آرشیو مجله های تلسکوپ که توسط موسسه آسمان شب بطور رایگان منتشر شده.

Telescope Magazines published by Night Sky institute for free.

Stars and Globules in the Running Chicken Nebula - http://apod.nasa.gov/apod/ap160120.html

#رصدخانه جنوب اروپا. دانلود عکس های بسیار با کیفیت از کهکشان ها و آسمان شب.

http://www.eso.org

داستان فضاپیماهای ویجر یک و دو

مطالب جالبی درباره سفینه های ویجر که کمتر گفته شده.

حتما ویدیوی معروف کارل سیگن بر اساس عکسی که ویجر ۱ هنگام دور شدن از منظومه خورشیدی با عنوان نگاه به عقب، در تاریخ ۱۴ فوریه ۱۹۹۰ میلادی از زمین گرفت را بخاطر دارید.

برای آشنایی با Voyager 1, 2 و ماموریت آنها، پست های بعدی را با دقت بخوانید. در کل ۱۴ پست.

@AstroTech

#فیلم Blue dot یا نقطه آبی
با صدای کارل سیگن* بر اساس عکسی که فضاپیمای ویجر ۱ در تاریخ ۱۴ فوریه ۱۹۹۰ هنگام دور شدن از منظومه خورشیدی با عنوان نگاه به عقب، از زمین گرفت.

* کارل سیگن (Carl Sagan) سخنرانی در دانشگاه کرنل، ۱۳ اکتبر ۱۹۹۴.

@AstroTech

فضاپیمای ویجر۲ در تاریخ ۲۰ اوت ۱۹۷۷ و
ویجر۱ هم دو هفته بعد در تاریخ ۵ سپتامبر به فضا پرتاب شد.

پرتاب سفینه ویجر۱ بوسیله راکت Titan 3E

مطلب جالبی در بخش ویجر از سایت ناسا دیدم.

سوال شده بود پس از ۱۴ فوریه سال ۱۹۹۰ میلادی که ویجر ۱ برای آخرین بار به عقب نگاه کرد و آخرین عکس از منظومه خورشیدی و سیاره زمین رو گرفت. آیا بازهم امکان این کار هست؟

 در جوابی جالب، گفتند:

اگرچه امکان روشن کردن دوربین های ویجر وجود داره اما جزو اولویت های ماموریت بین ستاره ایی اون محسوب نمیشه. در ضمن بعد از سال ۱۹۹۰ دوربین ها خاموش شدند تا در مصرف توان الکتریکی و همچنین حافظه صرفه جویی بشه.

مدیران این ماموریت حتی نرم افزارهای کنترلر دوربین ها رو هم از این دو فضاپیما حذف کردند. در ضمن کار دریافت و آنالیز این تصویرها توسط کامپیوترهایی در زمین انجام می شده که الان دیگه وجود ندارند!

تازه دوربین ها و گرم کننده های آنها مدتهاست در معرض سرمای شدید بوده و اگر مدیران پروژه بفرض کامپیوترهای زمینی رو دوباره احیا کنند و نرم افزارهای کنترل دوربین ها رو دوباره در ویجر نصب کنند. بازهم هیچ واضح نیست که آیا دوربین ها کار خواهند کرد یا نه.

ویجرها اکنون در فضایی بسیار تاریک قرار داشته و درحالی دوربین های آنها ممکن است چند ستاره یا سیاره از منظومه خورشیدی را بشما نشان دهند که از روی زمین با همین تلسکوپ های کوچک آماتوری، آنها را بهتر خواهید دید.


ویجر ۱ به صفحه بالایی دایره البروج (صفحه دوران سیاره ها بدور خورشید) حرکت کرده. در حالی که ویجر ۲ در صفحه پایینی در حال ادامه مسیره. در حالی که اکثر ما ممکنه صرفا مدار سیاره پلوتون رو آخر منظومه خورشیدی بدونیم. اما مرز منظومه ما بسیار فراتر از این حرفاست.


ویجر ۲ در ۲۰ اوت و ویجر ۱ در ۵ سپتامبر سال ۱۹۷۷ میلادی به فضا پرتاب شدن تا در یک سفر ۵ ساله به دیدار سیاره‌های هرمز و کیوان برن (مشتری و زحل) و بزرگ ترین ماه های اونها رو رصد کنن.

بعد از ۵ سال و اتمام ماموریت اصلی، با توجه به اینکه هنوز کار می کردند! مدیران پروژه هوس کردن به کشف و دیدار نزدیک اورانوس و نپتون. پس ماموریت از ۵ سال به ۱۲ سال گسترش پیدا کرد.

خلاصه دیدارآخرین سیاره های منظومه خورشیدی ما در سال ۱۹۸۹ میلادی میسر شد. جایی که خیلی ها به اشتباه اون رو آخر منظومه ممکنه تصور کنن!

وقتی دیدن ویجرها هنوز هم دارن کار می کنن، ماموریت سفر در فضای میان ستاره ایی براشون تعریف شد.

حالا بیش از ۲۶ ساله که اونها از آخرین سیارهای منظومه خورشیدی دارن دور میشن.

اخیرن از منظومه خورشیدی هم خارج شدن و در فضای میان ستاره ایی یا همون Interstellar قرار دارن.

@AstroTech

مسیر حرکت ویجرها و سایر سفینه ها به سمت فضای میان ستاره ایی.