Жеңіс күні алдында, тағы да оның мағынасы жөнінде орыстың ұлы жазушысы, қатардағы сарбаз болып Ұлы Отан соғысының барлық ауыртпалықтарын кешкен, майданда оқ тиіп, жараланған, өмірлік тәжірибесі мол ардагер ретінде бұл мәселеде ой толғауға толық құқылы марқұм Виктор Астафьевтың бірнеше цитатасын келтіргім келеді.

Оның шығармашылығымен мен 1984 жылы Свердловск (қазіргі Екатеринбург) университетінде студент болып жүргенімде таныстым; содан бері жазушының «Прокляты и убиты», «Царь-рыба», «Пастух и пастушка», «Весёлый солдат», «Зрячий посох», «Печальный детектив» және т.б. кітаптарын мұқият оқып шықтым.
Меніңше, бұл соғыс пен соғыс кезіндегі халықтың қилы тағдырын бейнелейтін ең шынайы шығармалар.
Сонымен, цитаталар:

- «Окоп көрген мен секілді сарбаз үшін Жеңіс күні – жылдың ең қайғылы да уытты күні».

- «Мен Жеңіс күнінде теледидар көре алмаймын. Ол жеңіс парадынның мақтансүйгіш каваларлері мен медаль тағынғандарға толып тұрады, солардың арасынан әлдебір мүгедектің бет-жүзі көрініп, құжаттар мен кинотізбек көрсетіле қалса – кеңсірігім удай ашиды, мен соғыс кезінде ғана емес, соғыстан кейінгі жылдарда да тағдыр тауқыметін көп тартқандардың бірі ретінде көзіме еріксіз жас аламын, себебі, көптеген отбасыларда балалар мен немерелер бізбен бірге соғыс отын көрген сарбаздарды теледидарға жолатпайтынын білемін, оның көз жасынан, жүрегін ауыртудан қорқады».

- «Жеңіс күніндегі генералдар мен маршалдарымыздың мақтаншақ, дабыра әрекеттері қорлау секілді боп көрінеді. Одан Ресейдің қақ ортасында тізерлеп тұрып соғыста жаппай қырылған халқымыздан қабілетсіздіктері үшін, бас қолбасшының қалауын айнытпай орындағандары үшін, орыс халқымен соғыс кезінде жасалған браконьерлік үшін кешірім сұрағандары жөн еді».

- «...Жеңіс күнінде парадтық картуздың орнына схима киіп, Ресейдің ішінде тізерлеп тұрып, “жауды мәйітке бөктірген, орыс қанына тұншықтырып өлтірген соғыстағы жеңіс үшін кешірім сұрау керек”.
Меніңше, тек орыс емес, беларус, украин, қазақ, грузин, өзбек, татар, еврей, т.б. қаны бар екенін айта кеткен жөн.

Бұл тақырыпта әртүрлі пікірде жүргендер көп екені анық. Олардың да өзіндік салмақты аргументтері бар, олар көп те болар, сондықтан, Жеңіс күні әлі күнге дейін қаралы күн емес, мереке болып аталып өтеді.

Ешкімге ешқандай пікір таңбаймын, әркім өзінше ойлауға құқылы, оның үстіне өз аталарының ерлігіне қатысты .
Ондай болса, жеңіске апарар жолды сүйегімен қалаған Виктор Астафьев сияқты қарапайым жауынгердің сөзіне құлақ асатын уақыт жеткен сияқты.

Ал, өзім 9 мамыр күні соғыста қаза болған белгілі және белгісіз әскерлердің ескерткішіне гүл шоғын қоямын. Және Волоколам тас жолын қорғаушы Бауыржан Момышұлын, Ленинградты қорғаған Әлия Молдағұлованы, қазақтың сталинградшы -“Гастелло” Нұркен Әбдіровты, генерал Сабыр Рахимов, зеңбірекші Мәншүк Маметованы, партизан Қасым Қайсеновты, ұшқыш Талғат Бигельдиновты, танкшы Әлихан Барлыбаевты, рейхстагты бағындырған Рахымжан Қошқарбаевты еске аламын.

Олардың және бірге соғысқан жолдастарының есімдері өшпес естелік болсын.

Баршамызға бейбітшілік пен тыныштық тілеймін, соғыс болмасын.

Накануне Дня Победы, ещё раз приведу несколько цитат ныне покойного великого (!) русского писателя Виктора Астафьева, прошедшего Великую Отечественную рядовым солдатом, раненного и искалеченного там, а потому имеющего полное право судить об этом событии на личном опыте.
С его творчеством я познакомился в 1984 г., будучи студентом в Свердловске (ныне Екатеринбург); с тех пор внимательно прочитал такие книги, как «Прокляты и убиты», «Царь-рыба», «Пастух и пастушка», «Весёлый солдат», «Зрячий посох», «Печальный детектив» и др.
На мой взгляд, это самые пронзительные произведения о войне и судьбе народа вокруг этой войны.
Итак, цитаты:

⁃ «Для меня, бывшего окопного солдата, День Победы — самый печальный и горький день в году».

⁃ «Я не могу смотреть телевизор в День Победы. Он забит хвастливой, разряженной толпой каких-то военных парадных кавалеров и краснобаев, обвешанных медалями, и когда среди них провернется, «для разрядки», инвалид-горемыка, показывают документы и кинохронику — слезы душат меня, и я часто, как и многие окопники, хватившие нужды и горя не только на войне, но и после войны, не могу совладать с собой, плачу и знаю, что во многих семьях дети и внуки уже не пускают к телевизору нашего брата-солдата, боясь его слез, сердечных спазм и приступов».

⁃ «Хвастливое, разухабистое действо в День Победы особенно кощунственно выглядит в исполнении наших генералов и маршалов. Им бы встать на колени посреди России, перед нашим народом, выбитым на войне, и просить прощенья за бездарность свою, за холопское исполнение дикой воли главнокомандующего, за браконьерство, учиненное в войну с русским народом».

⁃ «...вместо парадного картуза надо надевать схиму, становиться в День Победы на колени посреди России и просить у своего народа прощение за бездарно «выигранную» войну, в которой врага завалили трупами, утопили в русской крови.»
Считаю нужным лишь добавить: не только русской, но и белорусской, украинской, казахской, грузинской, узбекской, татарской, еврейской…

Понятно, что немало тех, кто имеет другое мнение по этой теме. У них есть свои веские аргументы, наверное их большинство, и потому День Победы всё ещё праздник, а не дата скорби.

Никому ничего не навязываю, каждый имеет право на своё мнение, тем более, по отношению к подвигу собственных дедов.
Но тогда тем более нужно слышать и голоса таких, как Виктор Астафьев, чьими костьми была выложена дорога к Победе.

А я 9 мая отнесу цветы к памятнику известным и неизвестным героям той войны. И вспомню имена защитника Волоколамского шоссе Бауыржана Момышулы, защитницы Ленинграда Алии Молдагуловой, казахского сталинградца-«Гастелло» Нуркена Абдирова, генерала Сабыра Рахимова, пулеметчицы Маншук Маметовой, партизана Касыма Кайсенова, штурмовика Талгата Бегельдинова, танкиста Алихана Барлыбаева, покорителя Рейхстага Рахимжана Кошкарбаева…

Вечная память им и их боевым товарищам.
Мира и благоденствия всем, нет войне.

Отан қорғаушылар күніне орай кёкушинкай каратэден өткен кешегі жарыс жеңімпаздарын марапаттау рәсімі. Мерекелік көңіл-күйдің көтеріңкі болғаны сонша, көптеген ата-аналар турнирді ұйымдастырушы – «Ақ жол» демпартиясы Алматы қалалық филиалының жетекшісі Олжас Нұралдиновтен чемпион балаларының кимоносына қолтаңба қалдыруын өтінді))