پنهان و آشکار به یادت گریستم
چون ابر نوبهار به یادت گریستم

تو مثل رود راهی دریا شدن شدی
من مثل آبشار به یادت گریستم

شعر و خوانش: #مجید_ترکابادی
@majid_torkabadi

ای جان تو را به جان من خسته‌جان بمان
دیگر بگو چگونه بگویم بمان؟ بمان

#مجید_ترکابادی #شعرخوانی
@majid_torkabadi

➰
علت چشمان سرخ و صورت زردم تویی
دیدمت با دیگری باور نمی‌کردم تویی...

#مجید_ترکابادی
@taranom_org

دلم گرفته بیا بی‌بهانه گریه کنیم
به یاد خاطره‌ای عاشقانه گریه کنیم

میان جمع بخندیم از سر اجبار
به حال غربت خود مخفیانه گریه کنیم

زبان مشترک عاشقان اگر اشک است
به جای شعر، به جای ترانه، گریه کنیم

نه دست من به سر زلف او رسید نه تو
بیا رقیب! بیا شانه‌شانه گریه کنیم

نشسته‌ام به عزای خودم همان بهتر
که بر مزار بدون نشانه گریه کنیم

#مجید_ترکابادی
📕از تو چه پنهان / #گریه_بی‌بهانه
@Nabz_e_shear

ببین در دست طوفان بادبادک‌ها نمی‌خندند
درختان هم به سرسبزی پیچک‌ها نمی‌خندند

بترس از خط لبخندی که این دزدان به رخ دارند
در این بازار بی‌منظور قلک‌ها نمی‌خندند

زمین بی‌ثمر دیگر نگهبانی نمی‌خواهد
به این بی‌حاصلی آیا مترسک‌ها نمی‌خندند؟

#مجید_ترکابادی @majid_torkabadi

با اینکه بار بست، خدا را چه دیده‌ای
فرصت هنوز هست، خدا را چه دیده‌ای

شاید به بازگشتن خود دلخوشم کند
با یک تکان دست! خدا را چه دیده‌ای

بی‌رحم! داستان مرا نیز گوش کن
شاید دلت شکست، خدا را چه دیده‌ای

هرچند می‌رود، بروم چای دم کنم
شاید کمی نشست...خدا را چه دیده‌ای

#مجید_ترکابادی

@majid_torkabadi

دنیا تمام مال شما، ما نخواستیم...

#مجید_ترکابادی

هی فکر می‌کنم که چه شد عاشقت شدم؟
هی فکر می‌کنم که چرا؟ کی؟ کجا؟ چطور؟

#مجید_ترکابادی
@majid_torkabadi

✨
تویی همیشه‌بهار و منم که پاییزم
به پای آمدنت برگ‌برگ می‌ریزم

#مجید_ترکابادی
@Nabz_e_shear

خیره بر تنهایی بی‌مرز خود در آینه
سهم ما این بوده شاید از تماشای جهان

آه از دنیا که جام بی‌بهای عمر را
اندک‌اندک پر کند اما بریزد ناگهان …

#مجید_ترکابادی

سلام
در این قسمت مهمان پادکست کارگاه بودم و درباره تناسب یا عدم تناسب شغل و علاقه صحبت کردیم. درباره حیاط خلوت‌های زندگی که شاید از اتاق پذیرایی هم مهم‌تر باشند.

امیدوارم برایتان شنیدنی/دیدنی باشد

نسخه تصویری در یوتیوب 👇
https://youtu.be/EvfAHsDNTgg?si=9BalLjkITY1x7bIK


نسخه صوتی در کست‌باکس 👇
https://castbox.fm/vb/766022399

.

با گلابی‌ها حرف بزن

یادداشت روزانه

از خواب که پریدم کسی به جز من در تخت‌ نبود. نمی‌دانم چرا فکر می‌کردم کسی باید اینجا باشد. صدای ناله یخچال می‌آمد. انگار قطاری می‌خواست حرکت کند. از کویر حلوان تشنه‌تر بودم. به آشپزخانه رفتم و از یک کوپه، گلابی کوچکی برداشتم. سه روز پیش برای مهمان‌ها خریده بودم که هیچ‌کس حتی یکی از آن‌ها را نخورد. در تاریکی، گاز بزرگی به گلابی زدم. دندان‌هایم یخ کردند. بعد حجم شیرین و آبداری دهانم را پر کرد. انتظار نداشتم اینقدر شیرین باشد. مثل کسی که بعد از دو هفته گم شدن در کویر چیزی برای خوردن پیدا می‌کند، گاز دیگری زدم. توده پفکی شیرینی که همه چیزش به اندازه بود. گفتم: « تو چقدر شیرینی عوضی.»
چراغ را روشن کردم که این موجود را بهتر ببینم. با دو انگشت، چوب کوتاهش را گرفتم و زیر نور زل زدم به تن عریانش. گفتم: « تو چقدر خوشگلی! ».
دیگر دلم نیامد گازش بگیرم. گذاشتمش روی میز چوبی‌ کنار اتاق، سیگاری روشن کردم و اتفاقات دیروز را برایش تعریف کردم. اینکه چقدر از آدم‌ها ناامید شده‌ام. گفتم که فکر نمی‌کردم اینقدر جذاب و شیرین باشد. گفتم که به نظرم خیلی زیباست و لکه قرمز کمرنگش هم مرا یاد گونه‌های سرخ شده‌ی معشوقم می‌اندازد، وقتی که از هوای خیلی سرد می‌آمد و به من می‌گفت سلام. یک سرخی مبهم روی بافتی سفید که معصومیت ظاهری‌اش را بیشتر می‌کرد. دوست داشتم دست‌های سردش را بگیرم و بگویم که «چقدر یخ کردی...». اما وقتی می‌دیدمش یخ می‌کردم و چیزی نمی‌گفتم. گلابی ساکت بود. انگار از اینکه مرا یاد معشوقم می‌اندازد خوشش آمده بود. در کل فهمیدم گلابی هم‌صحبت خوبیست. بعد تصمیم گرفتم که کارش را تمام کنم. فکر کردم که کمال گلابی در خورده شدن است. چراغ را خاموش کردم که چشمم به چشم‌هایش نیفتد. چند گاز محکم زدم. خیابان از اتاقم روشن‌تر بود. ذرات سفید رنگی از آسمان پایین می‌آمدند. لحظه‌ای زیر نور تیر چراغ می‌درخشیدند و بعد در تاریکی گم می‌شدند. انگار قطار در آشپزخانه توقف کرده بود.

#مجید_ترکابادی

امسال هم گذشت، کمی پیرتر شدم

شعرخوانی
#مجید_ترکابادی | @majid_torkabadi

اولین صدای انفجار که آمد، چیزی در وجودم ترک برداشت. آناهیتا خانم که همیشه موهایش را می‌پوشاند، بدون روسری و با دامن مشکی گلداری آمده بود وسط حیاط. همیشه با خودم می‌گفتم به پیرزن نمی‌آید که اسمش آناهیتا باشد. تا مرا دید گفت: « زلزله... زلزله است».
اما زلزله که در آسمان نمی‌آید. دود و شعله انفجار بعدی همه چیز را روشن کرد و دوباره چیزی در وجودم ترک خورد.
فردایش در شهر دیدم که خیلی‌ها ترک بر داشته‌اند. مرگ که قبل از این هم به من نزدیک شده بود، حالا خودش را نزدیک‌تر کرده بود و مثل همیشه بی‌خبر از آسمان می‌آمد.
ما روزبه‌روز بیشتر ترک بر می‌داشتیم. انگار لایه‌ی نازک شیشه‌ای روی سفیدی چشم‌ها، هر لحظه بیشتر ترک بر می‌داشت و تصویر روزهای آینده که قبل از این هم شفاف نبود، محوتر و مبهم‌تر می‌شد.
ما وجودهای ترک‌خورده‌ی دور از خانه بودیم که هنوز از هم نپاشیده بود.
تماس که گرفتم آنا خانم گفت بعضی از شیشه‌ها شکسته‌اند. گفت باید بیایی شیشه‌های خانه‌ات را ببینی. گفت:
« خیلی ترک خوردن. یه صدا دیگه بیاد همشون می‌ریزن پایین».

#مجید_ترکابادی
از یادداشت‌های روزانه | سه‌شنبه سوم تیر ١۴٠۴

@majid_torkabadi

از شکست شیر هرکس نفع خود را می‌برد
گرگ با روباه و با کفتار هم‌پیمان شده !

#مجید_ترکابادی

ای روزگار از چه کسی می‌توان گرفت
تاوان این جوانی از دست رفته را؟

#مجید_ترکابادی | @majid_torkabadi

تو نیستی که ببینی چقدر پائیز است
چقدر زندگی برگ‌ها غم‌انگیز است

شعرخوانی #مجید_ترکابادی 🍂
@majid_torkabadi

بر هرچه گران و هرچه ارزان لعنت
بر هرچه که درد و هرچه درمان لعنت
در روز پدر، پدر غم نان دارد
ای بر پدر بی‌پدر نان لعنت...

#مجید_ترکابادی