دفتر مطالعات راهبردی دارویی

🏙 به شانگهای بروید

در کشور چین، دو مرد روستایی می‌خواستند برای یافتن شغل به شهر بروند. یکی از آن‌ها می‌خواست به شانگهای برود و دیگری به پکن. اما در سالن انتظار قطار، برنامه خود را تغییر دادند؛ زیرا مردم می‌گفتند که مردم شانگهای خیلی زرنگ هستند و حتی از غریبه‌هایی که از آنان آدرس می‌پرسند، پول می‌گیرند؛ اما پکنی‌ها ساده لوح هستند و اگر کسی را گرسنه ببینند، نه تنها غذا، بلکه پوشاک به او می‌دهند.
فردی که می‌خواست به شانگهای برود، با خود فکر کرد: "پکن جای بهتری است، کسی که در آن شهر پول نداشته باشد، باز هم گرسنه نمی‌ماند. خوب شد سوار قطار نشدم؛ و گرنه به گودالی از آتش می‌افتادم." فردی که می خواست به پکن برود، این گونه پنداشت: «شانگهای برای من بهتر است. حتی راهنمایی دیگران نیز سود دارد. خوب شد سوار قطار نشدم؛ در غیر این صورت فرصت ثروتمندشدن را از دست میدادم.» در باجه بلیت فروشی بلیت‌هایشان را با هم عوض کردند. فردی که قصد داشت به پکن برود، بلیت شانگهای را گرفت و کسی که می‌خواست به شانگهای برود، بلیت پکن را به دست آورد.
نفر اول وارد پکن شد. متوجه شد پکن واقعا شهر خوبی است. ظرف یک ماه اول هیچ کاری نکرد. البته گرسنه نبود. در بانک‌ها آب برای نوشیدن بود. در فروشگاه‌های بزرگ هم از شیرینی‌های تبلیغاتی می‌خورد که مشتری ها می‌توانستند بدون پرداخت پول بخورند.
فردی که به شانگهای رفته بود، متوجه شد که شانگهای واقعا شهر خوبی است. هر کاری در این شهر، حتی راهنمایی مردم، سودآور است. فهمید که اگر فکر خوبی پیدا کرده و با زحمت اجرا کند، پول بیشتری به دست خواهد آورد. برای همین به کار گل و خاک روی آورد. پس از مدتی آشنایی با این کار، ده کیف حاوی شن و برگ های درختان تولید کرد و آن را «خاک گلدان» نامید و به شهروندان شانگهایی علاقه‌مند به پرورش گل، فروخت. روزی پنجاه یوان سود می‌برد. با ادامه این کار، در عرض یک سال در شهر بزرگ شانگهای مغازه ای باز کرد.
مدتی بعد کشف جدیدی کرد: تابلوی مجلل بعضی از ساختمان های تجاری کثیف بود. متوجه شد که شرکت ها فقط به دنبال شست و شوی عمارت هستند و تابلوها را نمی شویند. از این فرصت استفاده کرد. نردبان و سطل آب و پارچه کهنه خرید و شرکتی کوچک برای شست و شوی تابلو افتتاح کرد. شرکت او اکنون ۱۵۰ کارگر دارد و فعالیت آن از شانگهای به شهرهای هانگجو و ننجینگ توسعه یافته است.
اخیرا که برای بازاریابی به پکن سفر کرد، در ایستگاه راه آهن، آدم ولگردی را دید که از او بطری خالی می خواست. هنگام دادن بطری، چهره کسی را به یاد آورد که پنج سال پیش، بلیط قطارش را با او عوض کرده بود.

❇️ نکته
این داستان به زیبایی، دو تفاوت عمده "سرنوشت سازان" و "سرنوشت پذیران" را آشکار می کند:

۱. سرنوشت سازان (مسافران شانگهای) به فرصت‌ها می‌اندیشند و سرنوشت پذیران (مسافران پکن) به موانع.

۲. سرنوشت سازان می دانند برای رسیدن به گنج، باید رنج و سختی را به جان خرید؛ در حالی که سرنوشت پذیران عافیت طلب و سست عنصر تشریف دارند.

🔅 کسی که از رنج زندگی بترسد، از ترس در رنج خواهد بود.🔅

@pssc_sums

674 views13:19