Մեկ ու կես ժամ խոսել ենք, ամեն ինչի մասին:

Անկեղծ ասած, չեմ հասկանում ու չեմ կարողանում հանդուրժել, որ ժամանակին ամենաարհեստավարժ համարվող լրատվամիջոցի ներկայացուցիչը կարող է հարց տալ և իր իսկ հարցի պատասխանի ժամանակ քեզ ընդհատել, կամ երբ մեկ այլ լրագրողի հարցին ես պատասխանում, բաժակով ջուրը ձեռքին հեռվից այս կողմ-այն կողմ քայլելով, հեռվից գոռալով՝ քեզ ընդհատի:
Հարգելի Ազատություն Ռ/Կ, սա ի՞նչ աշխատելաոճ է, ի՞նչ ժանր է, ինչպե՞ս է կոչվում:

Բոլոր լարված իրավիճակներում` լինի դա Աժ դահլիճը, թե փողոցը, ամենաարագ ու արժանապատիվ ձևով թռնող Իշխան Սաղաթելյանն իրեն թույլ է տվել իմ և իմ գործընկերների մասին ասել, որ մենք ինչ-որ մեկի «կոշիկը լիզող» ենք: Ինչ խոսք, Իշխանը գիտի, թե լիզելն ինչ է. վիճել նրա հետ դժվար է: Այս դաշնակը նեղսրտել է իմ ՌԴ այցից. չէ՞ որ ո՛չ իրեն, ո՛չ իր շեֆին թույլատրելի չէ նույն ՌԴ-ում բացի լիզելուց և երջանիկ (անուշադիր) ժպիտը դեմքին խմբակային լուսանկար ստանալուց, ավել բան ասել կամ անել: Բայց Իշխանը, այնուամենայնիվ, լիզելու հարցում շատ սովորելու բան ունի իր շեֆից:
Թող նայի, սովորի, թե ինչպես են կոշիկներ լիզում բարձր մակարդակում, թե չէ իր լիզածը սկի շունը չի լիզի:

Քաղաքական լուսանցքը հենց սա է, երբ ՀՀ-ի շուրջ պատմական իրադարձություններ են տեղի ունենում, ԱՄՆ փոխնախագահն է գալիս, հայտարարություններ անում, վարչապետը հարցազրույց է տալիս, ընտրություններին մնացել են օրեր, ինֆորմացիոն դաշտը տրաքում է, իսկ դու քո միակ քաղաքական ամբիոնը չես օգտագործում: Դու ուղղակի չկաս, գոյություն չունես քաղաքական դաշտում, մեկ-մեկ փողոցում գոռգռում ես նույն թեզերը, ֆեյսբուքում բառակույտ հիշեցնող տեսանյութ հրապարակում, ներկայանալիս էլ ասում ես՝ ես դեպուտատ եմ: Տանն էլ գիտեն գործի ես գնացել:

Անցյալից մի տղա կա, քիչ առաջ ինձ է անդրադարձել, մի անկապ բան է գրել:
Այս առիթն ուզում եմ օգտագործել ու քեզ, Նարե՛կ, մի բան ասել: Շատերն են իմ ընկերը եղել, հետո հակառակ կողմերում ենք հայտնվել, շատերն են իմ տուն մտել, հիմա հայացք են փախցնում, շատերին եմ լավություն արել, մոռացել են, շատ բան է փոխվել: Բայց դու եզակիներից ես, ով կարմիր գիծ է անցել, դու 2020 թվականի նոյեմբերի 10-11-ին մտել էիր եթեր և կոչ էիր անում, որ ինչ-որ մարդիկ Մոսկվայում գան իմ մոսկվայաբնակ ընկերոջ տուն, ուր իբր ես թաքնվում եմ, ու հետս ֆիզիկական հաշվեհարդար տեսնեն: Չնայած ոչ իրանց տանն էի, ոչ որևէ մեկը քո ասածը նույնիսկ այդ օրերին բանի տեղ դրեց, դու այդ օրը գիծ անցար, Մալյան:
Հիմա գուցե կուրախանաս, գուցե կարդարանաս, հայրենասիրական, պաթոսախեղդ հակադարձումներ գուցե կանես, բայց դա այս խոսակցության մեջ ոչինչ չի փոխի, դու հո գիտես՝ ինչ ես արել:

Զուտ...

P.S. Վերջը վերջին գրքիդ փողը, ի դեպ, ո՞վ տվեց, Մալյա՛ն:

Интервью телеканалу Дождь