Կարոտել եմ այս օրերը և ընկերներիս, որոնք էլ չկան:

Պատասխանեցի նաև ռուս լրագրողների հարցերին

Մեկ ու կես ժամ խոսել ենք, ամեն ինչի մասին:

Անկեղծ ասած, չեմ հասկանում ու չեմ կարողանում հանդուրժել, որ ժամանակին ամենաարհեստավարժ համարվող լրատվամիջոցի ներկայացուցիչը կարող է հարց տալ և իր իսկ հարցի պատասխանի ժամանակ քեզ ընդհատել, կամ երբ մեկ այլ լրագրողի հարցին ես պատասխանում, բաժակով ջուրը ձեռքին հեռվից այս կողմ-այն կողմ քայլելով, հեռվից գոռալով՝ քեզ ընդհատի:
Հարգելի Ազատություն Ռ/Կ, սա ի՞նչ աշխատելաոճ է, ի՞նչ ժանր է, ինչպե՞ս է կոչվում:

Բոլոր լարված իրավիճակներում` լինի դա Աժ դահլիճը, թե փողոցը, ամենաարագ ու արժանապատիվ ձևով թռնող Իշխան Սաղաթելյանն իրեն թույլ է տվել իմ և իմ գործընկերների մասին ասել, որ մենք ինչ-որ մեկի «կոշիկը լիզող» ենք: Ինչ խոսք, Իշխանը գիտի, թե լիզելն ինչ է. վիճել նրա հետ դժվար է: Այս դաշնակը նեղսրտել է իմ ՌԴ այցից. չէ՞ որ ո՛չ իրեն, ո՛չ իր շեֆին թույլատրելի չէ նույն ՌԴ-ում բացի լիզելուց և երջանիկ (անուշադիր) ժպիտը դեմքին խմբակային լուսանկար ստանալուց, ավել բան ասել կամ անել: Բայց Իշխանը, այնուամենայնիվ, լիզելու հարցում շատ սովորելու բան ունի իր շեֆից:
Թող նայի, սովորի, թե ինչպես են կոշիկներ լիզում բարձր մակարդակում, թե չէ իր լիզածը սկի շունը չի լիզի:

Քաղաքական լուսանցքը հենց սա է, երբ ՀՀ-ի շուրջ պատմական իրադարձություններ են տեղի ունենում, ԱՄՆ փոխնախագահն է գալիս, հայտարարություններ անում, վարչապետը հարցազրույց է տալիս, ընտրություններին մնացել են օրեր, ինֆորմացիոն դաշտը տրաքում է, իսկ դու քո միակ քաղաքական ամբիոնը չես օգտագործում: Դու ուղղակի չկաս, գոյություն չունես քաղաքական դաշտում, մեկ-մեկ փողոցում գոռգռում ես նույն թեզերը, ֆեյսբուքում բառակույտ հիշեցնող տեսանյութ հրապարակում, ներկայանալիս էլ ասում ես՝ ես դեպուտատ եմ: Տանն էլ գիտեն գործի ես գնացել:

Անցյալից մի տղա կա, քիչ առաջ ինձ է անդրադարձել, մի անկապ բան է գրել:
Այս առիթն ուզում եմ օգտագործել ու քեզ, Նարե՛կ, մի բան ասել: Շատերն են իմ ընկերը եղել, հետո հակառակ կողմերում ենք հայտնվել, շատերն են իմ տուն մտել, հիմա հայացք են փախցնում, շատերին եմ լավություն արել, մոռացել են, շատ բան է փոխվել: Բայց դու եզակիներից ես, ով կարմիր գիծ է անցել, դու 2020 թվականի նոյեմբերի 10-11-ին մտել էիր եթեր և կոչ էիր անում, որ ինչ-որ մարդիկ Մոսկվայում գան իմ մոսկվայաբնակ ընկերոջ տուն, ուր իբր ես թաքնվում եմ, ու հետս ֆիզիկական հաշվեհարդար տեսնեն: Չնայած ոչ իրանց տանն էի, ոչ որևէ մեկը քո ասածը նույնիսկ այդ օրերին բանի տեղ դրեց, դու այդ օրը գիծ անցար, Մալյան:
Հիմա գուցե կուրախանաս, գուցե կարդարանաս, հայրենասիրական, պաթոսախեղդ հակադարձումներ գուցե կանես, բայց դա այս խոսակցության մեջ ոչինչ չի փոխի, դու հո գիտես՝ ինչ ես արել:

Զուտ...

P.S. Վերջը վերջին գրքիդ փողը, ի դեպ, ո՞վ տվեց, Մալյա՛ն:

Интервью телеканалу Дождь

Երեկ հարցազրույցս հրապարակվեց ռուսական ընդդիմադիր «Դոժդ» ալիքին, և 30 րոպեանոց խոսքիս մեջ ինչ ասես որ չեմ ասում ընդդիմադիրներին, ինչ գնահատական ասես չեմ տալիս, առավոտյան արթնացել եմ` տեսնեմ` միակ հակադարձումն այն է, որ իբր ասել եմ, թե մանկապիղծ են որոշ եկեղեցականներ: Լավ է, որ մնացած ասածներս նույնիսկ ընդդիմադիրների մոտ վեճ չառաջացրեց, լուռ համաձայնվեցին, բայց նաև չի կարելի այդքան անգրագետ լինել. ես հիմա ռուսերենի դասեր չեմ տալու՝ բնական է, բայց ինչ եմ առաջարկում:
Տարբերակ՝
ա) ընդունեք, որ դուք անգրագետ եք և լռեք,
բ) դիմեք դատարան զրպարտության համար:

Գանձ եք, է՜, գանձ, ուղղակի՝ չկրթված ))

ԺԴՈւ