Stars and Globules in the Running Chicken Nebula - http://apod.nasa.gov/apod/ap160120.html
داستان فضاپیماهای ویجر یک و دو
مطالب جالبی درباره سفینه های ویجر که کمتر گفته شده.
حتما ویدیوی معروف کارل سیگن بر اساس عکسی که ویجر ۱ هنگام دور شدن از منظومه خورشیدی با عنوان نگاه به عقب، در تاریخ ۱۴ فوریه ۱۹۹۰ میلادی از زمین گرفت را بخاطر دارید.
برای آشنایی با Voyager 1, 2 و ماموریت آنها، پست های بعدی را با دقت بخوانید. در کل ۱۴ پست.
@AstroTech
مطالب جالبی درباره سفینه های ویجر که کمتر گفته شده.
حتما ویدیوی معروف کارل سیگن بر اساس عکسی که ویجر ۱ هنگام دور شدن از منظومه خورشیدی با عنوان نگاه به عقب، در تاریخ ۱۴ فوریه ۱۹۹۰ میلادی از زمین گرفت را بخاطر دارید.
برای آشنایی با Voyager 1, 2 و ماموریت آنها، پست های بعدی را با دقت بخوانید. در کل ۱۴ پست.
@AstroTech
👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
#فیلم Blue dot یا نقطه آبی
با صدای کارل سیگن* بر اساس عکسی که فضاپیمای ویجر ۱ در تاریخ ۱۴ فوریه ۱۹۹۰ هنگام دور شدن از منظومه خورشیدی با عنوان نگاه به عقب، از زمین گرفت.
* کارل سیگن (Carl Sagan) سخنرانی در دانشگاه کرنل، ۱۳ اکتبر ۱۹۹۴.
@AstroTech
با صدای کارل سیگن* بر اساس عکسی که فضاپیمای ویجر ۱ در تاریخ ۱۴ فوریه ۱۹۹۰ هنگام دور شدن از منظومه خورشیدی با عنوان نگاه به عقب، از زمین گرفت.
* کارل سیگن (Carl Sagan) سخنرانی در دانشگاه کرنل، ۱۳ اکتبر ۱۹۹۴.
@AstroTech
❤1
مطلب جالبی در بخش ویجر از سایت ناسا دیدم.
سوال شده بود پس از ۱۴ فوریه سال ۱۹۹۰ میلادی که ویجر ۱ برای آخرین بار به عقب نگاه کرد و آخرین عکس از منظومه خورشیدی و سیاره زمین رو گرفت. آیا بازهم امکان این کار هست؟
در جوابی جالب، گفتند:
اگرچه امکان روشن کردن دوربین های ویجر وجود داره اما جزو اولویت های ماموریت بین ستاره ایی اون محسوب نمیشه. در ضمن بعد از سال ۱۹۹۰ دوربین ها خاموش شدند تا در مصرف توان الکتریکی و همچنین حافظه صرفه جویی بشه.
مدیران این ماموریت حتی نرم افزارهای کنترلر دوربین ها رو هم از این دو فضاپیما حذف کردند. در ضمن کار دریافت و آنالیز این تصویرها توسط کامپیوترهایی در زمین انجام می شده که الان دیگه وجود ندارند!
تازه دوربین ها و گرم کننده های آنها مدتهاست در معرض سرمای شدید بوده و اگر مدیران پروژه بفرض کامپیوترهای زمینی رو دوباره احیا کنند و نرم افزارهای کنترل دوربین ها رو دوباره در ویجر نصب کنند. بازهم هیچ واضح نیست که آیا دوربین ها کار خواهند کرد یا نه.
ویجرها اکنون در فضایی بسیار تاریک قرار داشته و درحالی دوربین های آنها ممکن است چند ستاره یا سیاره از منظومه خورشیدی را بشما نشان دهند که از روی زمین با همین تلسکوپ های کوچک آماتوری، آنها را بهتر خواهید دید.
ویجر ۱ به صفحه بالایی دایره البروج (صفحه دوران سیاره ها بدور خورشید) حرکت کرده. در حالی که ویجر ۲ در صفحه پایینی در حال ادامه مسیره. در حالی که اکثر ما ممکنه صرفا مدار سیاره پلوتون رو آخر منظومه خورشیدی بدونیم. اما مرز منظومه ما بسیار فراتر از این حرفاست.
ویجر ۲ در ۲۰ اوت و ویجر ۱ در ۵ سپتامبر سال ۱۹۷۷ میلادی به فضا پرتاب شدن تا در یک سفر ۵ ساله به دیدار سیارههای هرمز و کیوان برن (مشتری و زحل) و بزرگ ترین ماه های اونها رو رصد کنن.
بعد از ۵ سال و اتمام ماموریت اصلی، با توجه به اینکه هنوز کار می کردند! مدیران پروژه هوس کردن به کشف و دیدار نزدیک اورانوس و نپتون. پس ماموریت از ۵ سال به ۱۲ سال گسترش پیدا کرد.
خلاصه دیدارآخرین سیاره های منظومه خورشیدی ما در سال ۱۹۸۹ میلادی میسر شد. جایی که خیلی ها به اشتباه اون رو آخر منظومه ممکنه تصور کنن!
وقتی دیدن ویجرها هنوز هم دارن کار می کنن، ماموریت سفر در فضای میان ستاره ایی براشون تعریف شد.
حالا بیش از ۲۶ ساله که اونها از آخرین سیارهای منظومه خورشیدی دارن دور میشن.
اخیرن از منظومه خورشیدی هم خارج شدن و در فضای میان ستاره ایی یا همون Interstellar قرار دارن.
@AstroTech
سوال شده بود پس از ۱۴ فوریه سال ۱۹۹۰ میلادی که ویجر ۱ برای آخرین بار به عقب نگاه کرد و آخرین عکس از منظومه خورشیدی و سیاره زمین رو گرفت. آیا بازهم امکان این کار هست؟
در جوابی جالب، گفتند:
اگرچه امکان روشن کردن دوربین های ویجر وجود داره اما جزو اولویت های ماموریت بین ستاره ایی اون محسوب نمیشه. در ضمن بعد از سال ۱۹۹۰ دوربین ها خاموش شدند تا در مصرف توان الکتریکی و همچنین حافظه صرفه جویی بشه.
مدیران این ماموریت حتی نرم افزارهای کنترلر دوربین ها رو هم از این دو فضاپیما حذف کردند. در ضمن کار دریافت و آنالیز این تصویرها توسط کامپیوترهایی در زمین انجام می شده که الان دیگه وجود ندارند!
تازه دوربین ها و گرم کننده های آنها مدتهاست در معرض سرمای شدید بوده و اگر مدیران پروژه بفرض کامپیوترهای زمینی رو دوباره احیا کنند و نرم افزارهای کنترل دوربین ها رو دوباره در ویجر نصب کنند. بازهم هیچ واضح نیست که آیا دوربین ها کار خواهند کرد یا نه.
ویجرها اکنون در فضایی بسیار تاریک قرار داشته و درحالی دوربین های آنها ممکن است چند ستاره یا سیاره از منظومه خورشیدی را بشما نشان دهند که از روی زمین با همین تلسکوپ های کوچک آماتوری، آنها را بهتر خواهید دید.
ویجر ۱ به صفحه بالایی دایره البروج (صفحه دوران سیاره ها بدور خورشید) حرکت کرده. در حالی که ویجر ۲ در صفحه پایینی در حال ادامه مسیره. در حالی که اکثر ما ممکنه صرفا مدار سیاره پلوتون رو آخر منظومه خورشیدی بدونیم. اما مرز منظومه ما بسیار فراتر از این حرفاست.
ویجر ۲ در ۲۰ اوت و ویجر ۱ در ۵ سپتامبر سال ۱۹۷۷ میلادی به فضا پرتاب شدن تا در یک سفر ۵ ساله به دیدار سیارههای هرمز و کیوان برن (مشتری و زحل) و بزرگ ترین ماه های اونها رو رصد کنن.
بعد از ۵ سال و اتمام ماموریت اصلی، با توجه به اینکه هنوز کار می کردند! مدیران پروژه هوس کردن به کشف و دیدار نزدیک اورانوس و نپتون. پس ماموریت از ۵ سال به ۱۲ سال گسترش پیدا کرد.
خلاصه دیدارآخرین سیاره های منظومه خورشیدی ما در سال ۱۹۸۹ میلادی میسر شد. جایی که خیلی ها به اشتباه اون رو آخر منظومه ممکنه تصور کنن!
وقتی دیدن ویجرها هنوز هم دارن کار می کنن، ماموریت سفر در فضای میان ستاره ایی براشون تعریف شد.
حالا بیش از ۲۶ ساله که اونها از آخرین سیارهای منظومه خورشیدی دارن دور میشن.
اخیرن از منظومه خورشیدی هم خارج شدن و در فضای میان ستاره ایی یا همون Interstellar قرار دارن.
@AstroTech
سفینه ویجر۱ به سمت بالای دایره البروج (صفحه دوران سیاره ها بدور خورشید) و ویجر۲ هم به سمت پایین این صفحه ادامه مسیر دادند. اتمسفر خورشید و محدوده بادهای خورشیدی کل منظقه داخل بیضی سفید رنگ رو شامل میشه و چیزهای داخلش رو از پرتوهای مرگبار کیهانی حفظ می کنه.
ویجر۱ و ویجر۲ الان در منطقه میان ستاره ایی یا Interstellar که در سمت چپ عکس با رنگ زرد نشون داده شده، قرار دارند. اونها داده هایی از این منظقه به زمین ارسال می کنند که برای پژوهش پیرامون فضای تاریک و سرد میان ستاره ایی استفاده میشه و اولین ساخته های دست بشر هستند که انقدر از کره زمین دور میشن.
اگر این دو فضاپیما انقدر از زمین دور بشن که دیگه قادر نباشن به فرامین ارسالی از زمین پاسخ بدند، تازه ماموریت اصلی شون شروع میشه که ارسال پیام ساکنان زمین به سایر موجودات هوشمنده.
@AstroTech
ویجر۱ و ویجر۲ الان در منطقه میان ستاره ایی یا Interstellar که در سمت چپ عکس با رنگ زرد نشون داده شده، قرار دارند. اونها داده هایی از این منظقه به زمین ارسال می کنند که برای پژوهش پیرامون فضای تاریک و سرد میان ستاره ایی استفاده میشه و اولین ساخته های دست بشر هستند که انقدر از کره زمین دور میشن.
اگر این دو فضاپیما انقدر از زمین دور بشن که دیگه قادر نباشن به فرامین ارسالی از زمین پاسخ بدند، تازه ماموریت اصلی شون شروع میشه که ارسال پیام ساکنان زمین به سایر موجودات هوشمنده.
@AstroTech
ویجرها اکنون در منطقه میان ستاره ایی قرار دارند. - http://scitechdaily.com/voyager-1-enters-magnetic-highway-the-final-area-before-interstel
ویجر۱ اولین ساخته دست بشر که به فضای میان ستاره ایی رسید. - https://en.m.wikipedia.org/wiki/Interstellar_medium
تصویر سیگنال رادیویی ویجر۱ در ۲۱ فوریه ۲۰۱۳ میلادی - https://en.m.wikipedia.org/wiki/Voyager_1
تصویر سیاره زحل که توسط سفینه ویجر۲ گرفته شده. - https://en.m.wikipedia.org/wiki/Voyager_2
ناسا عادت داره ابزارهاش رو با کیفیت و عمر بالاتر از میزان طول دوره ماموریت انها تولید می کنه.
مثلا مریخ نوردی که برای ماموریتی چندماهه ارسال شده بود. بعد از ۱۰ سال هنوزم درحال کار هست!
در مورد ویجرها هم چند وقت قبل اعلام کردن که نیروگاه هسته ای آنها احتمالا تا سال ۲۰۲۰ میلادی بتونه برق تولید کنه.
اما بعد از آن همچنان به حرکت خودش در فضا برای رساندن پیام زمینی ها و حمل پلاک طلایی که عکسش هم بالا قرار داده شده، ادامه می ده.
طبق ارزیابی ها، ویجرها تا هزار میلیون سال عمر دارن و در این مدت می تونن محموله خودشون رو همچنان انتقال بدن. داخل اونها چیزهایی مثل عکس از بدن انسان و یک زوج زمینی، آدرس کیهانی مبدا حرکت اونها (منظومه خورشیدی ما) و همچنین صداهای ضبط شده شامل موسیقی و پیام «سلام» به ۵۹ زبان زنده دنیا و از جمله زبان فارسی قرار داره.
گردآوری و ترجمه:
مهدی اسماعیلی
@AstroTech
مثلا مریخ نوردی که برای ماموریتی چندماهه ارسال شده بود. بعد از ۱۰ سال هنوزم درحال کار هست!
در مورد ویجرها هم چند وقت قبل اعلام کردن که نیروگاه هسته ای آنها احتمالا تا سال ۲۰۲۰ میلادی بتونه برق تولید کنه.
اما بعد از آن همچنان به حرکت خودش در فضا برای رساندن پیام زمینی ها و حمل پلاک طلایی که عکسش هم بالا قرار داده شده، ادامه می ده.
طبق ارزیابی ها، ویجرها تا هزار میلیون سال عمر دارن و در این مدت می تونن محموله خودشون رو همچنان انتقال بدن. داخل اونها چیزهایی مثل عکس از بدن انسان و یک زوج زمینی، آدرس کیهانی مبدا حرکت اونها (منظومه خورشیدی ما) و همچنین صداهای ضبط شده شامل موسیقی و پیام «سلام» به ۵۹ زبان زنده دنیا و از جمله زبان فارسی قرار داره.
گردآوری و ترجمه:
مهدی اسماعیلی
@AstroTech