری در آنجا خواهند ماند. زمان پایان ماموریت آنها مشخص نیست.

ماموریت Crew-9 شرکت SpaceX با ۴ فضانورد پس از ۱۸ اوت ۲۰۲۴ به مقصد ISS برنامه‌ریزی شده و برای اتصال دراگون باید استارلاینر از ایستگاه جدا شود.

نویسنده: مهدی اسماعیلی

@AstroTech

تحقیقات جدید در مورد سیارک‌های دیدیموس و دیمورفوس: توده‌هایی سنگی از یک سیارک والد

منبع: VOA

تحلیل تصاویر فضاپیمای دارت ناسا نشان می‌دهد دو جرم آسمانی نزدیک به زمین به نام‌های دیدیموس و دیمورفوس، سیارک‌هایی با ساختار پیچیده و شباهت‌های کلیدی هستند که از بقایای یک «سیارک والد» تشکیل شده‌اند.

تصاویر ثبت شده توسط دارت قبل از برخورد با دیمورفوس در سال ۲۰۲۲ نشان می‌دهد که دیدیموس حدود ۱۲.۵ میلیون سال پیش و دیمورفوس حدود ۳۰۰ هزار سال پیش شکل گرفته‌اند.

ماموریت دارت به عنوان یک «ماموریت اثبات اصل» توسط ناسا، با موفقیت نشان داد که می‌توان با استفاده از نیروی جنبشی، مسیر یک سیارک بالقوه خطرناک برای زمین را تغییر داد.

پست ۱ از ۲ | بعدی

تحقیقات جدید در مورد سیارک‌های دیدیموس و دیمورفوس: توده‌هایی سنگی از یک سیارک والد

پست ۲ از ۲ | قبلی

دارت در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۲ با سرعت تقریباً ۲۲۵۳۰ کیلومتر در ساعت و در فاصله حدود ۱۱ میلیون کیلومتری از زمین به دیمورفوس برخورد کرد و با موفقیت مسیر آن را تغییر داد. این برخورد همچنین شکل دیمورفوس را کمی تغییر داد.

محققان معتقدند دیدیموس احتمالاً در ابتدا در کمربند سیارکی اصلی منظومه خورشیدی (بین مریخ و مشتری) شکل گرفته و سپس به بخش داخلی منظومه خورشیدی منتقل شده است. بررسی بزرگترین تخته سنگ‌های روی دیدیموس و دیمورفوس نیز تایید می‌کند که هر دو سیارک از قطعات سنگی یک سیارک والد تشکیل شده‌اند.

دیدیموس با قطر حدود ۷۸۰ متر و دیمورفوس با عرض تقریبی ۱۷۰ متر، هر دو سیارک‌هایی سنگی هستند که تحت تأثیر نیروی گرانش به هم پیوسته‌اند.

در حال حاضر، دیدیموس و دیمورفوس هیچ خطری برای زمین ندارند.

اطلاعات بیشتر در ویکی‌پدیا

@AstroTech

محققان: کشف فسیل یک لیسه (اسلاگ) به درک سرمنشاء نرم‌تنان مثل صدف و اختاپوس کمک کرده است

دانشمندان، از جمله کارشناسان در دانشگاه آکسفورد، یک گونه تازه از نرم‌تنان را یافته‌اند که ۵۰۰ میلیون سال قبل می‌زیست.

این فسیل به نام «شیشانیا آکولاتا» آشکار می‌کند که اولین نرم‌تنان جهان لیسه‌های مسطح بودند که یک زره تیغ‌دار محافظ داشتند.

شیشانیا ابتدا به خاطر ظاهرش به «کیسه پلاستیکی» معروف بود.

گوانگشو ژانگ نویسنده اول این مطالعه که اخیرا از دانشگاه یونان چین دکتری گرفته و این فسیل را کشف کرده گفت که این «کاملا متفاوت» از سایر فسیل‌هایی است که او قبلا دیده بود.

نرم‌تنان جانورانی هستند که ستون فقرات ندارند و امروزه در اشکال مختلف مثل حلزون و اسکوئید (ماهی مرکب) دیده می‌شوند. بی‌بی‌سی

#اخترزیست

@AstroTech

مریخ در حال عبور
وقتی مریخ در شب زمین سرگردان است، در این عکس ترکیبی، با حدود ۵ درجه فاصله از جنوب خوشه ستاره‌ای پروین عبور می‌کند. این نمای آسمان از مجموعه‌ای از تصاویر گرفته شده در طول ۱۶ شب متوالی با آسمان صاف که از ۱۲ ژوئیه شروع می‌شود، ساخته شده است. راهپیمایی مریخ در سراسر میدان دید از گوشه راست شروع می‌شود، رنگ قرمز این سیاره دارای تضاد خوبی با ستاره‌های آبی رنگ خوشه پروین است. با حرکت بسیار سریعتر در سراسر آسمان در برابر ستارگان دور، مریخ به عنوان چهارمین سیاره از خورشید به راحتی از سیاره هفتم، اورانوس، عبور می‌کند و در سراسر این میدان دید در حرکت است. سیاره سرخ مریخ و غول یخی اورانوس در ۱۶ ژوئیه در مقارنه، با فاصله نیم درجه از هم قرار داشتند. مریخ در ادامه سفر سریع خود به سمت شرق، اکنون ستارگان خواهر و سیاره بیرونی را پشت سر گذاشته و از شمال ستاره غول سرخ دبران عبور کرده است. مریخ در ۱۴ اوت به فاصله حدود یک سوم درجه از مشتری در آسمان سیاره زمین خواهد آمد. #عکس_روز

ترجمه: مهدی اسماعیلی

2024 August 2
Mars Passing By
©️ Tunc Tezel (TWAN)
https://apod.nasa.gov/apod/ap240802.html

@AstroTech

ناسا و SpaceX پرتاب فضانوردان را در ۱۸ اوت ۲۰۲۴ با ماموریت Crew-9 به ایستگاه فضایی بین‌المللی از سر می‌گیرند

ماموریت Crew-9 اولین پرتاب خدمه با راکت فالکون ۹ خواهد بود، پس از آن که یکی از راکت‌ها در ماه جولای با مشکل نادری مواجه شد.

در تصویر چهار فضانورد ماموریت Crew-9 اسپیس اکس (از چپ): الکساندر گوربونوف از آژانس فضایی روسیه Roscosmos و فضانوردان ناسا نیک هیگ، زنا کادمن و استفانی ویلسون. (اعتبار تصویر: SpaceX)

ترجمه: مهدی اسماعیلی
منبع: Space.com

@AstroTech

همایش اخترزیست شناسی و آینده حیات

زمان ارسال Abstract تا ۹ اوت ۲۰۲۴ تمدید شده است.

اطلاعات بیشتر:
https://www.hou.usra.edu/meetings/astrobiology2024/

#همایش #اخترزیست

@AstroTech

راه شیری بر فراز تونس
آنچه روی زمین می‌بينيد ماه نیست‌، خانه لارس در تونس است. کهکشان پشت سر هم هر کهکشانی نیست، نوار مرکزی کهکشان راه شیری ماست. در آخر، آن شهاب هم هر شهاب سنگی نیست. این یک آذر گوی آتشین درخشان است که احتمالاً مربوط به بارش شهابی برساوشی (Perseids) در سال گذشته است. تصویر، حاصل نوردهی‌های متوالی گرفته شده توسط یک دوربین از یک مکان را ترکیب می کند. انتظار می رود که اوج بارش شهابی برساوشی امسال در آخر هفته آینده بیشترین شهاب ها را پس از غروب ربع اول ماه، نزدیک به نیمه شب، نشان دهد. برای تجربه بهترین بارش شهابی، باید آسمانی صاف و تاریک، صندلی راحت و صبر داشته باشید. #عکس_روز

ترجمه: مهدی اسماعیلی

2024 August 5
Milky Way Over Tunisia
© Makrem Larnaout
https://apod.nasa.gov/apod/ap240805.html

@AstroTech

راه شیری پشت سه مرلون
برای برخی، آنها مانند مبارزانی به نظر می‌رسند که در اینجا از ما در برابر مرکز کهکشان راه شیری محافظت می کنند. سه مرلون که سه قله لاواردو نیز نامیده می‌شوند، امروزه برقرار هستند زیرا از سنگ دولومیت متراکم ساخته شده‌اند که در برابر فرسایش بهتر از صخره‌های نرم‌تر اطراف مقاومت می‌کند. آنها حدود ۲۵۰ میلیون سال قبل شکل گرفتند و بنابراین از نظر سنی با یکی از انقراض‌های بزرگ حیات روی زمین قابل مقایسه‌اند. یک فرضیه اصلی این است که این انقراض بزرگ توسط سیارکی به وسعت حدود ۱۰ کیلومتر، بزرگتر از کوه اورست، و برخورد با زمین آغاز شده است. قرن‌هاست انسان‌ها به ستاره‌های کهکشان راه شیری و فراتر از آن خیره شده‌اند و این تشکل‌های میدان نبرد مانند را که در دولومیت‌های سکستن قرار دارند، مکانی محبوب برای ستاره‌شناسان کنونی و باستانی ساخته‌اند. #عکس_روز

ترجمه: مهدی اسماعیلی

2024 August 7
Milky Way Behind Three Merlons
© Donato Lioce; Text: Natalia Lewandowska (SUNY Oswego)
https://apod.nasa.gov/apod/ap240807.html

@AstroTech

معلوم شد که استارلاینر بوئینگ قادر به پرواز بدون خدمه نیست

فضاپیمای استارلاینر بوئینگ هنوز در ایستگاه فضایی بین المللی متروکه و سرگردان است.

بوچ ویلمور و سونی ویلیامز، فضانوردان ناسا که دو ماه پیش وارد ایستگاه شدند، هنوز تاریخ بازگشت رسمی ندارند زیرا آژانس فضایی در حال ارزیابی گزینه های آنها است.

و همانطور که Ars Technica گزارش می‌دهد، حتی بازگشت فضاپیمای محکوم به فنا به زمین بدون هیچ فضانوردی - که طبق گزارش ها در این مرحله گزینه کلیدی ناسا است - حتی ممکن است روی میز نباشد.

به گفته منابع Ars، نرم افزار پرواز فعلی استارلاینر قادر به رها شدن خودکار از ایستگاه فضایی و ورود مجدد به جو زمین نیست - در صورت تایید، یک موج گیج‌کننده جدید است برای چیزی که قبلاً به یک آزمایش پرواز خدمه فاجعه‌بار برای بوئینگ و ناسا تبدیل شده است.

منبع: Futurism
ترجمه: مهدی اسماعیلی

@AstroTech

دو فضانورد ناسا در فضا «گرفتار» شدند؛ زمان بازگشت به زمین: شاید زمستان آینده

بوچ ویلمور و سونی ویلیامز، دو فضانورد کهنه‌کار ناسا که با نخستین پرواز آزمایشی فضاپیمای استارلاینر بوئینگ به ایستگاه فضایی رفتند، اکنون با گذشت ۶۳ روز از آغاز سفرشان چشم‌انداز روشنی برای بازگشت به زمین ندارند.

براساس برنامه قرار بود آنها ۷ هفته قبل به زمین برگردند اما به گفته ناسا بروز یک اشکال در فضاپیمای استارلاینر بوئینگ بازگشت آنها را احتمالا تا زمستان آینده به تاخیر خواهد انداخت.

ناسا همچنین اعلام کرد پرتاب بعدی خود را از یک ماه به تعویق انداخته تا زمان بیشتری را صرف رفع مشکلات استارلاینر کند اما همزمان در حال بررسی این موضوع است که «این دو فضانورد سرگردان» را بهمن‌ماه آینده با سفینه اسپیس‌ایکس، رقیب بوئینگ به خانه بازگردند.

مقامات ناسا می‌گویند همچنان تلاش می‌کنند تا مشکلات موتورها و نشتی‌های فضاپیمای استارلاینر بوئینگ را برطرف کنند.

تنها دو ترمینال در ایستگاه فضایی می‌توانند کپسولهای فضانوردان آمریکایی را در خود جای دهند و هر دو الان اشغال شده‌اند. روسیه برای فضاپیماهای سایوز پارکینگهای خاص خود را دارد. VOA

@AstroTech

دنباله‌دار دوره‌ای سوئیفت-تاتل
دنباله دار نوع هالی با دوره مداری حدود ۱۳۳ سال، دنباله دار 109P/Swift-Tuttle به عنوان مادر بارش شهابی سالانه برساوشی (Perseid) شناخته می شود. آخرین بازدید این دنباله‌دار از درون منظومه خورشیدی در سال ۱۹۹۲ بود. سپس، به راحتی با چشم غیرمسلح قابل مشاهده نبود، اما به اندازه کافی روشن شد که از اکثر مکان‌ها با دوربین‌های دوچشمی و تلسکوپ های کوچک قابل مشاهده شود. این تصویر رنگی خیره کننده از کمای مایل به سبز سویفت تاتل، دم بلند یونی و دم غباری با استفاده از فیلم در ۲۴ نوامبر ۱۹۹۲ ثبت شد. این تصویر حدود ۱۶ روز پس از عبور دنباله دار تناوبی بزرگ از نزدیک‌ترین فاصله به زمین بود. انتظار می‌رود که دنباله‌دار سویفت-تاتل در سال ۲۱۲۶ با ظاهری چشمگیر در آسمان شب پدیدار شود. در همین حال، بقایای غبار باقی مانده در امتداد مدار سوئیفت-تاتل همچنان به حرکت در می‌آیند تا با ورود به جو زمین، شناخته‌شده‌ترین بارش شهابی سیاره زمین در جولای و آگوست ایجاد شود. #عکس_روز

ترجمه: مهدی اسماعیلی


2024 August 8
Periodic Comet Swift-Tuttle
@ Gerald Rhemann
https://apod.nasa.gov/apod/ap240808.html

@AstroTech

چرا احتمال دارد موجودات فضایی از وجود انسان‌ها باخبر باشند

این احتمال هست که ستاره‌شناسان بیگانه از سیاره‌های دوردست، در حال رصد و نظاره کردن ما هستند. در آن صورت چه چیزی را خواهند دید؟

اکنون مدت‌ها است که سرگرم جستجو در آسمان‌ها هستیم. اما با وجود دهه‌ها گوش فرا دادن به امواج رادیویی و جستجو برای یافتن نشانه‌هایی از جهان‌های دیگر که حتی اندکی قابل زیست باشند، آنچه تاکنون یافته‌ایم بسیار ناچیز بوده است.

با وجود اینکه ستاره‌شناسان علاوه بر یک سیگنال رادیویی عجیب، در چند مورد محدود گزینه‌هایی را برای احتمال وجود حیات در دیگر نقاط کیهان شناسایی کرده‌اند، تا کنون هیچ‌گونه شواهد ملموسی مبنی بر وجود حیات بیگانه تشخیص داده نشده است.

اما اگر چنین چیزی وجود داشته باشد چطور؟ و اگر آنها هم در جستجو برای پیدا کردن ما باشند، آیا به وجود حیات در کره زمین پی خواهند برد؟ بی‌بی‌سی

@AstroTech

یک شهاب برساوشی در پایین
ساکنان سیاره زمین معمولاً با نگاه به بالا، بارش شهابی را تماشا می‌کنند. اما این منظره زیبا که در ۱۳ آگوست ۲۰۱۱ توسط فضانورد رون گاران ثبت شد، با نگاه به پایین یک شهاب سنگ برساوشی را ثبت کرد. از منظر گاران در ایستگاه فضایی بین‌المللی که در مداری در ارتفاع حدود ۳۸۰ کیلومتری می‌چرخد، رگه‌ شهاب‌سنگ برساوشی در زیر، گرد و غبار دنباله‌دار سوئیفت-تاتل است. دانه‌های گرد و غبار دنباله دار، در حال تبخیر با سرعتی در حدود ۶۰ کیلومتر در ثانیه در جو متراکم‌تر در حدود ۱۰۰ کیلومتری سطح زمین حرکت می‌کنند. در این مورد، نور شهاب نزدیک به مرکز عکس، زیر لبه خمیده زمین و لایه‌ای از درخشش هوای سبز رنگ، درست زیر ستاره درخشان آرکتوروس قرار دارد. بارش شهابی برساوشی ۲۰۲۴ اکنون فعال است و در نزدیکی ۱۲ اوت به اوج خود می‌رسد. با غیبت نور درخشان ماه تداخلی، امسال احتمالاً پس از نیمه شب بسیاری از شهاب های برساوشی را در آسمان صاف و تاریک خواهید دید. #عکس_روز

ترجمه: مهدی اسماعیلی

2024 August 9
A Perseid Below
Image Credit: Ron Garan, ISS Expedition 28 Crew, NASA
https://apod.nasa.gov/apod/ap240809.html

@AstroTech

برد Raspberry Pi Pico 2 یک میکروکنترلر جدید با قیمت ۵ دلار برای فروش عرضه شده است

کامپیوتر کوچک، ساده و ارزان با قابلیت برنامه‌ریزی و کنترل رصدخانه و سایر ابزارهای رصد و عکاسی.

اطلاعات بیشتر

نویسنده: مهدی اسماعیلی

@AstroTech