اندیشکده آرتا ( آبادانی، رشد و توسعه ایران )
Photo
آناتومی یک تفاهم نامه؛ تحلیل یادداشت تفاهم ایران-آمریکا از منظر روانشناسی مذاکره
ابهام خلاق یا به بیانی آشکارتر ابهام سازنده، تکنیک مشهور دیپلماسی کیسینجری است که هدفمندی آن در استفاده از عباراتی است که هر دوطرف بتوانند با تفسیر دلخواه خود، قفل یا بن بست مذاکراتی را در کوتاه مدت درهم شکنند. اما این تکنیک در بطن خود متضمن تله ی روانی بزرگی برای دستگاه تصمیم گیری و نخبگانی به شمار می آید. لذا، آنچه این یادداشت تفاهم را از یک متن حقوقی صرف به مهندسی رفتار پیچیده بدل می سازد ابتنا بر تکنیک ابهام خلاق است که به منظور مدیریت ادراک نخبگان سیاسی تعبیه شده است. به بیانی مهیج تر، تکنیک ابهام خلاق و عدم تقارن شناختی بمب ساعتی کارگذاشته شده در واژگان حقوقی این یادداشت تفاهم است. این نوشتار موجز، به بررسی مکانیسم های روانشناختی تعبیه شده در این متن می پردازد که فرآیند تصمیم گیری ایران را تحت تأثیر قرار می دهد.
1. مکانیسم فشار زمانی و انسداد شناختی (بند3)
تعیین ضرب الأجل فشرده ی 60 روزه برای حل یکی از پیچیده ترین بحران های امنیتی-ژئوپلیتیکی چند دهه ی اخیر در تاریخ منازعات ایران-آمریکا، تکنیکی کلاسیک در روان شناسی مذاکره قلمداد می گردد که متضمن بارشناختی است. هنگامی که انسانها یا ساختارهای تصمیم گیری در تنگنای زمانی شدید قرار می گیرند، ظرفیت پردازش منطقی مغز کاهش می یابد. شتاب زدگی در تصمیم گیری مغز را به سمت میانبرهای ذهنی سوق میدهد که ابزارکار اصلی سیستم 1 در نظریه ی دوگانه اندیشی دانیل کانمن و آموس تورسکی است؛ بدین معنا که فشار زمانی باعث می شود تا مغز به سمت پذیرش اولین و سریعترین راهکار در دسترس سوق داده شود تا از اضطراب ناشی از بلاتکلیفی رها گردد. وقتی متن، ضرب الأجل 60 روزه را چاشنی کار میکند و ناوها را تا دستیابی به توافق در مرز نگه می دارد، تعمدا مغز تصمیم گیرنده را به وضعیت بقا می برد. در این وضعیت، سیستم 2 (بخش تحلیلی مغز) به دلیل استرس حاد از مدار خارج می شود و سیستم 1 فرمان را به دست می گیرد و مغز را به سوی پذیرش سریع اولین راهکار در دسترس سوق می دهد تا اضطراب ناشی از بلاتکلیفی رها شود. این مکانیسم روانی، ایران را در موضع اضطرار و امتیازدهی ناخواسته قرار می دهد.
2. تکنیک ابهام خلاق؛ مسکنی موقت اما بحران ساختاری (بندهای 5 و 6)
این متن مبتنی بر ابهام خلاق است. عباراتی چون «چارچوب آینده اداره ی تنگه ی هرمز» (بند 5) یا «طرح 300 میلیارد دلاری بازسازی» (بند 6) یا حتی عباراتی مانند «رفع تحریم های اولیه و ثانویه» مهندسی شده اند تا در ذهن مخاطب ایرانی، تصویر گشایش و امنیت را خلق کنند، درحالی که تعهد حقوقی الزام آوری برای آمریکا ایجاد نمی کنند. این ابهام خلاق، در کوتاه مدت انسداد سیاسی را رفع می کند اما در میان مدت به دلیل برداشت های متناقض طرفین، به یک بحران تفسیری بدل خواهد شد.
3. تئوری چشم انداز؛ عدم تقارن در زیان گریزی (بند 5 و 8 در برابر 6 و 7)
براساس «تئوری چشم انداز» انسانها نسبت به از دست دادن داده ها بسیار حساس تر از به دست آوردن امتیازات احتمالی هستند. در این متن یک بازی روانی ماهرانه طراحی شده است به گونه ای که امتیازات نقد را در برابر پاداش های نسیه ارزشمندتر جلوه دهد:
امتیازات نقد ایران (تغییر آنی وضعیت موجود): ایران باید دارایی های ملموس و فیزیکی خود (توقف ابزار کنترلی تنگه ی هرمز و رقیق سازی اورانیوم غنی شده ) را به محض امضای یادداشت تفاهم عرضه کند. این اقدامات، عینی و ماتقدم برای آغاز روند مذاکره و توقف آتش هستند.
پاداش های نسیه ی آمریکا (چارچوب های احتمالی): در مقابل، امتیازات آمریکا از جنس «آغاز روند»، «تدوین طرح» و وعده ی «خاتمه ی تحریمها در آینده» است. این مدل معامله، نوعی «عدم تقارن ریسک» را به طرف ایرانی تحمیل می کند، چرا که او را دچار حس «فقدان زودهنگام» می کند بی آنکه امنیت روانی ناشی از پاداش را دریافت کرده باشد. در این مدل به سبب ریسک روانی توافق، ایران دچار کاهش ابزار چانه زنی میگردد، حال آنکه، منبع تهدید (آمریکا) هیچ تغییر ساختاری ملموسی در رفتارش ایجاد نکرده است.
ابهام خلاق یا به بیانی آشکارتر ابهام سازنده، تکنیک مشهور دیپلماسی کیسینجری است که هدفمندی آن در استفاده از عباراتی است که هر دوطرف بتوانند با تفسیر دلخواه خود، قفل یا بن بست مذاکراتی را در کوتاه مدت درهم شکنند. اما این تکنیک در بطن خود متضمن تله ی روانی بزرگی برای دستگاه تصمیم گیری و نخبگانی به شمار می آید. لذا، آنچه این یادداشت تفاهم را از یک متن حقوقی صرف به مهندسی رفتار پیچیده بدل می سازد ابتنا بر تکنیک ابهام خلاق است که به منظور مدیریت ادراک نخبگان سیاسی تعبیه شده است. به بیانی مهیج تر، تکنیک ابهام خلاق و عدم تقارن شناختی بمب ساعتی کارگذاشته شده در واژگان حقوقی این یادداشت تفاهم است. این نوشتار موجز، به بررسی مکانیسم های روانشناختی تعبیه شده در این متن می پردازد که فرآیند تصمیم گیری ایران را تحت تأثیر قرار می دهد.
1. مکانیسم فشار زمانی و انسداد شناختی (بند3)
تعیین ضرب الأجل فشرده ی 60 روزه برای حل یکی از پیچیده ترین بحران های امنیتی-ژئوپلیتیکی چند دهه ی اخیر در تاریخ منازعات ایران-آمریکا، تکنیکی کلاسیک در روان شناسی مذاکره قلمداد می گردد که متضمن بارشناختی است. هنگامی که انسانها یا ساختارهای تصمیم گیری در تنگنای زمانی شدید قرار می گیرند، ظرفیت پردازش منطقی مغز کاهش می یابد. شتاب زدگی در تصمیم گیری مغز را به سمت میانبرهای ذهنی سوق میدهد که ابزارکار اصلی سیستم 1 در نظریه ی دوگانه اندیشی دانیل کانمن و آموس تورسکی است؛ بدین معنا که فشار زمانی باعث می شود تا مغز به سمت پذیرش اولین و سریعترین راهکار در دسترس سوق داده شود تا از اضطراب ناشی از بلاتکلیفی رها گردد. وقتی متن، ضرب الأجل 60 روزه را چاشنی کار میکند و ناوها را تا دستیابی به توافق در مرز نگه می دارد، تعمدا مغز تصمیم گیرنده را به وضعیت بقا می برد. در این وضعیت، سیستم 2 (بخش تحلیلی مغز) به دلیل استرس حاد از مدار خارج می شود و سیستم 1 فرمان را به دست می گیرد و مغز را به سوی پذیرش سریع اولین راهکار در دسترس سوق می دهد تا اضطراب ناشی از بلاتکلیفی رها شود. این مکانیسم روانی، ایران را در موضع اضطرار و امتیازدهی ناخواسته قرار می دهد.
2. تکنیک ابهام خلاق؛ مسکنی موقت اما بحران ساختاری (بندهای 5 و 6)
این متن مبتنی بر ابهام خلاق است. عباراتی چون «چارچوب آینده اداره ی تنگه ی هرمز» (بند 5) یا «طرح 300 میلیارد دلاری بازسازی» (بند 6) یا حتی عباراتی مانند «رفع تحریم های اولیه و ثانویه» مهندسی شده اند تا در ذهن مخاطب ایرانی، تصویر گشایش و امنیت را خلق کنند، درحالی که تعهد حقوقی الزام آوری برای آمریکا ایجاد نمی کنند. این ابهام خلاق، در کوتاه مدت انسداد سیاسی را رفع می کند اما در میان مدت به دلیل برداشت های متناقض طرفین، به یک بحران تفسیری بدل خواهد شد.
3. تئوری چشم انداز؛ عدم تقارن در زیان گریزی (بند 5 و 8 در برابر 6 و 7)
براساس «تئوری چشم انداز» انسانها نسبت به از دست دادن داده ها بسیار حساس تر از به دست آوردن امتیازات احتمالی هستند. در این متن یک بازی روانی ماهرانه طراحی شده است به گونه ای که امتیازات نقد را در برابر پاداش های نسیه ارزشمندتر جلوه دهد:
امتیازات نقد ایران (تغییر آنی وضعیت موجود): ایران باید دارایی های ملموس و فیزیکی خود (توقف ابزار کنترلی تنگه ی هرمز و رقیق سازی اورانیوم غنی شده ) را به محض امضای یادداشت تفاهم عرضه کند. این اقدامات، عینی و ماتقدم برای آغاز روند مذاکره و توقف آتش هستند.
پاداش های نسیه ی آمریکا (چارچوب های احتمالی): در مقابل، امتیازات آمریکا از جنس «آغاز روند»، «تدوین طرح» و وعده ی «خاتمه ی تحریمها در آینده» است. این مدل معامله، نوعی «عدم تقارن ریسک» را به طرف ایرانی تحمیل می کند، چرا که او را دچار حس «فقدان زودهنگام» می کند بی آنکه امنیت روانی ناشی از پاداش را دریافت کرده باشد. در این مدل به سبب ریسک روانی توافق، ایران دچار کاهش ابزار چانه زنی میگردد، حال آنکه، منبع تهدید (آمریکا) هیچ تغییر ساختاری ملموسی در رفتارش ایجاد نکرده است.
👏3
4. تکنیک ابهام راهبردی و ایجاد ناهماهنگی شناختی (بند 6)
عباراتی مانند «بازسازی اقتصادی» یا «چارچوب رضایت بخش» نمونه های بارزی از ابهام راهبردی هستند بدان جهت که:
سبب ساز سوء استفاده از خوش بینی مفرط می گردد. این ابهام، محرکی پاداش دهنده برای ذهن تحت فشار طرف ایرانی است که جملات مبهم را با تفسیر به رأی خوشبینانه براساس آرزوها و خوانش مثبت خود تفسیر و تعبیر کند.
سبب ساز خلق فضای تحریف شناختی است: روان شناسی زبان نشان می دهد که کلمات فاقد معیارهای سنجش کمی در زمان اجرای تعهدات، به راحتی توسط آمریکا بازتعریف می شود و طرف خوش بین را به ناهماهنگی شناختی در احساس متعاقب مغبون شدگی دچار می سازد.
5. دیپلماسی اجبارآمیز و تداوم استرس مزمن (بند 4)
حضور نیروهای نظامی آمریکا در مجاورت مرزهای ایران درتمام طول 60 روز مذاکره، عاملی محرک برای دیپلماسی اجبارآمیز است. این حضور نظامی یک سیگنال تهدیدآمیز مداوم است که هدف آن ایجاد ترس پنهان و تسلیم روانی طرف مقابل در شرایط بقامحور در اتاق مذاکره است.
نتیجه گیری و پادزهر:
از منظر روانشناسی مذاکره، این متن به دنبال ایجاد یک «محیط روان شناختی نابرابر» است که در آن ایران تحت تأثیر فاکتورهایی چون «اضطراب زمان»، «تهدید نظامی آشکار»، «جذابیت پاداشهای مبهم» و «عدم تقارن شناختی» به واگذاری اهرم های واقعی خود ترغیب می شود. پادزهرهای رفتاری-شناختی به منظور خروج از این تله های شناختی به شرح زیر است :
● تزریق مکث های استراتژیک اجباری به فرآیند مذاکره از طریق پیش شرط های کوچک و گام به گام تا زمان آغاز مذاکره؛ به منظور به دست گرفتن کنترل روانی اتاق مذاکره و خارج کردن عنصر زمان از دست طرف آمریکایی به عنوان سلاح
●عینی سازی کمی در کیفیات متن؛ خروج عبارات واجد ابهام خلاق از حالت کیفی و فرموله سازی آن به صورت اقدام عملی، همزمانی عینی گام ها مانند رقیق سازی گرمی در ازای بازگشایی تعلیقی و گام به گام تنگه ی هرمز و نیز گام لغو تحریمی ملموس و قابل راستی آزمایی به منظور حفظ موازنه ی روانشناختی «داده-ستانده»
●تشکیل تیم کارشناسی متشکل از کارشناسان روابط بین الملل و حقوق بین الملل مجهز به شناخت روان شناسانه به منظور کشف سوگیری های تاییدی از طریق بازخوانی متن از زاویه ی بدبینانه ترین سناریوهای ممکن.
🖌️ *المیرا حاج محمدی* ؛ کانديدای دکتری روابط بینالملل دانشگاه شهید بهشتی
#آبادانی_ایران
#آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد
📚@abadani_iran
عباراتی مانند «بازسازی اقتصادی» یا «چارچوب رضایت بخش» نمونه های بارزی از ابهام راهبردی هستند بدان جهت که:
سبب ساز سوء استفاده از خوش بینی مفرط می گردد. این ابهام، محرکی پاداش دهنده برای ذهن تحت فشار طرف ایرانی است که جملات مبهم را با تفسیر به رأی خوشبینانه براساس آرزوها و خوانش مثبت خود تفسیر و تعبیر کند.
سبب ساز خلق فضای تحریف شناختی است: روان شناسی زبان نشان می دهد که کلمات فاقد معیارهای سنجش کمی در زمان اجرای تعهدات، به راحتی توسط آمریکا بازتعریف می شود و طرف خوش بین را به ناهماهنگی شناختی در احساس متعاقب مغبون شدگی دچار می سازد.
5. دیپلماسی اجبارآمیز و تداوم استرس مزمن (بند 4)
حضور نیروهای نظامی آمریکا در مجاورت مرزهای ایران درتمام طول 60 روز مذاکره، عاملی محرک برای دیپلماسی اجبارآمیز است. این حضور نظامی یک سیگنال تهدیدآمیز مداوم است که هدف آن ایجاد ترس پنهان و تسلیم روانی طرف مقابل در شرایط بقامحور در اتاق مذاکره است.
نتیجه گیری و پادزهر:
از منظر روانشناسی مذاکره، این متن به دنبال ایجاد یک «محیط روان شناختی نابرابر» است که در آن ایران تحت تأثیر فاکتورهایی چون «اضطراب زمان»، «تهدید نظامی آشکار»، «جذابیت پاداشهای مبهم» و «عدم تقارن شناختی» به واگذاری اهرم های واقعی خود ترغیب می شود. پادزهرهای رفتاری-شناختی به منظور خروج از این تله های شناختی به شرح زیر است :
● تزریق مکث های استراتژیک اجباری به فرآیند مذاکره از طریق پیش شرط های کوچک و گام به گام تا زمان آغاز مذاکره؛ به منظور به دست گرفتن کنترل روانی اتاق مذاکره و خارج کردن عنصر زمان از دست طرف آمریکایی به عنوان سلاح
●عینی سازی کمی در کیفیات متن؛ خروج عبارات واجد ابهام خلاق از حالت کیفی و فرموله سازی آن به صورت اقدام عملی، همزمانی عینی گام ها مانند رقیق سازی گرمی در ازای بازگشایی تعلیقی و گام به گام تنگه ی هرمز و نیز گام لغو تحریمی ملموس و قابل راستی آزمایی به منظور حفظ موازنه ی روانشناختی «داده-ستانده»
●تشکیل تیم کارشناسی متشکل از کارشناسان روابط بین الملل و حقوق بین الملل مجهز به شناخت روان شناسانه به منظور کشف سوگیری های تاییدی از طریق بازخوانی متن از زاویه ی بدبینانه ترین سناریوهای ممکن.
🖌️ *المیرا حاج محمدی* ؛ کانديدای دکتری روابط بینالملل دانشگاه شهید بهشتی
#آبادانی_ایران
#آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد
📚@abadani_iran
❤8
✅انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی و پویش راه باریک آبادانی با همکاری مدرسه علوم انسانی جیوگی برگزار میکنند: 🌍 *ایران؛
قبله عالم
یا مهرهای در صفحه شطرنج قدرتهای بزرگ؟*
🏛️ ممکن است عدهای تصور کنند به عنوان صاحبان یکی از قدیمیترین تمدنهای جهان، ایران تعیینکننده تمام مناسبات سیاسی و اقتصادی بین کشورها باشد.
♟️ از طرفی عدهای دیگر معتقدند به دلیل موقعیت جغرافیایی کشور، تنوع قومیتی بالا و امکانات غنی طبیعی، ایران صرفاً بازیچهای است در دست قدرتهای بزرگ جهانی.
❓ اکنون این پرسش پیش میآید که *آیا میتوان نقش ایران در اتفاقات جهان را مستقیم و انکارناپذیر دانست؟ یا معتقد بود که ما صرفاً پذیرنده حوادث بینالمللی هستیم؟*
🔍 واقعیت این است که برای رسیدن به نگرشی روشنتر و واقعبینانهتر، میبایست به هر دوی این نظرات توجه کافی داشته باشیم.
🗺️ ایران به دلیل برخورداری از اقلیم جغرافیایی ویژه و میزبانی از مسیرهای مهم رفتوآمد گروهها برای تجارت و اهداف دیگر، میتواند اثری برجسته بر رویدادهای جهانی داشته باشد و همین مسئله نیز موجبات اثرپذیری و مورد استفاده قرار گرفتن آن را فراهم میسازد.
❓ حال با به وقوع پیوستن اتفاقات متعدد درونمرزی و برونمرزی، زمان مناسبی است برای پرداختن به این موضوع که چگونه میتوان دامنه اثرپذیری را محدودتر کرده و *نقش کشور در رخدادهای جهانی را پررنگتر ساخت؟*
💡 *یاسین اژدری*، دانشآموخته دانشگاه شهید بهشتی و پژوهشگر علوم سیاسی و اقتصاد سیاسی بینالملل، همراه ما در این جلسات خواهد بود و با اتکا به مطالعات مربوط به تاریخ سیاسی ایران در دورههای قاجاریه، پهلوی و جمهوری اسلامی، به *ریشهیابی اوضاع معاصر* خواهد پرداخت.
📚 *[سلسله گعده]
ایران؛ قبله عالم
یا مهرهای در صفحه شطرنج قدرتهای بزرگ؟
🗓️ ۷، ۹ و ۱۱ تیرماه
🕕 ساعت ۱۸ تا ۲۰
💻 مجازی*
💠 شرکت در این [سلسله گعده] از حیث محتوایی *رایگان* است و صرفاً شامل هزینه خدمات خواهد بود.
🔗برای ثبتنام و حضور در این گعده روی لینک زیر کلیک کنید:
https://jivegi.school/products/Iran-Power2026
✅ @abadani_iran
✅ @SBU_politics
قبله عالم
یا مهرهای در صفحه شطرنج قدرتهای بزرگ؟*
🏛️ ممکن است عدهای تصور کنند به عنوان صاحبان یکی از قدیمیترین تمدنهای جهان، ایران تعیینکننده تمام مناسبات سیاسی و اقتصادی بین کشورها باشد.
♟️ از طرفی عدهای دیگر معتقدند به دلیل موقعیت جغرافیایی کشور، تنوع قومیتی بالا و امکانات غنی طبیعی، ایران صرفاً بازیچهای است در دست قدرتهای بزرگ جهانی.
❓ اکنون این پرسش پیش میآید که *آیا میتوان نقش ایران در اتفاقات جهان را مستقیم و انکارناپذیر دانست؟ یا معتقد بود که ما صرفاً پذیرنده حوادث بینالمللی هستیم؟*
🔍 واقعیت این است که برای رسیدن به نگرشی روشنتر و واقعبینانهتر، میبایست به هر دوی این نظرات توجه کافی داشته باشیم.
🗺️ ایران به دلیل برخورداری از اقلیم جغرافیایی ویژه و میزبانی از مسیرهای مهم رفتوآمد گروهها برای تجارت و اهداف دیگر، میتواند اثری برجسته بر رویدادهای جهانی داشته باشد و همین مسئله نیز موجبات اثرپذیری و مورد استفاده قرار گرفتن آن را فراهم میسازد.
❓ حال با به وقوع پیوستن اتفاقات متعدد درونمرزی و برونمرزی، زمان مناسبی است برای پرداختن به این موضوع که چگونه میتوان دامنه اثرپذیری را محدودتر کرده و *نقش کشور در رخدادهای جهانی را پررنگتر ساخت؟*
💡 *یاسین اژدری*، دانشآموخته دانشگاه شهید بهشتی و پژوهشگر علوم سیاسی و اقتصاد سیاسی بینالملل، همراه ما در این جلسات خواهد بود و با اتکا به مطالعات مربوط به تاریخ سیاسی ایران در دورههای قاجاریه، پهلوی و جمهوری اسلامی، به *ریشهیابی اوضاع معاصر* خواهد پرداخت.
📚 *[سلسله گعده]
ایران؛ قبله عالم
یا مهرهای در صفحه شطرنج قدرتهای بزرگ؟
🗓️ ۷، ۹ و ۱۱ تیرماه
🕕 ساعت ۱۸ تا ۲۰
💻 مجازی*
💠 شرکت در این [سلسله گعده] از حیث محتوایی *رایگان* است و صرفاً شامل هزینه خدمات خواهد بود.
🔗برای ثبتنام و حضور در این گعده روی لینک زیر کلیک کنید:
https://jivegi.school/products/Iran-Power2026
✅ @abadani_iran
✅ @SBU_politics
jivegi.school
سلسله گعده | ایران؛ قبله عالم یا مهرهای در صفحه شطرنج قدرتهای بزرگ؟
❤6
🔺انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی با همکاری پویش راه باریک آبادانی برگزار میکند:
🔻چالش های پیش روی توسعهی مطلوب و فراگیر در نهادهای اقتصادی و سیاسی استثماری ایران در دوران جمهوری اسلامی از 23خرداد ماه 1404 تا 24خرداد 1405
🗣سخنران:
شهرام خداویسی؛ دانشجوی دکتری علوم سیاسی گرایش جامعه شناسی سیاسی
🗓 تاریخ و ساعت برگزاری نشست :
شنبه ۶ تيرماه ساعت ۱۱:۳۰
🏛 مکان: به صورت مجازی
جهت دریافت لینک نشست به آیدی درج شده پیام دهید.
🆔️ @Abadani_Iran2
✅️ @SBU_politics
✅️ @abadani_iran
🔻چالش های پیش روی توسعهی مطلوب و فراگیر در نهادهای اقتصادی و سیاسی استثماری ایران در دوران جمهوری اسلامی از 23خرداد ماه 1404 تا 24خرداد 1405
🗣سخنران:
شهرام خداویسی؛ دانشجوی دکتری علوم سیاسی گرایش جامعه شناسی سیاسی
🗓 تاریخ و ساعت برگزاری نشست :
شنبه ۶ تيرماه ساعت ۱۱:۳۰
🏛 مکان: به صورت مجازی
جهت دریافت لینک نشست به آیدی درج شده پیام دهید.
🆔️ @Abadani_Iran2
✅️ @SBU_politics
✅️ @abadani_iran
❤3
Forwarded from Neemaad News Media | پایگاه خبری نیماد
🔹جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، بار دیگر توجهها را به مسائلی چون نگاه ملی، دفاع از میهن و نسبت شهروندان ایرانی با این مفاهیم جلب کرد. در چنین فضایی، پرسش از «هویت» و جایگاه ایران در جهان، اهمیتی دوچندان پیدا میکند.
🔹در این گفتار، #مصطفی_بستانی با رویکردی تحلیلی و انتقادی، ریشههای تاریخی و فکری ایده «#استثناگرایی_ایرانی» را واکاوی میکند و نشان میدهد چگونه «استثنا بودن» از یک توصیف ساده، به یک چارچوب ذهنی و حتی ایدئولوژیک بدل شده است؛ چارچوبی که نهتنها در ادبیات و تاریخنگاری، بلکه در سیاست خارجی و نظام فکری امروز ایران نیز حضوری پررنگ دارد.
🔹این ویدئو تلاشی است برای بازاندیشی در یکی از مفروضات عمیق و کمتر به چالش کشیدهشده در ذهن ایرانی: اینکه آیا واقعاً «استثنا بودن» میتواند مبنایی برای پیشرفت باشد، یا برعکس، خود به مانعی در مسیر توسعه تبدیل شده است.
#رسانه_نیماد
https://www.youtube.com/watch?v=lW-MlyswCPA
🔹در این گفتار، #مصطفی_بستانی با رویکردی تحلیلی و انتقادی، ریشههای تاریخی و فکری ایده «#استثناگرایی_ایرانی» را واکاوی میکند و نشان میدهد چگونه «استثنا بودن» از یک توصیف ساده، به یک چارچوب ذهنی و حتی ایدئولوژیک بدل شده است؛ چارچوبی که نهتنها در ادبیات و تاریخنگاری، بلکه در سیاست خارجی و نظام فکری امروز ایران نیز حضوری پررنگ دارد.
🔹این ویدئو تلاشی است برای بازاندیشی در یکی از مفروضات عمیق و کمتر به چالش کشیدهشده در ذهن ایرانی: اینکه آیا واقعاً «استثنا بودن» میتواند مبنایی برای پیشرفت باشد، یا برعکس، خود به مانعی در مسیر توسعه تبدیل شده است.
#رسانه_نیماد
https://www.youtube.com/watch?v=lW-MlyswCPA
YouTube
«استثناگرایی ايرانی» چيست و چرا برای انديشيدن به توسعه در ايران بايد بر آن غلبه كرد؟
🔹جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، بار دیگر توجهها را به مسائلی چون نگاه ملی، دفاع از میهن و نسبت شهروندان ایرانی با این مفاهیم جلب کرد. در چنین فضایی، پرسش از «هویت» و جایگاه ایران در جهان، اهمیتی دوچندان پیدا میکند.
🔹در این گفتار، مصطفی بستانی با رویکردی…
🔹در این گفتار، مصطفی بستانی با رویکردی…
❤3
اندیشکده آرتا ( آبادانی، رشد و توسعه ایران )
Photo
📚موضوع هفته
«آیا سیاست خارجی ایران باید بر توسعه اقتصادی اولویت داشته باشد یا بر امنیت ملی؟»
محورهای بحث:
آیا بدون امنیت، توسعه ممکن است؟
آیا هزینههای سیاست منطقهای با منافع آن متناسب بوده است؟
رابطه قدرت منطقهای و رفاه داخلی چیست؟
⚡ چالش هفته
«اگر شما وزیر امور خارجه ایران بودید، سه اولویت نخست سیاست خارجیتان چه بود؟»
فقط سه اولویت
حداکثر در ۱۰۰ کلمه
باید توضیح دهید چرا این سه مورد مهمتر از بقیهاند
سیاست خارجی دقیقاً هنر انتخاب میان محدودیتهاست، نه فهرست کردن آرزوها.
🌎گزینه ی جنجالی چالش هفته
«عادیسازی روابط با آمریکا؛ فرصت توسعه یا تهدید استقلال؟»
جهت ارسال آثار خود با آیدی درج شده در ارتباط باشید:
🆔️@Abadani_Iran2
#آبادانی_ایران
#آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد
📚@abadani_iran
«آیا سیاست خارجی ایران باید بر توسعه اقتصادی اولویت داشته باشد یا بر امنیت ملی؟»
محورهای بحث:
آیا بدون امنیت، توسعه ممکن است؟
آیا هزینههای سیاست منطقهای با منافع آن متناسب بوده است؟
رابطه قدرت منطقهای و رفاه داخلی چیست؟
⚡ چالش هفته
«اگر شما وزیر امور خارجه ایران بودید، سه اولویت نخست سیاست خارجیتان چه بود؟»
فقط سه اولویت
حداکثر در ۱۰۰ کلمه
باید توضیح دهید چرا این سه مورد مهمتر از بقیهاند
سیاست خارجی دقیقاً هنر انتخاب میان محدودیتهاست، نه فهرست کردن آرزوها.
🌎گزینه ی جنجالی چالش هفته
«عادیسازی روابط با آمریکا؛ فرصت توسعه یا تهدید استقلال؟»
جهت ارسال آثار خود با آیدی درج شده در ارتباط باشید:
🆔️@Abadani_Iran2
#آبادانی_ایران
#آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد
📚@abadani_iran
👏5
✅ انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی و پویش راه باریک آبادانی با همکاری پویش فکری توسعه و مرکز مطالعات سیاسی-اقتصادی دانشگاه شهید بهشتی برگزار میکنند:
⭕️ بررسی کارنامه مرحوم علینقی عالیخانی( به مناسبت سالگرد درگذشت وی ):
🗣سخنران:
🎖 دکتر مقصود فراستخواه
( استاد مؤسسه پژوهش و برنامهریزی آموزش عالی )
🎖 دکتر فرهاد نیلی
( نماینده اسبق ایران در بانک جهانی )
🎖 دکتر برزین جعفرتاش
( پژوهشگر توسعه و سیاستگذاری صنعتی )
⭕️ دبیرنشست:
🎖امیرحسین زیدیحیایی
( دبیر انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی )
🗓 تاریخ برگزاری: یکشنبه ۷ تیر ماه
🕰 زمان : ساعت ۱۷
🏛مکان: به صورت مجازی در بستر اسکای روم
❌جهت ثبت نام به آیدی درج شده در تلگرام پیام دهید:
✅ @Abadani_Iran2
🆔️ @SBUpolitics
🆔️ @abadani_iran
🆔️ @CEPS_SBU
🆔️ @pooyeshfekri
⭕️ بررسی کارنامه مرحوم علینقی عالیخانی( به مناسبت سالگرد درگذشت وی ):
🗣سخنران:
🎖 دکتر مقصود فراستخواه
( استاد مؤسسه پژوهش و برنامهریزی آموزش عالی )
🎖 دکتر فرهاد نیلی
( نماینده اسبق ایران در بانک جهانی )
🎖 دکتر برزین جعفرتاش
( پژوهشگر توسعه و سیاستگذاری صنعتی )
⭕️ دبیرنشست:
🎖امیرحسین زیدیحیایی
( دبیر انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی )
🗓 تاریخ برگزاری: یکشنبه ۷ تیر ماه
🕰 زمان : ساعت ۱۷
🏛مکان: به صورت مجازی در بستر اسکای روم
❌جهت ثبت نام به آیدی درج شده در تلگرام پیام دهید:
✅ @Abadani_Iran2
🆔️ @SBUpolitics
🆔️ @abadani_iran
🆔️ @CEPS_SBU
🆔️ @pooyeshfekri
❤27👍3
آیا ایران واقعاً استثنایی در تاریخ و سیاست جهان است، یا این تصور بیش از آنکه واقعیتی عینی باشد، روایتی هویتی است؟
در این گفتار، مصطفی بستانی با نگاهی انتقادی به گفتمان «استثناگرایی ایرانی» میپردازد و نشان میدهد چگونه ایدههایی مانند ایرانشهری، تنهایی استراتژیک و گفتمان مقاومت، بر تصور یگانگی و متفاوت بودن ایران استوار شدهاند.
این سخنرانی تلاشی است برای بازاندیشی در نسبت ایران با جهان و بررسی این پرسش که آیا تأکید بر «خاص بودن» ایران به فهم بهتر مسائل کشور کمک کرده یا مانعی برای یادگیری و تعامل با تجربههای دیگر بوده است؟
#آبادانی_ایران
#آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد
📚@abadani_iran
در این گفتار، مصطفی بستانی با نگاهی انتقادی به گفتمان «استثناگرایی ایرانی» میپردازد و نشان میدهد چگونه ایدههایی مانند ایرانشهری، تنهایی استراتژیک و گفتمان مقاومت، بر تصور یگانگی و متفاوت بودن ایران استوار شدهاند.
این سخنرانی تلاشی است برای بازاندیشی در نسبت ایران با جهان و بررسی این پرسش که آیا تأکید بر «خاص بودن» ایران به فهم بهتر مسائل کشور کمک کرده یا مانعی برای یادگیری و تعامل با تجربههای دیگر بوده است؟
#آبادانی_ایران
#آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد
📚@abadani_iran
❤4
Audio
#فایل_صوتی
🔶🎙فایل صوتی سخنرانی «استثناگرایی ایرانی» ؛گفتاری از مصطفی بستانی
#آبادانی_ایران
#آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد
📚@abadani_iran
🔶🎙فایل صوتی سخنرانی «استثناگرایی ایرانی» ؛گفتاری از مصطفی بستانی
#آبادانی_ایران
#آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد
📚@abadani_iran
❤4👍1👏1
اندیشکده آرتا ( آبادانی، رشد و توسعه ایران )
✅ انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی و پویش راه باریک آبادانی با همکاری پویش فکری توسعه و مرکز مطالعات سیاسی-اقتصادی دانشگاه شهید بهشتی برگزار میکنند: ⭕️ بررسی کارنامه مرحوم علینقی عالیخانی( به مناسبت سالگرد درگذشت وی ): 🗣سخنران: 🎖 دکتر مقصود…
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
📹 توسعه به سبک عالیخانی
⭕️ انتشار به مناسبت سالگرد درگذشت ایشان در ۴ تیرماه
✅ تاریخ توسعه در ایران چه درسی برای ما دارد؟
▫️برخی ناظران دهه ۴۰ اقتصاد ایران را دهه طلایی میدانند چرا که توانسته بود به نرخ تورم تک رقمی به همراه رشد اقتصادی مطلوب دست یابد. دورهای که میگویند علینقی عالیخانی، وزیر اقتصاد معمارش بوده است. اما تعادلهای سیاسی در آن زمان چگونه رقم خورده بود که هم قدرت جامعه و هم حکومت را افزایش داده بود؟
#آبادانی_ایران
#آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد
📚@abadani_iran
⭕️ انتشار به مناسبت سالگرد درگذشت ایشان در ۴ تیرماه
✅ تاریخ توسعه در ایران چه درسی برای ما دارد؟
▫️برخی ناظران دهه ۴۰ اقتصاد ایران را دهه طلایی میدانند چرا که توانسته بود به نرخ تورم تک رقمی به همراه رشد اقتصادی مطلوب دست یابد. دورهای که میگویند علینقی عالیخانی، وزیر اقتصاد معمارش بوده است. اما تعادلهای سیاسی در آن زمان چگونه رقم خورده بود که هم قدرت جامعه و هم حکومت را افزایش داده بود؟
#آبادانی_ایران
#آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد
📚@abadani_iran
❤18
اندیشکده آرتا ( آبادانی، رشد و توسعه ایران )
✅ انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی و پویش راه باریک آبادانی با همکاری پویش فکری توسعه و مرکز مطالعات سیاسی-اقتصادی دانشگاه شهید بهشتی برگزار میکنند: ⭕️ بررسی کارنامه مرحوم علینقی عالیخانی( به مناسبت سالگرد درگذشت وی ): 🗣سخنران: 🎖 دکتر مقصود…
Audio
#فایل_صوتی
🔶🎙فایل صوتی نشست ؛ بررسی کارنامه مرحوم علینقی عالیخانی( به مناسبت سالگرد درگذشت وی )
با حضور:
🎖 دکتر مقصود فراستخواه
( استاد مؤسسه پژوهش و برنامهریزی آموزش عالی )
🎖 دکتر فرهاد نیلی
( نماینده اسبق ایران در بانک جهانی )
🎖 دکتر برزین جعفرتاش
( پژوهشگر توسعه و سیاستگذاری صنعتی )
⏳️ زمان برگزاری: یکشنبه ۷ تیرماه ساعت ۱۷ ماه ۱۴۰۵
#آبادانی_ایران
#آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد
🆔️ @abadani_iran
🔶🎙فایل صوتی نشست ؛ بررسی کارنامه مرحوم علینقی عالیخانی( به مناسبت سالگرد درگذشت وی )
با حضور:
🎖 دکتر مقصود فراستخواه
( استاد مؤسسه پژوهش و برنامهریزی آموزش عالی )
🎖 دکتر فرهاد نیلی
( نماینده اسبق ایران در بانک جهانی )
🎖 دکتر برزین جعفرتاش
( پژوهشگر توسعه و سیاستگذاری صنعتی )
⏳️ زمان برگزاری: یکشنبه ۷ تیرماه ساعت ۱۷ ماه ۱۴۰۵
#آبادانی_ایران
#آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد
🆔️ @abadani_iran
❤7👏2👌1
اندیشکده آرتا ( آبادانی، رشد و توسعه ایران )
Photo
معماری قدرت در عصر الگوریتمها: از انحصار فناورانه تا بحران مشروعیت
پارادوکس قدرت و بحران مشروعیت در عصر هوش مصنوعی: فراتر از یک جهش تکنولوژیک
انقلاب هوش مصنوعی را نمیتوان صرفاً در ردیف اختراعاتی چون ماشین بخار یا الکتریسیته قرار داد؛ آنچه امروز با آن مواجهیم، یک تغییر هستیشناختی در مناسبات میان دانش، قدرت و فرآیند تصمیمگیری است. این فناوری به سرعت در حال تبدیل شدن به ستون فقرات زیرساختهای حیاتی جامعه است: از تعیین صلاحیت افراد برای دریافت تسهیلات بانکی و استخدام گرفته تا تشخیصهای حساس پزشکی و حتی مهندسی افکار عمومی در فرآیندهای سیاسی.
۱. بحران مشروعیت الگوریتمی: وقتی «جعبه سیاه» جایگزین «پاسخگویی» میشود
در ساختارهای سیاسی و اجتماعی مدرن، قدرت تنها زمانی مشروع تلقی میشود که بر سه رکن شفافیت، پاسخگویی و نظارتپذیری استوار باشد. با این حال، انتقال مرجعیت تصمیمگیری به سیستمهای هوش مصنوعی، این قرارداد اجتماعی را دچار اختلال کرده است.
ما در حال ورود به وضعیتی پارادوکسیکال هستیم: از یک سو به ابزارهایی تکیه میکنیم که توان پیشبینی و تحلیلشان به مراتب فراتر از ذهن انسان است، و از سوی دیگر، به دلیل ماهیت «جعبه سیاه» این الگوریتمها، درک ما از چگونگی اتخاذ این تصمیمات به حداقل رسیده است. این شکافِ معرفتی، راه را برای نوعی «استبداد تکنولوژیک» هموار میکند که در آن تصمیمات گرفته میشوند، اما کسی مسئولیت آنها را بر عهده نمیگیرد.
۲. فریبِ دموکراتیزه کردن: چالشهای ساختاری و انحصار قدرت
شعار «دموکراتیزه کردن هوش مصنوعی» اغلب به معنای دسترسی همگانی به ابزارها تعبیر میشود، اما نگاهی دقیقتر به منابع، سه ایراد بنیادین را به این ایده وارد میکند:
- انحصار منابع استراتژیک : قدرت در عصر جدید دیگر صرفاً در مالکیت «کد» نیست، بلکه در اختیار داشتن «دادههای کلان»، «توان پردازشی عظیم» و «نخبگان الگوریتمنویس» است . این منابع به طور ناعادلانهای در اختیار قطبهای قدرت (مانند ایالات متحده و چین) و شرکتهای فراملیتی قرار دارند، که عملاً دموکراتیزه کردن واقعی را به یک سراب تبدیل میکند.
- بازتولید ماشینیِ نابرابریهای تاریخی: یکی از بزرگترین خطرات، نگاه خنثی به «داده» است. دادهها آینه پاک واقعیت نیستند؛ آنها حامل تاریخ، تبعیضهای نهادینه و ارزشهای انسانیاند . دموکراتیزه کردن هوش مصنوعی بدون بازنگری در ساختار دادهها، تنها منجر به بازتولید و تشدید نابرابریهای گذشته در مقیاسی بیسابقه میشود.
- سیاست در لباس تکنولوژی: برخلاف تصور عمومی، پرسش اصلی در مورد آینده هوش مصنوعی فنی نیست، بلکه کاملاً سیاسی است. مسئله این است که چگونه میتوان اطمینان یافت که این قدرت متمرکز در چارچوب منافع عمومی و مسئولیتپذیری هدایت میشود، نه صرفاً در خدمت انباشت سرمایه یا سلطه سیاسی.
۳. ژئوپلیتیک الگوریتمها: نفت جدید، نبرد قدیم
همانگونه که در سدههای گذشته دسترسی به منابع طبیعی مانند نفت و توان نظامی پایههای اقتدار ملی را شکل میداد، امروزه الگوریتمها به عرصه نوین رقابت قدرتهای جهانی بدل شدهاند. در این نبرد ژئوپلیتیک، هوش مصنوعی دیگر یک ابزار جانبی نیست، بلکه زیرساختی است که تعیین میکند کدام روایت، کدام اقتصاد و کدام نظام سیاسی بر جهان حاکم خواهد شد.
نتیجهگیری: انتخاب میان «خدمت» یا «تعریف مجدد» انسان
تراژدی عصر ما در این است که برای ساختن هوشمندترین ماشینهای تاریخ، ناچار شدهایم با ابتداییترین پرسش تاریخ سیاست روبرو شویم: «چه کسی قدرت را در اختیار دارد و چه کسی بر آن نظارت میکند؟»
آینده هوش مصنوعی از پیش تعیین شده نیست. این فناوری میتواند به ابزاری برای گسترش توانمندیهای بیکران بشری تبدیل شود یا به زیرساختی برای تمرکز بیسابقه و مهارناپذیر قدرت. نبرد اصلی قرن بیست و یکم، نه میان انسان و ماشین، بلکه میان دو تصور متضاد از آینده است: آیندهای که در آن تکنولوژی در خدمت کرامت انسان باقی میماند و آیندهای که در آن انسان ناخواسته، خود را با منطق صلب و محاسباتی ماشینهایی که ساخته است، بازتعریف میکند.
"این متن با بهرهگیری از مفاهیم کلیدی کتاب «برتری» (Supremacy) اثر پارمی اولسون تدوین شده است."
🖌️ هانیه نوری ؛ فعال دانشجویی
#آبادانی_ایران
#آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد
📚@abadani_iran
پارادوکس قدرت و بحران مشروعیت در عصر هوش مصنوعی: فراتر از یک جهش تکنولوژیک
انقلاب هوش مصنوعی را نمیتوان صرفاً در ردیف اختراعاتی چون ماشین بخار یا الکتریسیته قرار داد؛ آنچه امروز با آن مواجهیم، یک تغییر هستیشناختی در مناسبات میان دانش، قدرت و فرآیند تصمیمگیری است. این فناوری به سرعت در حال تبدیل شدن به ستون فقرات زیرساختهای حیاتی جامعه است: از تعیین صلاحیت افراد برای دریافت تسهیلات بانکی و استخدام گرفته تا تشخیصهای حساس پزشکی و حتی مهندسی افکار عمومی در فرآیندهای سیاسی.
۱. بحران مشروعیت الگوریتمی: وقتی «جعبه سیاه» جایگزین «پاسخگویی» میشود
در ساختارهای سیاسی و اجتماعی مدرن، قدرت تنها زمانی مشروع تلقی میشود که بر سه رکن شفافیت، پاسخگویی و نظارتپذیری استوار باشد. با این حال، انتقال مرجعیت تصمیمگیری به سیستمهای هوش مصنوعی، این قرارداد اجتماعی را دچار اختلال کرده است.
ما در حال ورود به وضعیتی پارادوکسیکال هستیم: از یک سو به ابزارهایی تکیه میکنیم که توان پیشبینی و تحلیلشان به مراتب فراتر از ذهن انسان است، و از سوی دیگر، به دلیل ماهیت «جعبه سیاه» این الگوریتمها، درک ما از چگونگی اتخاذ این تصمیمات به حداقل رسیده است. این شکافِ معرفتی، راه را برای نوعی «استبداد تکنولوژیک» هموار میکند که در آن تصمیمات گرفته میشوند، اما کسی مسئولیت آنها را بر عهده نمیگیرد.
۲. فریبِ دموکراتیزه کردن: چالشهای ساختاری و انحصار قدرت
شعار «دموکراتیزه کردن هوش مصنوعی» اغلب به معنای دسترسی همگانی به ابزارها تعبیر میشود، اما نگاهی دقیقتر به منابع، سه ایراد بنیادین را به این ایده وارد میکند:
- انحصار منابع استراتژیک : قدرت در عصر جدید دیگر صرفاً در مالکیت «کد» نیست، بلکه در اختیار داشتن «دادههای کلان»، «توان پردازشی عظیم» و «نخبگان الگوریتمنویس» است . این منابع به طور ناعادلانهای در اختیار قطبهای قدرت (مانند ایالات متحده و چین) و شرکتهای فراملیتی قرار دارند، که عملاً دموکراتیزه کردن واقعی را به یک سراب تبدیل میکند.
- بازتولید ماشینیِ نابرابریهای تاریخی: یکی از بزرگترین خطرات، نگاه خنثی به «داده» است. دادهها آینه پاک واقعیت نیستند؛ آنها حامل تاریخ، تبعیضهای نهادینه و ارزشهای انسانیاند . دموکراتیزه کردن هوش مصنوعی بدون بازنگری در ساختار دادهها، تنها منجر به بازتولید و تشدید نابرابریهای گذشته در مقیاسی بیسابقه میشود.
- سیاست در لباس تکنولوژی: برخلاف تصور عمومی، پرسش اصلی در مورد آینده هوش مصنوعی فنی نیست، بلکه کاملاً سیاسی است. مسئله این است که چگونه میتوان اطمینان یافت که این قدرت متمرکز در چارچوب منافع عمومی و مسئولیتپذیری هدایت میشود، نه صرفاً در خدمت انباشت سرمایه یا سلطه سیاسی.
۳. ژئوپلیتیک الگوریتمها: نفت جدید، نبرد قدیم
همانگونه که در سدههای گذشته دسترسی به منابع طبیعی مانند نفت و توان نظامی پایههای اقتدار ملی را شکل میداد، امروزه الگوریتمها به عرصه نوین رقابت قدرتهای جهانی بدل شدهاند. در این نبرد ژئوپلیتیک، هوش مصنوعی دیگر یک ابزار جانبی نیست، بلکه زیرساختی است که تعیین میکند کدام روایت، کدام اقتصاد و کدام نظام سیاسی بر جهان حاکم خواهد شد.
نتیجهگیری: انتخاب میان «خدمت» یا «تعریف مجدد» انسان
تراژدی عصر ما در این است که برای ساختن هوشمندترین ماشینهای تاریخ، ناچار شدهایم با ابتداییترین پرسش تاریخ سیاست روبرو شویم: «چه کسی قدرت را در اختیار دارد و چه کسی بر آن نظارت میکند؟»
آینده هوش مصنوعی از پیش تعیین شده نیست. این فناوری میتواند به ابزاری برای گسترش توانمندیهای بیکران بشری تبدیل شود یا به زیرساختی برای تمرکز بیسابقه و مهارناپذیر قدرت. نبرد اصلی قرن بیست و یکم، نه میان انسان و ماشین، بلکه میان دو تصور متضاد از آینده است: آیندهای که در آن تکنولوژی در خدمت کرامت انسان باقی میماند و آیندهای که در آن انسان ناخواسته، خود را با منطق صلب و محاسباتی ماشینهایی که ساخته است، بازتعریف میکند.
"این متن با بهرهگیری از مفاهیم کلیدی کتاب «برتری» (Supremacy) اثر پارمی اولسون تدوین شده است."
🖌️ هانیه نوری ؛ فعال دانشجویی
#آبادانی_ایران
#آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد
📚@abadani_iran
❤6👏2
📚 گعده مکث
🔹 چرا و چگونه روحانيت برنده شد؟
🔹 گفتوگوی آزاد و تعاملی
🔹 تحلیل تاریخی و اجتماعی ایران
🎙 با ارائه سمانه فرهمند
🗓 جمعه ۱۲ تیرماه ساعت ۱۷ در بستر اسکایروم
🌱 منتظر حضور شما هستیم
جهت دریافت لینک ورود به جلسه با آیدی درج شده در ارتباط باشید:
🆔️ @Abadani_Iran2
#آبادانی_ایران
#آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد
📚@abadani_iran
🔹 چرا و چگونه روحانيت برنده شد؟
🔹 گفتوگوی آزاد و تعاملی
🔹 تحلیل تاریخی و اجتماعی ایران
🎙 با ارائه سمانه فرهمند
🗓 جمعه ۱۲ تیرماه ساعت ۱۷ در بستر اسکایروم
🌱 منتظر حضور شما هستیم
جهت دریافت لینک ورود به جلسه با آیدی درج شده در ارتباط باشید:
🆔️ @Abadani_Iran2
#آبادانی_ایران
#آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد
📚@abadani_iran
❤9
راه باریک آبادانی (7).pdf
261.6 KB
گلولههایی از جنس دلار
🖌️ علیرضا حسینی؛ پژوهشگر اقتصاد سیاسی بینالملل
بسیاری تصور میکنند فروپاشی شوروی صرفاً نتیجه فشارهای خارجی آمریکا، مسابقه تسلیحاتی یا کاهش قیمت نفت بود، اما واقعیت عمیق تر از اینهاست. فشار خارجی تنها زمانی میتواند یک قدرت بزرگ را از پا درآورد که آن قدرت از درون دچار فرسایش شده باشد.
شوروی پیش از آنکه قربانی آمریکا شود، قربانی ساختار اقتصادی و سیاسی خود شده بود. ساختاری که به تدریج توان بازتولید، اصلاح و رقابت را از دست داده بود.
🔸️برای مطالعه ادامه متن به فایل پیوست رجوع نمایید.
#آبادانی_ایران
#آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد
📚@abadani_iran
🖌️ علیرضا حسینی؛ پژوهشگر اقتصاد سیاسی بینالملل
بسیاری تصور میکنند فروپاشی شوروی صرفاً نتیجه فشارهای خارجی آمریکا، مسابقه تسلیحاتی یا کاهش قیمت نفت بود، اما واقعیت عمیق تر از اینهاست. فشار خارجی تنها زمانی میتواند یک قدرت بزرگ را از پا درآورد که آن قدرت از درون دچار فرسایش شده باشد.
شوروی پیش از آنکه قربانی آمریکا شود، قربانی ساختار اقتصادی و سیاسی خود شده بود. ساختاری که به تدریج توان بازتولید، اصلاح و رقابت را از دست داده بود.
🔸️برای مطالعه ادامه متن به فایل پیوست رجوع نمایید.
#آبادانی_ایران
#آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد
📚@abadani_iran
❤6