🗣 تا حالا به این فکر کردی ماهیت «گفتار» و «صحبت» چیه؟ یه موج ساده‌ی صوتی؟ فکر نکنم!
«گفتار» نتیجه‌ی پیچیده‌ترین حرکات بدن توئه. همین لحظه اگر شروع به حرف زدن کنی، دیافراگم هوا رو بالا می‌فرسته، حنجره پالس می‌سازه، زبان و لب‌هات مثل یک چاپگر میلی‌ثانیه‌ای شکلش می‌دن، صورت و فک همراهی می‌کنن و هزاران جزئیات دیگه. تو فقط صدا رو می‌شنوی، اما پشت هر هجا یک سمفونی بزرگ و دقیق در جریانه؛ از پایین‌ترین نقطه‌ی سینه تا بالاترین بخش مغز.

👂 و شگفتی اصلی اینجاست: وقتی هم که داری گوش می‌دی، مغزت نسخه‌ی کوچیکی از همین حرکات رو در سکوت شبیه‌سازی می‌کنه؛ انگار داری بی‌صدا با گوینده تمرین می‌کنی. مغزت برای فهم گفتار یک مدل حرکتی می‌سازه و این مدل‌سازی فقط شنیداری نیست؛ بخش‌های حرکتی مغز رو هم درگیر می‌کنه. به همین دلیله که پژوهشگرها می‌گن: «اگه می‌خوای بفهمی گفتار چطور درک می‌شه، باید اول بفهمی چطور ساخته می‌شه!» شنیدن یک پروژه‌ی تیمی حسی–حرکتیه.

🧠 در این ارائه با هم به جزئیات این پروژه می‌پردازیم: از ساختار سلسله‌مراتبی و ادغام‌های حسی–حرکتی گرفته تا نظریه‌ی حرکتی فهم گفتار (Motor Theory of Speech Perception).