مطلب جالبی در بخش ویجر از سایت ناسا دیدم.
سوال شده بود پس از ۱۴ فوریه سال ۱۹۹۰ میلادی که ویجر ۱ برای آخرین بار به عقب نگاه کرد و آخرین عکس از منظومه خورشیدی و سیاره زمین رو گرفت. آیا بازهم امکان این کار هست؟
در جوابی جالب، گفتند:
اگرچه امکان روشن کردن دوربین های ویجر وجود داره اما جزو اولویت های ماموریت بین ستاره ایی اون محسوب نمیشه. در ضمن بعد از سال ۱۹۹۰ دوربین ها خاموش شدند تا در مصرف توان الکتریکی و همچنین حافظه صرفه جویی بشه.
مدیران این ماموریت حتی نرم افزارهای کنترلر دوربین ها رو هم از این دو فضاپیما حذف کردند. در ضمن کار دریافت و آنالیز این تصویرها توسط کامپیوترهایی در زمین انجام می شده که الان دیگه وجود ندارند!
تازه دوربین ها و گرم کننده های آنها مدتهاست در معرض سرمای شدید بوده و اگر مدیران پروژه بفرض کامپیوترهای زمینی رو دوباره احیا کنند و نرم افزارهای کنترل دوربین ها رو دوباره در ویجر نصب کنند. بازهم هیچ واضح نیست که آیا دوربین ها کار خواهند کرد یا نه.
ویجرها اکنون در فضایی بسیار تاریک قرار داشته و درحالی دوربین های آنها ممکن است چند ستاره یا سیاره از منظومه خورشیدی را بشما نشان دهند که از روی زمین با همین تلسکوپ های کوچک آماتوری، آنها را بهتر خواهید دید.
ویجر ۱ به صفحه بالایی دایره البروج (صفحه دوران سیاره ها بدور خورشید) حرکت کرده. در حالی که ویجر ۲ در صفحه پایینی در حال ادامه مسیره. در حالی که اکثر ما ممکنه صرفا مدار سیاره پلوتون رو آخر منظومه خورشیدی بدونیم. اما مرز منظومه ما بسیار فراتر از این حرفاست.
ویجر ۲ در ۲۰ اوت و ویجر ۱ در ۵ سپتامبر سال ۱۹۷۷ میلادی به فضا پرتاب شدن تا در یک سفر ۵ ساله به دیدار سیارههای هرمز و کیوان برن (مشتری و زحل) و بزرگ ترین ماه های اونها رو رصد کنن.
بعد از ۵ سال و اتمام ماموریت اصلی، با توجه به اینکه هنوز کار می کردند! مدیران پروژه هوس کردن به کشف و دیدار نزدیک اورانوس و نپتون. پس ماموریت از ۵ سال به ۱۲ سال گسترش پیدا کرد.
خلاصه دیدارآخرین سیاره های منظومه خورشیدی ما در سال ۱۹۸۹ میلادی میسر شد. جایی که خیلی ها به اشتباه اون رو آخر منظومه ممکنه تصور کنن!
وقتی دیدن ویجرها هنوز هم دارن کار می کنن، ماموریت سفر در فضای میان ستاره ایی براشون تعریف شد.
حالا بیش از ۲۶ ساله که اونها از آخرین سیارهای منظومه خورشیدی دارن دور میشن.
اخیرن از منظومه خورشیدی هم خارج شدن و در فضای میان ستاره ایی یا همون Interstellar قرار دارن.
@AstroTech
سوال شده بود پس از ۱۴ فوریه سال ۱۹۹۰ میلادی که ویجر ۱ برای آخرین بار به عقب نگاه کرد و آخرین عکس از منظومه خورشیدی و سیاره زمین رو گرفت. آیا بازهم امکان این کار هست؟
در جوابی جالب، گفتند:
اگرچه امکان روشن کردن دوربین های ویجر وجود داره اما جزو اولویت های ماموریت بین ستاره ایی اون محسوب نمیشه. در ضمن بعد از سال ۱۹۹۰ دوربین ها خاموش شدند تا در مصرف توان الکتریکی و همچنین حافظه صرفه جویی بشه.
مدیران این ماموریت حتی نرم افزارهای کنترلر دوربین ها رو هم از این دو فضاپیما حذف کردند. در ضمن کار دریافت و آنالیز این تصویرها توسط کامپیوترهایی در زمین انجام می شده که الان دیگه وجود ندارند!
تازه دوربین ها و گرم کننده های آنها مدتهاست در معرض سرمای شدید بوده و اگر مدیران پروژه بفرض کامپیوترهای زمینی رو دوباره احیا کنند و نرم افزارهای کنترل دوربین ها رو دوباره در ویجر نصب کنند. بازهم هیچ واضح نیست که آیا دوربین ها کار خواهند کرد یا نه.
ویجرها اکنون در فضایی بسیار تاریک قرار داشته و درحالی دوربین های آنها ممکن است چند ستاره یا سیاره از منظومه خورشیدی را بشما نشان دهند که از روی زمین با همین تلسکوپ های کوچک آماتوری، آنها را بهتر خواهید دید.
ویجر ۱ به صفحه بالایی دایره البروج (صفحه دوران سیاره ها بدور خورشید) حرکت کرده. در حالی که ویجر ۲ در صفحه پایینی در حال ادامه مسیره. در حالی که اکثر ما ممکنه صرفا مدار سیاره پلوتون رو آخر منظومه خورشیدی بدونیم. اما مرز منظومه ما بسیار فراتر از این حرفاست.
ویجر ۲ در ۲۰ اوت و ویجر ۱ در ۵ سپتامبر سال ۱۹۷۷ میلادی به فضا پرتاب شدن تا در یک سفر ۵ ساله به دیدار سیارههای هرمز و کیوان برن (مشتری و زحل) و بزرگ ترین ماه های اونها رو رصد کنن.
بعد از ۵ سال و اتمام ماموریت اصلی، با توجه به اینکه هنوز کار می کردند! مدیران پروژه هوس کردن به کشف و دیدار نزدیک اورانوس و نپتون. پس ماموریت از ۵ سال به ۱۲ سال گسترش پیدا کرد.
خلاصه دیدارآخرین سیاره های منظومه خورشیدی ما در سال ۱۹۸۹ میلادی میسر شد. جایی که خیلی ها به اشتباه اون رو آخر منظومه ممکنه تصور کنن!
وقتی دیدن ویجرها هنوز هم دارن کار می کنن، ماموریت سفر در فضای میان ستاره ایی براشون تعریف شد.
حالا بیش از ۲۶ ساله که اونها از آخرین سیارهای منظومه خورشیدی دارن دور میشن.
اخیرن از منظومه خورشیدی هم خارج شدن و در فضای میان ستاره ایی یا همون Interstellar قرار دارن.
@AstroTech
سفینه ویجر۱ به سمت بالای دایره البروج (صفحه دوران سیاره ها بدور خورشید) و ویجر۲ هم به سمت پایین این صفحه ادامه مسیر دادند. اتمسفر خورشید و محدوده بادهای خورشیدی کل منظقه داخل بیضی سفید رنگ رو شامل میشه و چیزهای داخلش رو از پرتوهای مرگبار کیهانی حفظ می کنه.
ویجر۱ و ویجر۲ الان در منطقه میان ستاره ایی یا Interstellar که در سمت چپ عکس با رنگ زرد نشون داده شده، قرار دارند. اونها داده هایی از این منظقه به زمین ارسال می کنند که برای پژوهش پیرامون فضای تاریک و سرد میان ستاره ایی استفاده میشه و اولین ساخته های دست بشر هستند که انقدر از کره زمین دور میشن.
اگر این دو فضاپیما انقدر از زمین دور بشن که دیگه قادر نباشن به فرامین ارسالی از زمین پاسخ بدند، تازه ماموریت اصلی شون شروع میشه که ارسال پیام ساکنان زمین به سایر موجودات هوشمنده.
@AstroTech
ویجر۱ و ویجر۲ الان در منطقه میان ستاره ایی یا Interstellar که در سمت چپ عکس با رنگ زرد نشون داده شده، قرار دارند. اونها داده هایی از این منظقه به زمین ارسال می کنند که برای پژوهش پیرامون فضای تاریک و سرد میان ستاره ایی استفاده میشه و اولین ساخته های دست بشر هستند که انقدر از کره زمین دور میشن.
اگر این دو فضاپیما انقدر از زمین دور بشن که دیگه قادر نباشن به فرامین ارسالی از زمین پاسخ بدند، تازه ماموریت اصلی شون شروع میشه که ارسال پیام ساکنان زمین به سایر موجودات هوشمنده.
@AstroTech
ویجرها اکنون در منطقه میان ستاره ایی قرار دارند. - http://scitechdaily.com/voyager-1-enters-magnetic-highway-the-final-area-before-interstel
ویجر۱ اولین ساخته دست بشر که به فضای میان ستاره ایی رسید. - https://en.m.wikipedia.org/wiki/Interstellar_medium
تصویر سیگنال رادیویی ویجر۱ در ۲۱ فوریه ۲۰۱۳ میلادی - https://en.m.wikipedia.org/wiki/Voyager_1
تصویر سیاره زحل که توسط سفینه ویجر۲ گرفته شده. - https://en.m.wikipedia.org/wiki/Voyager_2
ناسا عادت داره ابزارهاش رو با کیفیت و عمر بالاتر از میزان طول دوره ماموریت انها تولید می کنه.
مثلا مریخ نوردی که برای ماموریتی چندماهه ارسال شده بود. بعد از ۱۰ سال هنوزم درحال کار هست!
در مورد ویجرها هم چند وقت قبل اعلام کردن که نیروگاه هسته ای آنها احتمالا تا سال ۲۰۲۰ میلادی بتونه برق تولید کنه.
اما بعد از آن همچنان به حرکت خودش در فضا برای رساندن پیام زمینی ها و حمل پلاک طلایی که عکسش هم بالا قرار داده شده، ادامه می ده.
طبق ارزیابی ها، ویجرها تا هزار میلیون سال عمر دارن و در این مدت می تونن محموله خودشون رو همچنان انتقال بدن. داخل اونها چیزهایی مثل عکس از بدن انسان و یک زوج زمینی، آدرس کیهانی مبدا حرکت اونها (منظومه خورشیدی ما) و همچنین صداهای ضبط شده شامل موسیقی و پیام «سلام» به ۵۹ زبان زنده دنیا و از جمله زبان فارسی قرار داره.
گردآوری و ترجمه:
مهدی اسماعیلی
@AstroTech
مثلا مریخ نوردی که برای ماموریتی چندماهه ارسال شده بود. بعد از ۱۰ سال هنوزم درحال کار هست!
در مورد ویجرها هم چند وقت قبل اعلام کردن که نیروگاه هسته ای آنها احتمالا تا سال ۲۰۲۰ میلادی بتونه برق تولید کنه.
اما بعد از آن همچنان به حرکت خودش در فضا برای رساندن پیام زمینی ها و حمل پلاک طلایی که عکسش هم بالا قرار داده شده، ادامه می ده.
طبق ارزیابی ها، ویجرها تا هزار میلیون سال عمر دارن و در این مدت می تونن محموله خودشون رو همچنان انتقال بدن. داخل اونها چیزهایی مثل عکس از بدن انسان و یک زوج زمینی، آدرس کیهانی مبدا حرکت اونها (منظومه خورشیدی ما) و همچنین صداهای ضبط شده شامل موسیقی و پیام «سلام» به ۵۹ زبان زنده دنیا و از جمله زبان فارسی قرار داره.
گردآوری و ترجمه:
مهدی اسماعیلی
@AstroTech
WathTelescope.pdf
330.1 KB
انواع سوژه های قابل دیدن توسط ساختارهای مختلف تلسکوپ ها برحسب اندازه آنها. #مقاله
منبع: موسسه آسمان شب
@AstroTech
منبع: موسسه آسمان شب
@AstroTech
❤1
AstroTech | استروتک
The View Toward M101 - http://apod.nasa.gov/apod/ap160121.html
دنباله دار کاتالینا (راست) در کنار کهکشان M101 (چپ، پایین)
دنباله دارها توده های یخ و گل و لای هستن و اغلب به رنگ سبز دیده میشن.
در اثر ورود به منظومه خورشیدی، تحت تاثیر نور و حرارت خورشید یخ شون آب میشه و رد سفید رنگی از غبار و بخار بشکل یک دنباله بجا می زارن که معمولا این دنباله تا دو میلیون کیلومتر طول داره.
دنباله دارها توده های یخ و گل و لای هستن و اغلب به رنگ سبز دیده میشن.
در اثر ورود به منظومه خورشیدی، تحت تاثیر نور و حرارت خورشید یخ شون آب میشه و رد سفید رنگی از غبار و بخار بشکل یک دنباله بجا می زارن که معمولا این دنباله تا دو میلیون کیلومتر طول داره.
M101 Galaxy
کهکشان فرفره (به انگلیسی: Pinwheel Galaxy) (یا Messier 101 یا NGC 5457) یک کهکشان مارپیچی در صورت فلکی خرس بزرگ و در فاصله ۲۷ میلیون سال نوری از زمین است.
Telescope Optic: Takahashi TOA-150
Optical Design: Apochromatic Refractor
Aperture: 150mm
Focal Length: 1095mm
F/Ratio: f7.3
Guiding: Internal
Mount: Paramount GTS
Camera: SBIG ST-8300C Color CCD
Exposure Time: 1x10 min
Photo by Mehdi Esmaili
@AstroTech
کهکشان فرفره (به انگلیسی: Pinwheel Galaxy) (یا Messier 101 یا NGC 5457) یک کهکشان مارپیچی در صورت فلکی خرس بزرگ و در فاصله ۲۷ میلیون سال نوری از زمین است.
Telescope Optic: Takahashi TOA-150
Optical Design: Apochromatic Refractor
Aperture: 150mm
Focal Length: 1095mm
F/Ratio: f7.3
Guiding: Internal
Mount: Paramount GTS
Camera: SBIG ST-8300C Color CCD
Exposure Time: 1x10 min
Photo by Mehdi Esmaili
@AstroTech
M51: The Whirlpool Galaxy by Martin Pugh - http://apod.nasa.gov/apod/ap150502.html