Ал, Атырауда футзалдан «Ақ жол» партиясының 20 жылдығына орай медицина қызметкерлерінің арасында Батыс Қазақстан облыстары бойынша аймақтық ашық турнир басталып жатыр
Азат Перуашев
Photo
Жеңіс күні алдында, тағы да оның мағынасы жөнінде орыстың ұлы жазушысы, қатардағы сарбаз болып Ұлы Отан соғысының барлық ауыртпалықтарын кешкен, майданда оқ тиіп, жараланған, өмірлік тәжірибесі мол ардагер ретінде бұл мәселеде ой толғауға толық құқылы марқұм Виктор Астафьевтың бірнеше цитатасын келтіргім келеді.
Оның шығармашылығымен мен 1984 жылы Свердловск (қазіргі Екатеринбург) университетінде студент болып жүргенімде таныстым; содан бері жазушының «Прокляты и убиты», «Царь-рыба», «Пастух и пастушка», «Весёлый солдат», «Зрячий посох», «Печальный детектив» және т.б. кітаптарын мұқият оқып шықтым.
Меніңше, бұл соғыс пен соғыс кезіндегі халықтың қилы тағдырын бейнелейтін ең шынайы шығармалар.
Сонымен, цитаталар:
- «Окоп көрген мен секілді сарбаз үшін Жеңіс күні – жылдың ең қайғылы да уытты күні».
- «Мен Жеңіс күнінде теледидар көре алмаймын. Ол жеңіс парадынның мақтансүйгіш каваларлері мен медаль тағынғандарға толып тұрады, солардың арасынан әлдебір мүгедектің бет-жүзі көрініп, құжаттар мен кинотізбек көрсетіле қалса – кеңсірігім удай ашиды, мен соғыс кезінде ғана емес, соғыстан кейінгі жылдарда да тағдыр тауқыметін көп тартқандардың бірі ретінде көзіме еріксіз жас аламын, себебі, көптеген отбасыларда балалар мен немерелер бізбен бірге соғыс отын көрген сарбаздарды теледидарға жолатпайтынын білемін, оның көз жасынан, жүрегін ауыртудан қорқады».
- «Жеңіс күніндегі генералдар мен маршалдарымыздың мақтаншақ, дабыра әрекеттері қорлау секілді боп көрінеді. Одан Ресейдің қақ ортасында тізерлеп тұрып соғыста жаппай қырылған халқымыздан қабілетсіздіктері үшін, бас қолбасшының қалауын айнытпай орындағандары үшін, орыс халқымен соғыс кезінде жасалған браконьерлік үшін кешірім сұрағандары жөн еді».
- «...Жеңіс күнінде парадтық картуздың орнына схима киіп, Ресейдің ішінде тізерлеп тұрып, “жауды мәйітке бөктірген, орыс қанына тұншықтырып өлтірген соғыстағы жеңіс үшін кешірім сұрау керек”.
Меніңше, тек орыс емес, беларус, украин, қазақ, грузин, өзбек, татар, еврей, т.б. қаны бар екенін айта кеткен жөн.
Бұл тақырыпта әртүрлі пікірде жүргендер көп екені анық. Олардың да өзіндік салмақты аргументтері бар, олар көп те болар, сондықтан, Жеңіс күні әлі күнге дейін қаралы күн емес, мереке болып аталып өтеді.
Ешкімге ешқандай пікір таңбаймын, әркім өзінше ойлауға құқылы, оның үстіне өз аталарының ерлігіне қатысты .
Ондай болса, жеңіске апарар жолды сүйегімен қалаған Виктор Астафьев сияқты қарапайым жауынгердің сөзіне құлақ асатын уақыт жеткен сияқты.
Ал, өзім 9 мамыр күні соғыста қаза болған белгілі және белгісіз әскерлердің ескерткішіне гүл шоғын қоямын. Және Волоколам тас жолын қорғаушы Бауыржан Момышұлын, Ленинградты қорғаған Әлия Молдағұлованы, қазақтың сталинградшы -“Гастелло” Нұркен Әбдіровты, генерал Сабыр Рахимов, зеңбірекші Мәншүк Маметованы, партизан Қасым Қайсеновты, ұшқыш Талғат Бигельдиновты, танкшы Әлихан Барлыбаевты, рейхстагты бағындырған Рахымжан Қошқарбаевты еске аламын.
Олардың және бірге соғысқан жолдастарының есімдері өшпес естелік болсын.
Баршамызға бейбітшілік пен тыныштық тілеймін, соғыс болмасын.
Оның шығармашылығымен мен 1984 жылы Свердловск (қазіргі Екатеринбург) университетінде студент болып жүргенімде таныстым; содан бері жазушының «Прокляты и убиты», «Царь-рыба», «Пастух и пастушка», «Весёлый солдат», «Зрячий посох», «Печальный детектив» және т.б. кітаптарын мұқият оқып шықтым.
Меніңше, бұл соғыс пен соғыс кезіндегі халықтың қилы тағдырын бейнелейтін ең шынайы шығармалар.
Сонымен, цитаталар:
- «Окоп көрген мен секілді сарбаз үшін Жеңіс күні – жылдың ең қайғылы да уытты күні».
- «Мен Жеңіс күнінде теледидар көре алмаймын. Ол жеңіс парадынның мақтансүйгіш каваларлері мен медаль тағынғандарға толып тұрады, солардың арасынан әлдебір мүгедектің бет-жүзі көрініп, құжаттар мен кинотізбек көрсетіле қалса – кеңсірігім удай ашиды, мен соғыс кезінде ғана емес, соғыстан кейінгі жылдарда да тағдыр тауқыметін көп тартқандардың бірі ретінде көзіме еріксіз жас аламын, себебі, көптеген отбасыларда балалар мен немерелер бізбен бірге соғыс отын көрген сарбаздарды теледидарға жолатпайтынын білемін, оның көз жасынан, жүрегін ауыртудан қорқады».
- «Жеңіс күніндегі генералдар мен маршалдарымыздың мақтаншақ, дабыра әрекеттері қорлау секілді боп көрінеді. Одан Ресейдің қақ ортасында тізерлеп тұрып соғыста жаппай қырылған халқымыздан қабілетсіздіктері үшін, бас қолбасшының қалауын айнытпай орындағандары үшін, орыс халқымен соғыс кезінде жасалған браконьерлік үшін кешірім сұрағандары жөн еді».
- «...Жеңіс күнінде парадтық картуздың орнына схима киіп, Ресейдің ішінде тізерлеп тұрып, “жауды мәйітке бөктірген, орыс қанына тұншықтырып өлтірген соғыстағы жеңіс үшін кешірім сұрау керек”.
Меніңше, тек орыс емес, беларус, украин, қазақ, грузин, өзбек, татар, еврей, т.б. қаны бар екенін айта кеткен жөн.
Бұл тақырыпта әртүрлі пікірде жүргендер көп екені анық. Олардың да өзіндік салмақты аргументтері бар, олар көп те болар, сондықтан, Жеңіс күні әлі күнге дейін қаралы күн емес, мереке болып аталып өтеді.
Ешкімге ешқандай пікір таңбаймын, әркім өзінше ойлауға құқылы, оның үстіне өз аталарының ерлігіне қатысты .
Ондай болса, жеңіске апарар жолды сүйегімен қалаған Виктор Астафьев сияқты қарапайым жауынгердің сөзіне құлақ асатын уақыт жеткен сияқты.
Ал, өзім 9 мамыр күні соғыста қаза болған белгілі және белгісіз әскерлердің ескерткішіне гүл шоғын қоямын. Және Волоколам тас жолын қорғаушы Бауыржан Момышұлын, Ленинградты қорғаған Әлия Молдағұлованы, қазақтың сталинградшы -“Гастелло” Нұркен Әбдіровты, генерал Сабыр Рахимов, зеңбірекші Мәншүк Маметованы, партизан Қасым Қайсеновты, ұшқыш Талғат Бигельдиновты, танкшы Әлихан Барлыбаевты, рейхстагты бағындырған Рахымжан Қошқарбаевты еске аламын.
Олардың және бірге соғысқан жолдастарының есімдері өшпес естелік болсын.
Баршамызға бейбітшілік пен тыныштық тілеймін, соғыс болмасын.
Азат Перуашев
Photo
Накануне Дня Победы, ещё раз приведу несколько цитат ныне покойного великого (!) русского писателя Виктора Астафьева, прошедшего Великую Отечественную рядовым солдатом, раненного и искалеченного там, а потому имеющего полное право судить об этом событии на личном опыте.
С его творчеством я познакомился в 1984 г., будучи студентом в Свердловске (ныне Екатеринбург); с тех пор внимательно прочитал такие книги, как «Прокляты и убиты», «Царь-рыба», «Пастух и пастушка», «Весёлый солдат», «Зрячий посох», «Печальный детектив» и др.
На мой взгляд, это самые пронзительные произведения о войне и судьбе народа вокруг этой войны.
Итак, цитаты:
⁃ «Для меня, бывшего окопного солдата, День Победы — самый печальный и горький день в году».
⁃ «Я не могу смотреть телевизор в День Победы. Он забит хвастливой, разряженной толпой каких-то военных парадных кавалеров и краснобаев, обвешанных медалями, и когда среди них провернется, «для разрядки», инвалид-горемыка, показывают документы и кинохронику — слезы душат меня, и я часто, как и многие окопники, хватившие нужды и горя не только на войне, но и после войны, не могу совладать с собой, плачу и знаю, что во многих семьях дети и внуки уже не пускают к телевизору нашего брата-солдата, боясь его слез, сердечных спазм и приступов».
⁃ «Хвастливое, разухабистое действо в День Победы особенно кощунственно выглядит в исполнении наших генералов и маршалов. Им бы встать на колени посреди России, перед нашим народом, выбитым на войне, и просить прощенья за бездарность свою, за холопское исполнение дикой воли главнокомандующего, за браконьерство, учиненное в войну с русским народом».
⁃ «...вместо парадного картуза надо надевать схиму, становиться в День Победы на колени посреди России и просить у своего народа прощение за бездарно «выигранную» войну, в которой врага завалили трупами, утопили в русской крови.»
Считаю нужным лишь добавить: не только русской, но и белорусской, украинской, казахской, грузинской, узбекской, татарской, еврейской…
Понятно, что немало тех, кто имеет другое мнение по этой теме. У них есть свои веские аргументы, наверное их большинство, и потому День Победы всё ещё праздник, а не дата скорби.
Никому ничего не навязываю, каждый имеет право на своё мнение, тем более, по отношению к подвигу собственных дедов.
Но тогда тем более нужно слышать и голоса таких, как Виктор Астафьев, чьими костьми была выложена дорога к Победе.
А я 9 мая отнесу цветы к памятнику известным и неизвестным героям той войны. И вспомню имена защитника Волоколамского шоссе Бауыржана Момышулы, защитницы Ленинграда Алии Молдагуловой, казахского сталинградца-«Гастелло» Нуркена Абдирова, генерала Сабыра Рахимова, пулеметчицы Маншук Маметовой, партизана Касыма Кайсенова, штурмовика Талгата Бегельдинова, танкиста Алихана Барлыбаева, покорителя Рейхстага Рахимжана Кошкарбаева…
Вечная память им и их боевым товарищам.
Мира и благоденствия всем, нет войне.
С его творчеством я познакомился в 1984 г., будучи студентом в Свердловске (ныне Екатеринбург); с тех пор внимательно прочитал такие книги, как «Прокляты и убиты», «Царь-рыба», «Пастух и пастушка», «Весёлый солдат», «Зрячий посох», «Печальный детектив» и др.
На мой взгляд, это самые пронзительные произведения о войне и судьбе народа вокруг этой войны.
Итак, цитаты:
⁃ «Для меня, бывшего окопного солдата, День Победы — самый печальный и горький день в году».
⁃ «Я не могу смотреть телевизор в День Победы. Он забит хвастливой, разряженной толпой каких-то военных парадных кавалеров и краснобаев, обвешанных медалями, и когда среди них провернется, «для разрядки», инвалид-горемыка, показывают документы и кинохронику — слезы душат меня, и я часто, как и многие окопники, хватившие нужды и горя не только на войне, но и после войны, не могу совладать с собой, плачу и знаю, что во многих семьях дети и внуки уже не пускают к телевизору нашего брата-солдата, боясь его слез, сердечных спазм и приступов».
⁃ «Хвастливое, разухабистое действо в День Победы особенно кощунственно выглядит в исполнении наших генералов и маршалов. Им бы встать на колени посреди России, перед нашим народом, выбитым на войне, и просить прощенья за бездарность свою, за холопское исполнение дикой воли главнокомандующего, за браконьерство, учиненное в войну с русским народом».
⁃ «...вместо парадного картуза надо надевать схиму, становиться в День Победы на колени посреди России и просить у своего народа прощение за бездарно «выигранную» войну, в которой врага завалили трупами, утопили в русской крови.»
Считаю нужным лишь добавить: не только русской, но и белорусской, украинской, казахской, грузинской, узбекской, татарской, еврейской…
Понятно, что немало тех, кто имеет другое мнение по этой теме. У них есть свои веские аргументы, наверное их большинство, и потому День Победы всё ещё праздник, а не дата скорби.
Никому ничего не навязываю, каждый имеет право на своё мнение, тем более, по отношению к подвигу собственных дедов.
Но тогда тем более нужно слышать и голоса таких, как Виктор Астафьев, чьими костьми была выложена дорога к Победе.
А я 9 мая отнесу цветы к памятнику известным и неизвестным героям той войны. И вспомню имена защитника Волоколамского шоссе Бауыржана Момышулы, защитницы Ленинграда Алии Молдагуловой, казахского сталинградца-«Гастелло» Нуркена Абдирова, генерала Сабыра Рахимова, пулеметчицы Маншук Маметовой, партизана Касыма Кайсенова, штурмовика Талгата Бегельдинова, танкиста Алихана Барлыбаева, покорителя Рейхстага Рахимжана Кошкарбаева…
Вечная память им и их боевым товарищам.
Мира и благоденствия всем, нет войне.
Награждение победителей вчерашних соревнований по кёкушинкай-карате, в честь Дня защитника Отечества. Праздничное настроение передалось настолько, что многие родители просили организатора турнира - председателя Алматинского городского филиала Демпартии «Ак жол» Олжаса Нуралдинова - оставить автограф прямо на кимоно своих детей-чемпионов))
Отан қорғаушылар күніне орай кёкушинкай каратэден өткен кешегі жарыс жеңімпаздарын марапаттау рәсімі. Мерекелік көңіл-күйдің көтеріңкі болғаны сонша, көптеген ата-аналар турнирді ұйымдастырушы – «Ақ жол» демпартиясы Алматы қалалық филиалының жетекшісі Олжас Нұралдиновтен чемпион балаларының кимоносына қолтаңба қалдыруын өтінді))
Forwarded from Aisulu
КЕШЕ «АҚ ЖОЛ» ДЕМОКРАТИЯЛЫҚ ПАРТИЯСЫНЫҢ ҚҰРЫЛҒАНЫНА 20 ЖЫЛ ТОЛУЫНА ОРАЙ «БЕРЕКЕ» СПОРТ КЕШЕНІНДЕ ФУТЗАЛДАН «АҚ ЖОЛ СUP – 20» АЙМАҚТЫҚ АШЫҚ ТУРНИРІ ӨТТІ.
Мұнда еліміздің батыс өңірлерінен жиналған медицина қызметкерлері сынға түсті. Турнирде барлығы 7 команда өнер көрсетіп, бақтарын сынады.
Жарыстың ашылу салтанатында «Ақ жол» демократиялық партиясы Атырау облыстық филиалының төрағасы Ермекқалий Юсупов сөз сөйлеп ашты. Осыдан кейін Қазақстан Республикасы Парламент Мәжілісінің депутаты Серік Ерубаев ізгі тілегін арнап, спортшыларға сәттілік тіледі. Спорт додасына қатысушыларды қолдау үшін арнайы келген мәслихат депутаттары, партия белсенділері мен жанкүйерлердің қарасы қалың болды.
Тартысты өткен турнир бәсекесінде командалар шебер ойын өрнегін көрсетті. Аянбай адал тер төгіп, табандары талғанша биік тұғырдан көрінуге талпынды. Әрқайсысы жеңіске лайық өнер көрсетіп, жанкүйерлердің ыстық ықыласы мен құрмет-қошеметіне бөленді.
Нәтижесінде, барлық командаларға алғыс хаттар табысталды. Әр номинация бойынша жекелей жеңімпаздар да анықталды. Сонымен, жарыс қорытындысы бойынша бірінші орынды Ақтөбе облысының командасы жеңіп алды. Ал, екінші және үшінші орындарды атыраулық «СМ Клиник» және «Батыс Қазақстан» командалары иеленді.
Жеңімпаздар партияның Атырау облыстық филиал төрағасы Ермекқалий Юсупов, Атырау қалалық мәслихат депутаты Жасұлан Исмағұлов, саяси кеңесшісі Әбілхан Төлеуішов пен аппарат басшысы Айсұлу Қондыбаеваның қолынан медаль тағып, мерейлері өсті.
Айта кетейік, «Ақ жол» демократиялық партиясының 20 жылдық мерейтойына арналған мұндай іс-шаралар алдағы уақытта да өз жалғасын табатын болады.
Мұнда еліміздің батыс өңірлерінен жиналған медицина қызметкерлері сынға түсті. Турнирде барлығы 7 команда өнер көрсетіп, бақтарын сынады.
Жарыстың ашылу салтанатында «Ақ жол» демократиялық партиясы Атырау облыстық филиалының төрағасы Ермекқалий Юсупов сөз сөйлеп ашты. Осыдан кейін Қазақстан Республикасы Парламент Мәжілісінің депутаты Серік Ерубаев ізгі тілегін арнап, спортшыларға сәттілік тіледі. Спорт додасына қатысушыларды қолдау үшін арнайы келген мәслихат депутаттары, партия белсенділері мен жанкүйерлердің қарасы қалың болды.
Тартысты өткен турнир бәсекесінде командалар шебер ойын өрнегін көрсетті. Аянбай адал тер төгіп, табандары талғанша биік тұғырдан көрінуге талпынды. Әрқайсысы жеңіске лайық өнер көрсетіп, жанкүйерлердің ыстық ықыласы мен құрмет-қошеметіне бөленді.
Нәтижесінде, барлық командаларға алғыс хаттар табысталды. Әр номинация бойынша жекелей жеңімпаздар да анықталды. Сонымен, жарыс қорытындысы бойынша бірінші орынды Ақтөбе облысының командасы жеңіп алды. Ал, екінші және үшінші орындарды атыраулық «СМ Клиник» және «Батыс Қазақстан» командалары иеленді.
Жеңімпаздар партияның Атырау облыстық филиал төрағасы Ермекқалий Юсупов, Атырау қалалық мәслихат депутаты Жасұлан Исмағұлов, саяси кеңесшісі Әбілхан Төлеуішов пен аппарат басшысы Айсұлу Қондыбаеваның қолынан медаль тағып, мерейлері өсті.
Айта кетейік, «Ақ жол» демократиялық партиясының 20 жылдық мерейтойына арналған мұндай іс-шаралар алдағы уақытта да өз жалғасын табатын болады.
Стихи о раненом казахе
Автор - Вероника Тушнова, врач фронтового госпиталя. После войны - известная поэтесса, написала потрясающие стихи
"Не отрекаются любя", "Сто часов счастья", "А знаешь, все ещё будет", "Быть хорошим другом обещался" и др.
РОДИНА
Четыре недели
у нас на глазах
сгорал от ранений парнишка-казах.
Лежал он истаявший, серый, как дым,-
как быть нам, что делать
с таким молодым?
Ему говорю: - Поправляешься, друг,-
а он догорает,
почти что потух.
А рядом капели гремит перестук,
с рассвета горланит соседский петух,
а в лужах такая лежит синева,
заглянешь - кружиться пойдёт голова.
Заглянешь - и сердце сожмётся до слёз:
и кто ж это радость
такую принёс?
- Ты, может быть, хочешь поближе к окну?
Дай ноги прикрою,
в халат заверну.
А может, налить тебе чаю ещё?
А может быть, снова заныло плечо?
- Спасибо, сестра, ничего не хочу.
Я лучше один полежу, помолчу.
Тогда говорю я: - Будь ласков, скажи:
а верно, что степи у вас хороши?
Что ранней весною
в тюльпанах они,
что красные маки в степи, как огни?-
И так у него засияли глаза,
как будто на них набежала слеза,
и тёмный румянец пошёл по лицу,
как будто бы жизнь воротилась к бойцу.
И, сжав мои пальцы
в бессильных руках,
привстал он
и начал рассказывать мне
единым дыханьем,
на двух языках,
о лучшей на свете
своей стороне.
В палату хирург приходил
и ушёл,
пришла санитарка
и вымыла пол,
и смерклось, и стала багровой заря...
Я, видно, солдата спросила не зря,
уснувшее сердце его бередя.
Смерть скрипнула дверью,
уйдя в коридор -
На этом мы с ней и покончили спор.
Автор - Вероника Тушнова, врач фронтового госпиталя. После войны - известная поэтесса, написала потрясающие стихи
"Не отрекаются любя", "Сто часов счастья", "А знаешь, все ещё будет", "Быть хорошим другом обещался" и др.
РОДИНА
Четыре недели
у нас на глазах
сгорал от ранений парнишка-казах.
Лежал он истаявший, серый, как дым,-
как быть нам, что делать
с таким молодым?
Ему говорю: - Поправляешься, друг,-
а он догорает,
почти что потух.
А рядом капели гремит перестук,
с рассвета горланит соседский петух,
а в лужах такая лежит синева,
заглянешь - кружиться пойдёт голова.
Заглянешь - и сердце сожмётся до слёз:
и кто ж это радость
такую принёс?
- Ты, может быть, хочешь поближе к окну?
Дай ноги прикрою,
в халат заверну.
А может, налить тебе чаю ещё?
А может быть, снова заныло плечо?
- Спасибо, сестра, ничего не хочу.
Я лучше один полежу, помолчу.
Тогда говорю я: - Будь ласков, скажи:
а верно, что степи у вас хороши?
Что ранней весною
в тюльпанах они,
что красные маки в степи, как огни?-
И так у него засияли глаза,
как будто на них набежала слеза,
и тёмный румянец пошёл по лицу,
как будто бы жизнь воротилась к бойцу.
И, сжав мои пальцы
в бессильных руках,
привстал он
и начал рассказывать мне
единым дыханьем,
на двух языках,
о лучшей на свете
своей стороне.
В палату хирург приходил
и ушёл,
пришла санитарка
и вымыла пол,
и смерклось, и стала багровой заря...
Я, видно, солдата спросила не зря,
уснувшее сердце его бередя.
Смерть скрипнула дверью,
уйдя в коридор -
На этом мы с ней и покончили спор.