AstroTech | استروتک

آشنایی با تقویم اوستایی

هر روز از ماه در گاه‌شماری اوستایی که در ایران باستان مرسوم بوده، نامی ویژه داشته و اسامی این روزها به ترتیب از قرار زیر است:

هُرمَزد ، بَهمَن ، اُردیبهشت ، شهریوَر ، سِپَندارمَذ ، خرداد ، اَمُرداد ، دِی ، آذَر ، آبان ، خور ، ماه ، تیر ، گوش ، دِی ، مِهر ، سُروش ، رَشن ، فروَردین ، بَهرام ، رام ، باد ، دِی ، دین ، اَرد ، اَشتاد ، آسمان ، زامیاد ، مارسپَند ، اَنَغران

یک سال شامل ۱۲ ماه ۳۰ روزه بوده که پنج روز از آخرسال اضافه میکردند و به آن "پنجه بزرگ" می‌گفتند. واضح است که این "پنجه" به خاطر این بود که در گاه‌شماری امروز ما شش ماه اول سال ۳۱ روزه هستند. اما در گاهشماری ایران باستان، چون دوازده ماه سی روزه وجود داشت، بنابراین ۵ روز از چرخه‌ی سالانه گاه‌شماری کم می‌آمد که به همین خاطر "پنجه‌ی بزرگ" را در پایان اسفند وضع کرده بودند. علاوه بر این در هر ماه نیز یک روز که هم‌نام با آن ماه بود، جشن گرفته می‌شد.
مثلا در ماه اسفند، روز سپندارمذ همزمان با ماه اسفند بوده و جشن می گرفتند و نام آن جشن اسفندگان بوده.

اگر ما امروزه بخواهیم طبق گاهشماری اوستایی نام ِروزی که در آن متولد شده‌ایم را بدانیم، به جز فروردین که روزهایش منطبق با روزهای ماه اوستایی است، در بقیه‌ی ماه‌ها، ما روز تولد خود را در نظر میگیریم، و سپس عددی را به آن اضافه میکنیم. تعداد اعدادی که به روزها اضافه میشدند، چنین بود:

فروردین: ۰
اردیبهشت: +۱
خرداد: +۲
تیر: +۳
مرداد: +۴
شهریور: +۵
مهر: +۶
آبان: +۶
آذر: +۶
دی: +۶
بهمن: +۶
اسفند: +۶

مثلا کسی که ۴ تیر متولد شده است، ۳ را به آن اضافه میکند که می‌شود ۷ و به این ترتیب نام روز تولدش را به دست می‌آورد که با توجه به اسامی روزها، نام آن روز "امردادْروز تیرماه" می‌شود

و کسی که ۲۸ آبان متولد شده ۶ را به آن اضافه می کند که می شود ۳۴. و اینجا رقم یکان آن که ۴ هست را باید درنظر گرفت که می شود "شهریور روز" از ماه آبان.

پژوهش و گردآوری از ملیحه میرشاهی

@AstroTech

842 viewsedited 07:30