🔴قالیباف و عراقچی زدند زیر میزِ هی عر هی عر ‌ها؛ حالا «پس خون رهبرم چی؟»

این‌همه عرعر کردید ، رگ گردن کلفت کردید، برای توافق خط و نشان کشیدید، از «انتقام» و «غرامت» و «خط قرمز» گفتید؛ آخرش چه شد؟

قالیباف و عراقچی همان کاری را کردند که نباید می‌کردند و حالا مانده‌اید با شعارهای مصرف‌شده و صورت‌حسابی که جلوی پای خودتان افتاده است.

قابل توجه طرفداران جمهوری اسلامی، مخصوصاً جبهه پایداری؛ یادتان نرود قر کمر را نگه دارید. همان‌هایی که تا دیروز برای هر جمله مخالف، کفن می‌پوشیدند و نعره می‌زدند، حالا باید جواب بدهند این توافق دقیقاً با آن همه ادعای «اقتدار» چه نسبتی دارد؟

حالا شعار از دل خودی‌ها بلند شده:

قالیباف، عراقچی؛ پس خون رهبرم چی؟

قالیباف، عراقچی؛ استعفا، استعفا!

دلنشین ترین قسمت اینجاست که این‌بار صدا از خیابان مردم نیست؛ از دل همان ولایی‌ها و حزب‌اللهی‌هایی است که سال‌ها برای جمهوری اسلامی سینه زدند. همان بدنه‌ای که قرار بود همیشه فرمان‌بردار باشد، حالا خودش فهمیده شعارها یک چیز بود و معامله پشت پرده چیز دیگر.

جمهوری اسلامی چی‌ها! حالا وقت همان قر کمری است که موقع سرکوب مردم بلد بودید. فقط این‌بار طرف حساب‌تان مردم نیستند؛ قالیباف و عراقچی‌اند، همان خودی‌های خودتان که توافق را جلو بردند و دودش را فرستادند توی چشم جبهه پایداری.

این صحنه دیگر فقط اختلاف سیاسی نیست؛ نمایش مضحک یک حکومتی است که حتی وفادارترین نیروهایش هم نمی‌دانند باید برای چه کسی کف بزنند، برای چه کسی شعار مرگ بدهند و فردا کدام حرف امروز را قورت بدهند.

🚀 @ir_Protests| وضعیت انفجاری ایران

🔴نبویان زد زیر میز توافق؛ «اقتدار هرمز» دود شد، ۳۰۰ میلیارد دلار هم شد وعده سر خرمن

نبویان، نماینده مجلس جمهوری اسلامی، در حمله به پیش‌نویس توافق تازه عملاً اعتراف کرده چیزی که به اسم «توافق» روی میز گذاشته‌اند، نه از آن شعارهای همیشگی درباره تنگه هرمز چیزی در خود دارد، نه از غرامت، نه از کنترل، نه حتی از پولی که قرار است برای بازسازی بیاید.

او می‌گوید خامنه‌ای جنایتکار قبلاً صریح گفته بود کنترل کامل تنگه هرمز باید دست جمهوری اسلامی بماند، عمان هم حق دخالت نداشته باشد، از کشتی‌های تجاری پول عبور گرفته شود، کشتی‌های مرتبط با اسرائیل متوقف شوند و رفت‌وآمد کشتی‌های آمریکایی هم به پرداخت غرامت مشروط شود.

اما حالا نبویان می‌پرسد این همه خط و نشان دقیقاً کجای متن توافق آمده؟ جواب روشن است: هیچ‌جا. در متن فعلی فقط یک جمله کلی درباره عبور کشتی‌های تجاری همه کشورها آمده؛ یعنی همان جمله‌ای که عملاً شامل اسرائیل هم می‌شود. این یعنی شعارها برای مصرف داخلی بود، متن توافق چیز دیگری می‌گوید.

بخش خنده‌دارتر ماجرا وعده ۳۰۰ میلیارد دلار برای بازسازی است؛ پولی که قرار است آمریکا از عربستان و امارات بگیرد و بدهد به جمهوری اسلامی. نبویان با طعنه می‌گوید اگر فردا آمریکا بگوید ما خواستیم، اما عربستان و امارات پول ندادند، جمهوری اسلامی دقیقاً چه غلطی می‌خواهد بکند؟

او حتی می‌گوید اگر این پول خیالی هم برسد، خرج کردنش دست خود جمهوری اسلامی نیست؛ چون در متن آمده هزینه‌ها باید با توافق دو طرف باشد. یعنی آمریکا هم باید نظر بدهد پول کجا خرج شود. اگر بگوید این پول نباید جایی برود که احتمال دارد به سپاه برسد، کل آن نمایش «اختیار کامل» هم دود می‌شود.

نبویان همچنین گفته در نسخه قبلی توافق دست‌کم نام تنگه هرمز آمده بود و نوشته بودند جمهوری اسلامی بلافاصله مسیر عبور امن کشتی‌های غیرنظامی را باز می‌کند و رفت‌وآمد دریایی ظرف ۳۰ روز به سطح پیش از جنگ برمی‌گردد. اما در نسخه جدید، حتی اسم تنگه هرمز هم حذف شده؛ نه خبری از مدیریت این آبراه است، نه حق عبور، نه عوارض، نه آن همه عربده‌کشی درباره کنترل منطقه.

حالا خودشان مانده‌اند و متنی که نه برای مصرف حزب‌اللهی‌ها آبرو دارد، نه برای ژست اقتدار به درد می‌خورد. از «کنترل کامل هرمز» رسیدند به حذف اسم هرمز؛ از «غرامت آمریکا» رسیدند به پولی که شاید عربستان بدهد، شاید ندهد؛ از «اقتدار منطقه‌ای» رسیدند به توافقی که حتی خرج‌کرد پولش هم باید با اجازه طرف مقابل باشد.

این دیگر توافق نیست؛ آبروریزی مکتوب است. سندی که خودی‌ها هم با خواندنش فهمیده‌اند پشت آن همه شعار، چیزی جز عقب‌نشینی، دست خالی و وعده‌های بادکنکی نمانده است.

🚀 @ir_Protests| وضعیت انفجاری ایران