فک کنم الان فهمیدم چرا لینوس تروالدز راجب AI گفت
هوش مصنوعی الان ۹۰٪ مارکتینگ و ۱۰٪ واقعیته

بنظرم واقعیتشو توی این چند هفته که ۳ تا کریتیکال باگ روی کرنل زد متوجه بشه :))))

@codehalics | کدهالیک

این مقاله تازه نوشته شده راجب به استفاده از webRTC در ChatGPT نوشته که بنظرش کار اشتباهی بوده !

میگه استفاده از WebRTC برای Voice AI انتخاب خوبی نیست، چون WebRTC ذاتا برای تماس زنده ساخته شده، نه برای اینکه صدای کاربر با دقت کامل به مدل هوش مصنوعی برسه. توی تماس تصویری اگه اینترنت بد بشه، WebRTC برای پایین نگه داشتن تأخیر، بسته‌های صدا رو می‌ندازه دور. این برای مکالمه آدم‌ها قابل تحمله، ولی برای AI بده، چون اگه بخشی از پرامپت صوتی خراب یا حذف بشه، مدل ممکنه کل منظور کاربر رو اشتباه بفهمه. از نظر نویسنده بهتره کاربر ۲۰۰ میلی‌ثانیه بیشتر صبر کنه، ولی صدای دقیق‌تری ارسال بشه.

بخش فنی‌تر حرفش هم اینه که WebRTC در مقیاس بزرگ دردسر زیاد دارد: کلی پروتکل و استاندارد توی هم قاطی شده، راه‌اندازی اتصالش چندین رفت و برگشت شبکه می‌خواهد، load balancing سخت می‌شود و شرکت‌ها مجبور می‌شوند کلی هک و راه‌حل اختصاصی بسازند. پیشنهادش اینه که برای Voice AI اول حتی WebSocket ساده بهتره، چون با زیرساخت‌های فعلی راحت‌تر scale می‌شود. ولی در حالت ایده‌آل باید رفت سمت QUIC یا WebTransport، چون اتصال سریع‌تر، جابه‌جایی بهتر بین وای‌فای و موبایل، و load balancing تمیزتری دارد. خلاصه حرفش اینه: OpenAI کار سختی رو در مقیاس خیلی بزرگ انجام داده، ولی به نظرش اصل انتخاب WebRTC برای این محصول اشتباهه.

https://moq.dev/blog/webrtc-is-the-problem/

@codehalics | کدهالیک

⁨FYI⁩: ⁨For Your Information⁩

کوییک ( نه ماشین سایپا ) یه پروتکل جدیده که پشت ⁨HTTP/3⁩ استفاده میشه. ایده‌اش اینه که به جای ⁨TCP⁩، روی ⁨UDP⁩ کار کنه تا اتصال سریع‌تر بالا بیاد، وقتی اینترنت بالا پایین میشه بهتر دوام بیاره، و مثلا وقتی گوشی از وای‌فای میره روی دیتا، اتصال کمتر بپره.

فرقش با ⁨TCP⁩ کلاسیک اینه که فقط به ⁨IP⁩ و پورت وابسته نیست و چیزی به اسم ⁨Connection ID⁩ داره. برای همین جابه‌جایی شبکه و ⁨load balancing⁩ باهاش تمیزتر انجام میشه.

واسه همین نویسنده میگه برای ⁨Voice AI⁩، استفاده از ⁨QUIC⁩ خیلی منطقی‌تر از ⁨WebRTC⁩ عه. چون هم ⁨latency⁩ کمتری میده، هم کنترل بهتری روی ارسال داده داری، هم لازم نیست اون همه هک عجیب برای ⁨WebRTC⁩ بزنی. ⁨HTTP/3⁩ هم رسما روی ⁨QUIC⁩ تعریف شده.

حالا نکته ایران اینه که ⁨QUIC⁩ معمولا روی ⁨UDP⁩ و پورت ۴۴۳ میاد بالا. فیلترچی‌ها هم اگه نتونن دقیق و تمیز تشخیص بدن چی به چیه، راحت‌ترین کار براشون اینه که ⁨UDP/443⁩ یا خود ⁨QUIC⁩ رو کلا ببندن.

قبلا ⁨OONI⁩ درباره ایران گفته بود شواهد قوی هست که ⁨QUIC⁩، که ⁨HTTP/3⁩ بهش وابسته است، احتمالا با بستن ⁨UDP/443⁩ کامل بلاک شده بود. گزارش‌های فنی‌تر و کامیونیتی هم بعدا نوشتن که ⁨QUIC⁩ روی خیلی از شبکه‌های ایران غیرفعال یا محدود شده.

نتیجه‌اش اینه که خیلی از مرورگرها بی‌سروصدا برمی‌گردن روی ⁨HTTP/2⁩ و ⁨TCP⁩. ولی چیزهایی که واقعا روی ⁨QUIC⁩ حساب کرده باشن، مثل بعضی روش‌های تونل، ⁨VPN⁩، ⁨WebTransport⁩ یا سرویس‌های ⁨realtime⁩، یا کند میشن یا کلا نمیان بالا.

@codehalics | کدهالیک

⁨FYI⁩: ⁨For Your Information⁩

اگه بخوایم خیلی خودمونی بگیم، ⁨HTTP⁩ هم مثل خیلی چیزهای وب نسل به نسل بهتر شده.

اولش ⁨HTTP/0.9⁩ بود. خیلی ساده و خام. فقط می‌گفت یه صفحه رو بده، سرور هم همون صفحه رو برمی‌گردوند. نه ⁨header⁩ درست‌وحسابی داشت، نه ⁨status code⁩، نه چیز خاصی.

بعد ⁨HTTP/1.0⁩ اومد و وب یکم جدی‌تر شد. چیزهایی مثل ⁨header⁩، کدهای وضعیت مثل ⁨404⁩ و ⁨200⁩، و پشتیبانی بهتر از انواع فایل‌ها اضافه شد. یعنی دیگه فقط صفحه ساده ⁨HTML⁩ نبود.

بعد رسیدیم به ⁨HTTP/1.1⁩ که سال‌ها ستون فقرات وب بود. مهم‌ترین بهبودش این بود که لازم نبود برای هر درخواست یه اتصال جدید ساخته بشه. اتصال می‌تونست باز بمونه و چندتا درخواست از همون مسیر رد بشه. ولی هنوز مشکل داشت، چون درخواست‌ها تا حدی پشت هم گیر می‌کردن و برای سایت‌های سنگین امروزی ایده‌آل نبود.

بعد ⁨HTTP/2⁩ اومد و گفت به جای اینکه درخواست‌ها یکی‌یکی تو صف بمونن، چندتا درخواست همزمان از یه اتصال رد بشن. به این میگن ⁨multiplexing⁩. همچنین ⁨header⁩ها هم فشرده‌تر شدن و کلی چیز برای سرعت بهتر اضافه شد. برای همین سایت‌ها با کلی فایل ⁨CSS⁩، ⁨JS⁩، عکس و فونت بهتر لود می‌شدن.

بعدش ⁨HTTP/3⁩ اومد که تغییر اصلیش زیرساخت انتقاله. ⁨HTTP/1.1⁩ و ⁨HTTP/2⁩ معمولا روی ⁨TCP⁩ بودن، ولی ⁨HTTP/3⁩ روی ⁨QUIC⁩ کار می‌کنه، و ⁨QUIC⁩ هم روی ⁨UDP⁩ ساخته شده. نتیجه‌اش اینه که اتصال سریع‌تر بالا میاد، روی اینترنت ناپایدار بهتر جواب میده، و وقتی مثلا گوشی از وای‌فای میره روی دیتای موبایل، اتصال کمتر می‌پره.

فعلا نسل اصلی جدید همینه، یعنی ⁨HTTP/3⁩. چیزی به اسم ⁨HTTP/4⁩ به عنوان استاندارد رایج و رسمی نداریم.

@codehalics | کدهالیک

این مقاله ای که امروز خوندم و خلاصشو میخوام بهتون بگم راجب یه مدل تفکر الگوریتمی خیلی باحال صحبت میکنه
که بهش میگیم Collisions یا برخورد ها مثلا فرض کنین قراره یه آیدی برای هر کس جنریت کنیم احتمال برخورد ( تکراری شدنش ) چطوری محاسبه میشه !
از همین تفکر الگوریتمی توی اتک به یه سرور یا ریسورس استفاده میشه !

بعد میاد همین رو توی یه مثال خیلی باحال تو مقاله میگه که خلاصش اینه :

می‌گه ما معمولاً احتمال برخوردها رو کمتر از چیزی که واقعاً هست حس می‌کنیم. مثلاً فکر می‌کنیم برای اینکه دو نفر تولد یکسان داشته باشن باید جمع خیلی بزرگی باشه، ولی فقط با ۲۳ نفر احتمال این اتفاق حدود ۵۰٪ می‌شه. دلیلش اینه که ما فقط به یک جفت خاص فکر نمی‌کنیم؛ بین ۲۳ نفر کلی جفت مختلف وجود داره که هرکدوم می‌تونن تولد مشترک داشته باشن، پس شانس کلی خیلی زود بالا می‌ره.

بعد متن همین ایده رو به هش‌ها وصل می‌کنه. توی هش‌کردن، مثل اینه که آدم‌ها رو بندازیم داخل روزهای تقویم؛ فقط اینجا آدم‌ها می‌شن ورودی و روزها می‌شن خروجی ممکن هش. اگر تعداد ورودی‌ها زیاد بشه، بالاخره دو ورودی مختلف ممکنه یک خروجی هش یکسان بدن؛ به این می‌گن collision یا برخورد. Birthday Attack هم از همین استفاده می‌کنه: مهاجم دنبال یک خروجی خاص نیست، فقط می‌خواد هر دو ورودی‌ای پیدا کنه که هش یکسان بدن، برای همین این حمله خیلی زودتر از چیزی که در نگاه اول فکر می‌کنیم ممکن می‌شه.

https://0xkrt26.github.io/math_behind_security/2026/05/08/birthday-problem.html

@codehalics | کدهالیک

بچه‌ها گفتم شاید به درد شما هم بخوره: این اپ رو از گیت‌هاب دانلود کنین، میتونین لینک ویدئوهای یوتیوب رو از گوگل(یا هرجا) بهش بدین تا واستون با نت ملی دانلود کنه.

#اینترنت_آزاد_حق_همه_مردم

https://github.com/Kurdeus/Meli-Action

Mahdi Karbakhsh Ravari

@codehalics | کدهالیک

شکن در صورتی که ازش استفاده ناجور کنین
اکانتتون رو بن میکنه و به مراجع امنیتی ذی صلاح اطلاع میده
صرفا نوشتم که در جریان باشید ازش استفاده نکنید حتی المقدور براتون مشکلی ایجاد نشه یه وقت

@codehalics | کدهالیک

اینو هم توی قوانین و مقرراتش نوشته این توصیه هم بهتون بکنم یه روزی از هر سرویسی خواستین استفاده کنین این صفحه رو بخونین که بعدا براتون مشکل لگال پیش نیاد بعضا شروطی توش مینویسن که شما بخاطر اینکه حوصله ندارید نمیخونید ولی دقیقا جایی که میخواید از حقتون دفاع کنین نمیتونید چون تایید دادید قوانین و مقرراتتو خوندیم و تایید دادیم !

@codehalics | کدهالیک

کدهالیک از امروز روی برنامک های ویجیتیفای اضافه شده و میتونید مستقیما دوره های برنامه نویسی رو خیلی راحت تر بدون ثبت نام پیچیده ببینید !

دیزاین برنامک کاملا متفاوت از دیزاین سایته و داخلش مستقیما یوزر ویجیتفای میتونه ویدیو های کدهالیک مشابه مینی اپ های تلگرامی ببینه !

ویجیتفای یک اکستنشن نیوتب برای مرورگر هاست ( مشابه دستیار ) تفاوتش در اینه که اولا اوپن سورسه و دوما دیتایی از شما و سرچ هاتون و فعالیت هاتون به هیچ وجه ذخیره نمیکنه برای همین بسیار بسیار سیف تر از دستیار عه و تازه از همه مهم تر هم فیچر های بیشتری داره و هم اینکه کاملا رایگانه !

تازه رو نت ملی هم میتونید نصبش کنید و اضافش کنید به اکستنشن هاتون
نحوه نصبشم اینجا آموزش داده
https://widgetify.ir/install

سورس گیت هاب ویجیتیفای :
https://github.com/widgetify-app/widgetify-extension

@codehalics | کدهالیک

ران‌تایم معروف جاوااسکریپت یعنی بان ، ظاهراً وارد یک فاز خیلی جدی شده: Jarred Sumner، سازنده اصلی Bun، گفته نسخه بازنویسی‌شده‌ی Bun با Rust الان روی Linux x64 glibc حدود ۹۹.۸٪ تست‌های قبلی پروژه رو پاس می‌کنه. نکته عجیب‌تر اینه که خودش می‌گه این بازنویسی حدود ۹۶۰ هزار خط کد بوده و از حدود ۶ روز قبل شروع شده؛ یعنی این‌طور نبوده که فقط یه ایده آزمایشی باشه، بلکه کد واقعاً کار می‌کنه و تست‌ها رو رد می‌کنه.
دلیل اصلی این حرکت هم ظاهراً دردسرهای همیشگی memory leak، کرش و مشکلات پایداری بوده. Jarred می‌گه با Rust، کامپایلر می‌تونه خیلی از مشکلات مربوط به طول‌عمر آبجکت‌ها و مدیریت حافظه رو زودتر بگیره، destructorها بهتر کنترل می‌شن، و بخش‌های خطرناک کد هم با unsafe واضح‌تر دیده می‌شن؛ همین باعث می‌شه تیم راحت‌تر سراغ تمیزکاری و ریفکتور بره. قرار هم هست یه بلاگ‌پست مفصل منتشر کنن درباره اینکه این تغییر برای آینده Bun، بنچمارک‌ها، مصرف حافظه و نگهداری پروژه چه معنایی داره.


https://x.com/jarredsumner/status/2053047748191232310

@codehalics | کدهالیک

فعّال‌ساز آفلاین ویندوز روی سافت ۹۸ قرار گرفت.
ریتوئیت کنید، کسایی که دهن‌شون سرویس شده بود، و هم راستا باهاش دهن ما رو هم سرویس کرده بودن ببینن 🌹
https://x.com/SMostafaMoosavi/status/2053434126493995422?s=20

@codehalics | کدهالیک

اپل و گوگل دارن کم‌کم کاری می‌کنن که خیلی از سرویس‌ها فقط وقتی بهت اجازه ورود بدن که گوشی یا سیستم‌عاملت از نظر خودشون «تأیید شده» باشه. مثلاً بانک، اپلیکیشن دولتی، کپچا یا سایت‌ها ممکنه از دستگاهت مدرک بخوان که رسمی و مورد قبول اپل یا گوگله. روی کاغذ اسمش امنیته، ولی GrapheneOS می‌گه مشکل اینجاست که اگه از سیستم‌عامل‌های آزادتر، کاستوم‌رام‌ها، لینوکس، یا دستگاه‌های خارج از چارچوب اپل و گوگل استفاده کنی، ممکنه الکی از بعضی سرویس‌ها محروم بشی.

نگرانی اصلی اینه که این ماجرا فقط محدود به موبایل نمی‌مونه و داره وارد وب هم می‌شه. یعنی حتی اگه با لپ‌تاپ ویندوزی، لینوکسی یا هر سیستم دیگه‌ای وارد یک سایت بشی، ممکنه سایت ازت بخواد با یک گوشی آیفون یا اندرویدِ تأییدشده توسط گوگل، هویت دستگاهت رو ثابت کنی. خلاصه حرف GrapheneOS اینه که این سیستم‌ها شاید به اسم امنیت معرفی بشن، ولی در عمل می‌تونن آزادی انتخاب کاربر رو کم کنن و قدرت اپل و گوگل رو بیشتر کنن.

https://grapheneos.social/@GrapheneOS/116550899908879585

@codehalics | کدهالیک

ماجرا اینه که Anthropic گفته بود مدل جدیدش به اسم Mythos خیلی در پیدا کردن باگ‌های امنیتی توی کد قویه؛ انقدر قوی که فعلاً عمومی منتشرش نکرده. برای همین به بعضی پروژه‌های متن‌باز، از جمله curl، فرصت دادن که کدشون رو با این مدل اسکن کنن. curl هم چون یکی از مهم‌ترین ابزارهای اینترنتیه و تقریباً همه‌جا استفاده می‌شه، گزینه خیلی حساسی بود. نتیجه؟ Mythos گفت ۵ آسیب‌پذیری امنیتی پیدا کرده، ولی تیم curl بعد از بررسی دید فقط یکی‌شون واقعاً آسیب‌پذیریه؛ اون هم با شدت پایین و قرار شده جزئیاتش بعداً همراه نسخه جدید curl منتشر بشه.
نکته جالب حرف دنیل استنبرگ، سازنده curl، اینه که می‌گه هایپ Mythos شاید بیشتر تبلیغاتی بوده تا یک جهش عجیب. یعنی Mythos خوبه، ولی از نظر او فعلاً شواهدی نیست که خیلی خطرناک‌تر یا شگفت‌انگیزتر از ابزارهای AI قبلی باشه. با این حال، خودش تأکید می‌کنه که ابزارهای تحلیل کد با هوش مصنوعی واقعاً مفیدن و از ابزارهای قدیمی خیلی بهتر باگ پیدا می‌کنن. جمع‌بندی‌اش اینه: AI فعلاً نوع کاملاً جدیدی از باگ کشف نکرده، ولی در پیدا کردن نمونه‌های جدید از همان باگ‌های قدیمی خیلی قوی شده؛ پس پروژه‌هایی که هنوز کدشان را با این ابزارها اسکن نکرده‌اند، احتمالاً کلی مشکل پنهان دارند.

https://daniel.haxx.se/blog/2026/05/11/mythos-finds-a-curl-vulnerability/

@codehalics | کدهالیک

وقتی Mythos لانچ بشه، باگ‌هانترهای ایرانی به شرکت‌هایی که سروراشون ۷۲ روزه آپدیت نشده:

@codehalics | کدهالیک

این میم هر کسی درک نمیکنه :)))))))))))

@codehalics | کدهالیک

بریم برای ادامه قوانین مهندسی نرم‌افزار بعد از مدت‌ها. این‌بار سراغ Pareto Principle یا قانون ۸۰/۲۰ بریم؛ قانونی که میگه معمولاً ۸۰ درصد نتیجه‌ها از ۲۰ درصد علت‌ها میاد. توی نرم‌افزار یعنی همه‌چیز به یک اندازه مهم نیست. مثلاً ممکنه ۲۰ درصد فیچرهای یک محصول، ۸۰ درصد استفاده کاربران رو بسازن؛ یا ۲۰ درصد باگ‌ها، عامل بیشتر کرش‌ها و نارضایتی‌ها باشن. پس به‌جای اینکه انرژی تیم رو مساوی بین همه‌چیز پخش کنیم، باید بفهمیم اون بخش‌های کم‌تعداد ولی پراثر کجان و اولویت رو بذاریم روی همونا.

#lawsofsoftwareengineering

@codehalics | کدهالیک

مثالش توی مهندسی نرم‌افزار خیلی ملموسه. مایکروسافت متوجه شده بود حدود ۲۰ درصد باگ‌های Windows و Office باعث ۸۰ درصد کرش‌ها میشن، حتی فقط ۱ درصد باگ‌ها حدود نصف خطاها رو ایجاد می‌کردن. پس تمرکز روی همون چند باگ حیاتی می‌تونست کیفیت محصول رو خیلی سریع‌تر بهتر کنه. توی محصول هم همین اتفاق می‌افته؛ شاید از ۵۰ تا قابلیت، فقط ۵ تا ۱۰ تای اون‌ها واقعاً توسط اکثر کاربران استفاده بشن. قانون پارتو یادآوری می‌کنه کار حرفه‌ای یعنی اول پیدا کنیم کدوم بخش‌ها بیشترین اثر رو دارن، بعد زمان، انرژی، تست، بهینه‌سازی و تصمیم‌های محصولی رو همون‌جا خرج کنیم؛ نه اینکه با همه‌چیز مثل یک اولویت برابر برخورد کنیم.

@codehalics | کدهالیک

قانون پارتو توی ایران هم کلی مثال واقعی داره. مثلاً در اسنپ‌باکس، کسب‌وکارها فقط حدود یک‌سوم کاربران رو تشکیل می‌دادن، اما نزدیک به ۸۰ درصد سفرهای این سرویس از سمت همین گروه می‌اومد. یعنی همه کاربران به یک اندازه اثرگذار نیستن؛ یک سگمنت خاص می‌تونه بار اصلی مصرف، درآمد و حساسیت محصول رو بسازه.

یا توی دیجی‌کالا، چند روز محدود مثل بلک‌فرایدی بخش بزرگی از توجه و ترافیک سال رو به خودشون اختصاص میدن. پس تیم فنی، محصول، عملیات و پشتیبانی نباید انرژی‌شون رو مساوی بین همه‌چیز پخش کنن. اصل پارتو میگه اول اون چند نقطه پراثر رو پیدا کن؛ همون چند سرویس، چند روز، چند باگ، چند مسیر کاربری یا چند گروه مشتری که بیشترین فشار و بیشترین ارزش رو می‌سازن. حرفه‌ای بودن یعنی بدونی کجا واقعاً باید انرژی بذاری.

@codehalics | کدهالیک

صبح زیباتون رو با خبر هک TanStack شروع کنیم؛ همون اکوسیستمی که React Query یا TanStack Query از دلش اومده. طبق گزارش Snyk، در حمله زنجیره تأمین npm، ده‌ها پکیج @tanstack آلوده منتشر شده و هدف اصلی هم سرقت اطلاعات و توکن‌های CI/CD بوده.

https://tanstack.com/blog/npm-supply-chain-compromise-postmortem

@codehalics | کدهالیک

نکته مهم اینجاست که طبق گزارش خود TanStack، پکیج‌های خانواده Query آلوده نبوده‌اند. بنابراین تیتر دقیق ماجرا این نیست که «React Query هک شد».
اتفاق اصلی در بخشی از اکوسیستم TanStack و از مسیر GitHub Actions، کش آلوده و فرآیند انتشار پکیج‌های npm رخ داده است.
ماجرا از یک Pull Request ظاهراً عادی شروع شد. مهاجم‌ها از یک الگوی خطرناک در GitHub Actions به نام pull_request_target سوءاستفاده کردند.

این workflow کدی را که از سمت یک fork بیرونی آمده بود اجرا کرد و همان‌جا مسیر آلودگی باز شد. کد مخرب مستقیماً همان لحظه پکیجی منتشر نکرد، بلکه cache مربوط به pnpm را آلوده کرد.
چند ساعت بعد، زمانی که یکی از maintainerهای اصلی TanStack یک تغییر سالم را merge کرد، release workflow رسمی اجرا شد. اما این workflow در زمان اجرا از همان cache آلوده استفاده کرد.
در این مرحله، بدافزار توانست از حافظه GitHub Actions Runner توکن OIDC را استخراج کند و با همان توکن، بدون اینکه npm token کسی دزدیده شده باشد، نسخه‌های آلوده را روی npm منتشر کند.
نتیجه این شد که در تاریخ ۱۱ می ۲۰۲۶، طی حدود ۶ دقیقه، ۸۴ نسخه آلوده از ۴۲ پکیج tanstack/* روی npm منتشر شد.

این نسخه‌ها در زمان نصب با npm install، pnpm install یا yarn install می‌توانستند روی سیستم توسعه‌دهنده یا محیط CI اجرا شوند و به دنبال اطلاعات حساسی مثل توکن‌های AWS، GCP، Kubernetes، Vault، GitHub، npm، فایل‌های .npmrc و کلیدهای SSH بگردند.

اهمیت این خبر دقیقاً همین‌جاست. این فقط یک باگ در یک کتابخانه فرانت‌اند نبود؛ یک نمونه جدی از حمله به زنجیره تأمین نرم‌افزار بود.
یعنی به‌جای حمله مستقیم به اپلیکیشن‌ها، مهاجم سراغ ابزارها و پکیج‌هایی رفته که هزاران پروژه به آن‌ها اعتماد می‌کنند.
خوش‌شانسی ماجرا این بود که نسخه‌های آلوده خیلی زود شناسایی شدند. حدود ۲۰ دقیقه بعد از انتشار، یک researcher خارجی الگوی مشکوک را گزارش کرد و تیم TanStack هم سریع وارد incident response شد.

نسخه‌های آلوده deprecated شدند، cacheها پاک شدند، دسترسی‌ها محدود شد و موضوع با npm security پیگیری شد.
در نهایت بخشی از اکوسیستم TanStack از مسیر GitHub Actions و npm supply chain آلوده شده است.

اگر کسی در تاریخ ۱۱ می ۲۰۲۶ نسخه‌های affected را نصب کرده، باید سیستم نصب‌کننده را potentially compromised فرض کند و credentialهای مهم مثل GitHub، npm، AWS، GCP، Kubernetes، Vault و SSH را rotate کند.

@codehalics | کدهالیک