Եղեռնի տարելիցը պղծվեց Էրդողանի եւ ՔՊ խոսույթի նմանությամբ՝ «իրականն ընդդեմ պատմականի», «Սփյուռքի պատանդներ», «անհիմն հիշողություններ ու պահանջատիրություն»…

❗️Ա՞յս պատճառով է Նիկոլ Փաշինյանը նախապես Արարատի պատկերն Արագածով փոխել իր աշխատասենյակում։ Ալիե՞ւն է թելադրելու ՀՀ Սահմանադրության փոփոխությունները։ Փաշինյանի օգտին քվեարկած ընտրողներին եմ հարցնում։ Արտահերթ ընտրություններն այլեւս անհետաձգելի են։

❗️Եղեռնի տարելիցը պղծվեց Էրդողանի եւ ՔՊ խոսույթի նմանությամբ՝ «իրականն ընդդեմ պատմականի», «Սփյուռքի պատանդներ», «անհիմն հիշողություններ ու պահանջատիրություն»…

❗️Կարեւոր բանավեճ։ Հղումն առաջին մեկնաբանության մեջ։


https://youtu.be/BpHJ3OT-igA?si=IKtUGRpVbo0U0zWG

ЗАЯВЛЕНИЕ ЕВРОПЕЙСКОЙ ПАРТИИ АРМЕНИИ
Армения и армяне всего мира проводят 109-ю годовщину Великого Геноцида в условиях больших перемен, больших угроз и больших возможностей.
Всего полгода назад новый Геноцид был совершен в Арцахе: армянское население Нагорного Карабаха было изгнано со своей родины и, таким образом, подвергнуто Патриациду — финальному этапу любого Геноцида. На протяжении последних лет мы призывали власти Армении определить совместные российско-азербайджанские действия именно как Патриацид с целью дать международно-правовую оценку блокаде, запугиванию и насильственному выселению армян Нагорного Карабаха.
Официальный Ереван не только уклонялся от ответственности по защите интересов арцахских армян в международных судах, но и сейчас избегает упоминаний о решении Международного Суда ООН в Гааге от 17 ноября 2023 года о том, что армяне Арцаха имеют право на свободное и безопасное возвращение на Родину. Вместо этого премьер-министр Армении Пашинян недавно публично заявил, что такая возможность, заявленная высшим международным судом, является «нереальной».
Европейская партия Армении (ЕПА) считает такой подход грубой политической ошибкой и в этих условиях представляет своё видение политических приоритетов страны на ближайшие годы.
Если еще в 2018 году только и исключительно ЕПА называла выход из ОДКБ / ЕАЭС / СНГ и членство в ЕС / НАТО главными целями армянского государства, то сегодня, в результате геополитических изменений последних лет, эти идеи становятся государственной политикой Армении. На новом историческом этапе ЕПА считает необходимыми следующие шаги и политические цели:
1. Свободное, достойное и безопасное возвращение армян Арцаха под эгидой международных миротворческих сил должно стать основной задачей внешней политики Армении. Европейская интеграция — это не оппортунистическая тактика правящей группы, а исторический, цивилизационный и моральный выбор армянского народа, основанный на правах и свободах человека и нации. Именно сегодня, в 109-ю годовщину Геноцида армян, мы отвергаем преступные попытки насилием решать судьбы народов и подтверждаем незыблемое право армян Арцаха, а также народов Украины, Косова, Грузии, Молдовы, курдского народа и всех других, преследуемых и подвергаемых геноциду, жить свободно и безопасно на своей исторической Родине в соответствии с основополагающим принципом Организации Объединенных Наций. Европейская интеграция и демократизация Армении не могут быть реализованы без обеспечения международно-признанных прав арцахской части нашего народа.
2. Европейская интеграция Армении остается приоритетом политического и экономического развития, безопасности и суверенитета нашей страны. В связи с этим ЕПА повторяет своё предложение провести общенациональный референдум о евроинтеграции, в соответствии со статьей 205 Конституции Армении «Референдумы по вопросам членства в наднациональных международных организациях и о территориальных изменениях».
3. По указанным выше причинам, а также в целях обеспечения демократических процессов и европейской интеграции Армении и преодоления политического и идеологического кризиса, ЕПА предлагает провести внеочередные парламентские выборы.
Во имя святой памяти мучеников Геноцида армян; во имя восстановления прав армян Арцаха, изгнанных со своей родины; во имя европейской интеграции Армении.

Европейская партия Армении
24 апреля 2024 г.
Ереван

Эпизод из моего фильма «Украденный век» о российско-турецком заговоре против Армении, который привёл к разделу нашей государственности, в тиктоке Европейской партии Армении. Пожалуйста, подписывайтесь.

Yerevan, April 24, 2024, 23:59

Булат Окуджава был армянином по матери. В 1988 году он прислал этот стих в Степанакерт и попросил 24 апреля прочитать на митинге.
Инч пити анем - что я должен сделать?
Инч пити асем- что я должен сказать?
Полночь над Босфором. Время тишины.
Но в стамбульском мраке, что велик и нем,
крики моих предков преданных слышны...
Инч пити асем? Инч пити анем?
Если б можно было, как заведено,
вытравить из сердца, позабыть совсем,
но на древних плитах - черное пятно...
Инч пити анем? Инч пити асем?
Это ль не отрава? Это ли не яд?
Полночь быстротечна. Времени в обрез.
Если я не знаю, ты, мой дальний брат,
инч пити анес? Инч пити асес?

Нунэ Аракелян, филологиня

🤷‍♂️ Նախկինները վախեցնում էին հայերին թրքերով, ներկաները՝ ռսներով։ Եւ երկուսն էլ վախենում են ազատ Հայաստանից՝ ԵՄ եւ ՆԱՏՕ անդամ, որը ոչ ոքից չի վախենա։

Европейский парламент принял резолюцию о признании российских президентских т.н. «выборов» нелегитимными, сообщает BILD. Кроме того, ЕС должен проявить солидарность с российским гражданским обществом и оказать поддержку политзаключённым, независимым СМИ и правозащитникам.

🤔 Նկատեցի՞ք, որ Բայդենի՝ Հայոց Եղեռնի 109-ամյակի ուղերձում գրված է «Կոստանդնուպոլիս», այլ ոչ թե «Ստամբուլ»։ Սա ի՞նչ է՝ «ռեւանշի՞զմ», թե՞ ակնարկ։

❗️ԱԺ «ընդդիմությունը» քաշում է մեզ ետ, իշխանությունը դոփում է տեղում։ Ճիշտ ուղին միշտ մեկն է՝ դեպի առաջ։ Դեպի Եվրոպական Հայաստան։

🤷‍♂️ Քաղաքականության, ինչպես նաեւ բժշկության կամ իրավաբանության մեջ, գերադասում են գործել նախադեպերով եւ հաճախ հղում են կատարում պատմական զուգահեռներին։ Քաղաքագիտության առաջին ձեռնարկներից մեկը՝ Պլուտարքոսի «Համեմատական կենսագրություններն», ընդհանրապես կառուցված է հույն եւ հռոմեացի հերոսների զուգահեռ նկարագրության սկզբունքով։ Սա աշխարհի պես հին հնարք է՝ ցանկացած երեխա սովորում է, կրկնօրինակելով իր ծնողներին կամ խաղընկերներին։ Ցանկացած պատանի ընտրում է իր համար մի կուռք, որին փորձում է նմանվել։ Ողջ ռուս դասական գրականությունը գայթակղված էր մեկ հերոսական օրինակով՝ Ֆրանսիայի կայսր Նապոլեոնով, ում մասին էին երազում ու զառանցում Պուշկինի ու Լերմոնտովի, Տոլստոյի ու Դոստոեւսկու կերպարները։ Նապոլեոնն ու Լինքոլնը, Չերչիլն ու Շարլ դե Գոլը, Քենեդին եւ Թեթչերն առ այսօր մնում են արեւմտյան քաղաքակրթության օրինակելի խորհրդանիշներ, ում փորձում են նմանվել արդի քաղաքական գործիչները։
Իսկ ո՞վ է ոգեշնչում այսօրվա հայ քաղաքական դերակատարներին։ Միանգամից հանում եմ այս ցանկից Նժդեհին։ Նրա տիեզերական լույսը ստվերում է բոլոր մնացածներին՝ իր ժամակակիցներից մինչեւ արդի կերպարները, որոնց մի մասը գաճաճների լկտիությամբ հանդգնում է փնովել այդ հսկային։
Եթե դիտենք Հայաստանի նորագույն պատմությունը ԽՍՀՄ փլուզումից հետո, ապա յուրաքանչյուր տասնամյակում իշխանությունը, կարծես, փոխում էր քաղաքական փիլիսոփայությունն ըստ իր պատկերացումների, ճաշակի եւ կրթության չափանիշների։
Այսպես, Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի անհատական ոճը, կարծում եմ, բնորոշվում է նրա մասնագիտական հետաքրքրության շրջանակներով՝ բյուզանդագիտությամբ։ Ընդ որում, խոսքս «բյուզանդական» հենց այն որակների մասին է, որոնք հատուկ են այդ ածականին (byzantine)գրեթե բոլոր եվրոպական լեզուներում, բայց համարյա բացակայում են հայկական բառարաններում՝ «նենգ, գաղտնասեր, ձեւական, կեղծավոր»։
Ռոբերտ Քոչարյանի կրթական պաշարն ավելի քան համեստ է, բայց մի երկու անգամ այցելելով նրա առանձնասենյակ Ստեփանակերտում 1993 թ. , բրիտանացի լրագրողի եւ ամերիկյան ճաղաճագետի հետ, որպես թարգմանիչ, ես նկատել էի սեղանին Մաքիավելիի «Տիրակալը» գիրքը՝ ռուսերեն թարգմանությամբ, կապույտ մատիտով արված
նշումշերով։ Հատկապես տպավորվեց ընդգծված մի հատված, որը հասցրեցի ընթերցել եւ հիշել, քեկուզ մոտովորապես՝ «Տիրակալը չպետք է պարտական լինի որեւէ մեկին իր իշխանությամբ։ Նմաններից նա պետք է ազատվի»։
Ավելորդ է ասել, որ հետագայում հաճախ էի հիշում նրա այս գրական նախասիրությունը, նամանավանդ 1999 թ. հոկտեմբերի 27-ից հետո։
Եթե Քոչարյանի աշխատանքային գրքույկում պետք է որ նշված լիներ «փականագործ», ըստ նրա նախակուսակցական զբաղմունքի, ապա ՀՀ երրորդ նախագահը բանասեր էր։ Բյուզանդական եւ մաքիավելիական շրջաններից հետո կիսանկախ Հայաստանը հայտնվեց հետխորհրդային պոստմոդերնիզմի գրկում։ Սերժ Սարգսյանը փորձիւմ էր համատեղել պաշտոնական ու անբովանդակ «նժդեհականությունը» պուծինյան գաղութացման հետ հարմարվելու անհաջող փորձերով։ Նա երբեմն հիշեցնում էր վրաց նշանավոր կինոբեմադրող Թենգիզ Աբուլաձեի «Ապաշխարություն» ֆիլմի գլխավոր բացասական հերոս Վարլամ Արավիձեին, թեեւ տարիներ անց ես շատ ավելի մեղմ եմ գնահատում Սերժ Սարգսյանի գործած սխալները՝ իմ սեփական անկատարությունը գիտակցելով։
Թերեւս, նրան վերագրվող գլխավոր «մեղքը» ոմանք համարում են ՀՀ չորրորդ վարչակազմի ղեկավար՝ Նիկոլ Փաշինյանի մուտքը մեծ քաղաքականություն՝ մի բան, որ նրանք երկուսն էլ կրքոտ ժխտում են։
Եվ ահա իմ անտեղի երկարացած գրառման վերջին հատվածը, որը լիովին կարող էր դառնալ առանձին դրվագ՝ ում է նման ՀՀ ներկայիս վարչապետը։ Իմ այս կարծիքը ձեւավորվեց վերջին երկու տարում, նրա հետ մի շարք քաղաքական հանդիպումների արդյունքում։ Պլիւտարքիսի «Զուգահեռ կենսագրությունների» սկզբունքին հետեւելիվ, ես հիշեցի մեկ այլ քաղաքական կերպարի, ով սկսել էր համաժողովրդական աննախադեպ վերելքի եւ խանդավառության մթնոլորտում, անցյալի հետ անբեկանելի բաժանման, կոռուպցիայի եւ գողության դեմ անհաշտ պայքարի, խոսքի եւ մտքի ազատության, տնտեսական բարեփոխումների եւ ժողովրդավարության կարգախոսներով։ Ավելին՝ այդ կերպարը ստացավ համաշխարհային ճանաչում, փառք ու համբավ, որոնք գնալով միայն ուժեղանում էին դրսում, մինչդեռ երկրի ներսում դրանք շուտով փոխվեցին հիասթափությամբ, անվսահությամբ, ապա նաեւ ատելությամբ, զուգորդվելով պատերազմներով, ջարդերով ու բռնություններով։ Ճանաչեցի՞ք։ Խոսքս ոչ թե 2018-2024 թթ. Նիկոլ Փաշինյանի, այլ 1985-1991 թթ.

Միխայիլ Գորբաչովի մասին է։ Մի մարդու, ով «պերեստրոյկա» սկսեց, չկարողանալով ավարտել եւ ոչ մի իրական բարեփոխում, ով ժողովրդավարություն էր քարոզում, չլինելով ժողովրդավար, ով բարելավեց հարաբերություններն Արեւմուտքի հետ, բայց մնաց արեւելյան մտածելակերպի գերի, ով ԿԳԲ-ի արխիվները բացեց, անսասան պահպանելով ԿԳԲ-ն, ով իր կնոջը բերեց քաղաքականության մեջ իբրեւ «առաջին տիկին», բայց չստացավ հավանություն ու նեցուկ նաեւ այդ հարցում։
Սա ձեզ ոչինչ չի՞ հիշեցնում։ Ճիշտ է՝ բոլոր համեմատությունները թերի են։ Բայց ճիշտ է նաեւ, որ ոչ մի նոր բան չկա այս երկնքի տակ։ Եւ եթե ես հիշեցի հիմա Գորբաչովի եւ Փաշինյանի սկզբնական փուլերի, ապա նպատակս է հուշել եւ հիշեցնել նաեւ ընթացքն ու վախքանը՝ Գորբաչովի «պերեստրոյկայի» եւ նրա ղեկավարած ԽՍՀՄ-ի անփառունակ ավարտը։ Չվերափոխված, կիսամիջոցներով ու կեղծ գաղափարներով ղեկավարվող երկիրը փլուզվեց ռազմական հեղաշրջումների, քաղաքացիական ապստամբությունների, նախկին պաշտոնյաների եւ նորաբուծ արկածախնդիրների հարվածների տակ։ Փաշինյանի դեպքում առկա է լրջագույն արտաքին վտանգ ռուս-թրքական դաշինքից, բայց կա նաեւ Արեւմուտքի լրջագույն աջակցությունը։ Մեկ ընդհանուր բան կա այդ երկուսի միջեւ՝ սկզբից ստացած եւ հետագայում կորսրած ժողովրդի հսկայական նեցուկը եւ երկուսի անկարողությունը կամ ցանկության բացակայությունը՝ վերականգնել ներքին քաղաքական երկխոսությունը։ Նույնն է նաեւ պատճառը՝ անձնական իշխանությունը ցանկացած գնով պահպանելու մոլուցքը եւ անվստահությունն այդ իշխանությունն ապահովող գլխավոր երկու ուժերի հանդեպ՝ ժողովրդավարության եւ ժողովրդի։
Ժամանակն ապացուցեց, որ ժողովուրդը երբեմն ներում ու մոռանում է ամենադաժան ու անգութ բռնակալին։ Չեն ներում չհաջողված ու թույլ բարեփոխողին։

Baroque music Armenian KVART ensemble plays Telemann. Narek Avakyan, flute, Hripsime Aghaqaryan, cembalo, Narek Sahakyan, violin, Vahe Danielyan, cello.

🤦‍♂️ ՀՀ-Ադրբեջանի ԱԳՆ Ղազախստանում նախատեսված հանդիպումը նման է բրյուսելյան ձեւաչափից նականջի եւ վերադարձի մոսկովյան հարթակ։

🖕 Ահա ինչու մենք սրանց կողքին երբեք չենք կանգնի, լսեք, թե ի՜նչ է ասում՝«Եթե Ռուսաստանի միջնորդությունը չլինի…» Տո ձեզ Ոսկեպարը պետք չէ, այ դավաճաններ՝ ձեզ Հայաստանի նոր գաղութացումն է պետք։ Արցախի վաճառքը ռսի «միջնորդությամբ» ձեզ քի՞չ էր։