این قانون یه پاراگراف طلایی داره که کرنیگان توی کتابش توی سال 1974(ببین دغدغه ملتو) نوشته که میگه :

The clever version might have taken 30 minutes to write, but debugging took 3 hours. Had the code been written clearly, it would’ve taken 45 minutes to write, but only 30 minutes to debug later.

@codehalics | کدهالیک

توی مک ابزار های زیادی برای وصل شدن به دیتابیس هست مثل navicat و datagrip و غیره که بعضا پولین
یه ابزار خیلی خوب که اوپن سورس و رایگانه و دیزاین شکیل و مک پسندی هم داره tablepro عه بنظرم ارزش نگاه کردن داره یه سر به ریپوش و سایتش بزنید !

https://tablepro.app/

https://github.com/TableProApp/TablePro

@codehalics | کدهالیک

خیلی دیدم آدما میشینن یه ابزار درست میکنن برای نوبت دهی و این چیزا یه پروژه اوپن سورسی که میتونی لوکالایزش کنی و بفروشیش همین پروژه cal.diy عه که خیلی تر تمیز و خفن با nextjs و trpc و اینا دولوپ شده میتونی سلف هاستد بیاری بالا بفروشیش به کلینیک های دندون پزشکی و آرایشگاها و اینا ! خیلی تر تمیزم هست واقعا و دیزاین خیلی خفنی داره بنظرم این ایده ها میتونه جذاب باشه ما که ایرانیزه میکنیم میتونیم اینارم بزنیم بفروشیم یه رزق حلالی ( ایشاله البته لایسنسش اجازه میده بهتون که حلال وار ازش پول درارید ) بزنید بر بدن !

https://github.com/calcom/cal.diy


@codehalics | کدهالیک

فارسی نداره ولی arabic داره پس rtl داره و بعد il18n رو کانفیگ کرده کل داستانش اینه که یه فایل جیسون توش ترجمه کنین و ایزی ایزی تمام تمام
بعد بگردید دنبال مشتری و بفروشین بهش
ایده درآمد زیاده واقعا حتی همین n8n ام دیدم یکی داره میفروشه ( با اینکه نمیشه فروختش و لایسنسش میگه نباید بفروشی ! ) اما خب یه ترای کنین چیزای خوبی میشه ازش درآورد احتمالا

@codehalics | کدهالیک

اگه حلال و حروم سرتون میشه، قبل از استفاده از هر پروژه اوپن‌سورس، اول فایل LICENSE.md رو چک کنید. اینکه کد روی گیت‌هاب هست، یعنی قابل دیدنه، نه لزوماً قابل فروش یا استفاده تجاری.

به طور ساده، لایسنس‌هایی مثل MIT، Apache 2.0 و BSD معمولاً اجازه استفاده تجاری، تغییر و حتی فروش میدن، البته به شرط حفظ متن لایسنس و کپی‌رایت. GPL، AGPL و LGPL هم قابل استفاده تجاری هستن، ولی شرط دارن و ممکنه مجبور بشی سورس‌کد تغییراتت رو هم منتشر کنی. اما ریپوی بدون لایسنس، لایسنس‌های Non-Commercial و پروژه‌های Source-Available معمولاً مجوز واضحی برای فروش یا استفاده تجاری بهت نمی‌دن.

خلاصه اینکه: اوپن‌سورس بودن یعنی آزاد بودن طبق قانون لایسنس، نه آزاد بودن برای هر کاری.

@codehalics | کدهالیک

حالا شاید این سؤال پیش بیاد که Cursor چطور تونست VS Code رو فورک کنه، روش محصول تجاری بسازه و حتی به یک شرکت یونیکورن تبدیل بشه؟ نکته اینجاست که Cursor خود نسخه رسمی Visual Studio Code مایکروسافت رو نفروخته؛ بلکه از Code - OSS استفاده کرده، یعنی نسخه متن‌باز VS Code که با لایسنس MIT منتشر شده. این لایسنس اجازه استفاده تجاری، تغییر، توزیع و حتی فروش رو میده، به شرط حفظ متن لایسنس و کپی‌رایت. به همین دلیل Cursor تونست روی این پایه، برند و قابلیت‌های AI خودش رو بسازه و مدل تجاری مستقل خودش رو راه بندازه.

@codehalics | کدهالیک

FYI : For Your Information

شرکت یونیکورن به استارتاپ خصوصی‌ای گفته میشه که ارزش‌گذاری‌اش به حداقل ۱ میلیارد دلار رسیده باشد.

مثلاً وقتی می‌گیم Cursor یک شرکت یونیکورن شده، یعنی سرمایه‌گذارها ارزش این شرکت را بیش از ۱ میلیارد دلار برآورد کرده‌اند، حتی اگر هنوز وارد بورس نشده باشد.

مثلا ما تو ایران یونیکورن نداریم نزدیکترین کسی که قرار بود یونیکورن بشه دیجیکالا بود که ارزشش نزدیک به 500 میلیون دلار بیشتر نیست
ولی یه محصول مثل کرسر در 2 هفته تونسته یونیکورن بشه ! دیجیکالا از سال 1384 داره محصول میفروشه :))))))))))))))))))))))

@codehalics | کدهالیک

یه پروژه اُپن سورس جذاب واسه اینکه اکانت واتساپ رو به API تبدیل کنی!

رایگان و self-hosted هست، با پشتیبانی از Multi Session، انواع webhook ها و API برای فرستادن پیام و فایل، ساخت و مدیریت گروه‌ها و ...

فقط کافیه کامند docker رو ران کنی تا روی لوکال بالا بیاد و بعدش QR کدش رو با گوشیت اسکن کنی :)

https://github.com/rmyndharis/OpenWA

Source

@codehalics | کدهالیک

دنیا رو زیادی پیچیده‌اش کردیم؛ با وسایلی زندگی می‌کنیم که هیچ‌وقت کامل نمی‌فهمیم چطور کار می‌کنن، توی ساختمون‌ها و سیستم‌هایی که خیلی جاهاش حتی دست ما نیست، زیر قانون‌ها و ساختارهایی که کنترلی روشون نداریم. بیشتر عمرمون رو توی یه دنیای شلوغ، فشرده، مصنوعی و پر از استرس می‌گذرونیم؛ بین ماشین‌ها، آدم‌های غریبه، پول، کار، درس، اخبار، تکنولوژی و کلی چیز دیگه که انگار همیشه یه فشار نامرئی روی ذهن و بدنمون می‌ذارن. گاهی آدم دلش می‌خواد لپ‌تاپش رو ببنده، گوشی‌اش رو پرت کنه یه جایی، از مدرسه یا کار بزنه بیرون و فقط ساده زندگی کنه؛ غذا بخوره وقتی گرسنه‌ست، بخنده وقتی خوشحاله، گریه کنه وقتی دلش گرفته، باد و آب و پرنده‌ها رو حس کنه و دیگه دنبال نجات دادن دنیا نباشه. ولی بعد می‌فهمی فرار کامل از این دنیا نه واقعیه، نه کافی؛ چون هرچقدر هم دلمون یه زندگی ساده‌تر بخواد، باید سعی کنیم همین دنیای پیچیده رو تا حدی بفهمیم، فرق چیزای مهم و بی‌اهمیت رو تشخیص بدیم، بی‌خیال فکر کردن نشیم و با دانستن و آگاه بودن، حداقل یه سهم کوچیک توی زندگی خودمون و اطرافیانمون داشته باشیم.

لینک رفرنس
@codehalics | کدهالیک

مقاله درباره‌ی یه ایده‌ی خیلی عجیب ولی باحال توی رمزنگاریه: اینکه گاهی «چیزی که نمی‌تونیم ثابت کنیم» می‌تونه خودش تبدیل بشه به ابزار امنیتی.
اول از یه مفهوم به اسم اثبات بدون افشای اطلاعات یا Zero-Knowledge Proof شروع می‌کنه؛ یعنی من می‌خوام به تو ثابت کنم یه راز رو بلدم، بدون اینکه خود راز رو بهت بگم.
مثلاً فرض کن یه نقشه داریم که باید طوری با سه رنگ رنگ‌آمیزی بشه که هیچ دو ناحیه‌ی کنار هم هم‌رنگ نباشن. پیدا کردن رنگ‌آمیزی درست ممکنه خیلی سخت باشه، ولی چک کردن اینکه دو خانه‌ی کنار هم هم‌رنگ نیستن آسونه.
حالا من می‌خوام بهت ثابت کنم رنگ‌آمیزی درست رو بلدم، اما نمی‌خوام کل نقشه‌ی رنگ‌شده رو نشونت بدم. روش کلاسیک اینه که نقشه رو می‌پوشونم، تو هر بار یه مرز رو انتخاب می‌کنی، من فقط دو طرف همون مرز رو نشون می‌دم، و این کار چندین بار تکرار می‌شه تا مطمئن شی من واقعاً جواب رو دارم؛ اما در عین حال هیچ‌وقت کل جواب دستت نمیاد.
مشکل اینجاست که این مدل معمولاً نیاز به رفت‌وبرگشت داره؛ یعنی من و تو باید چند بار با هم تعامل کنیم. سال‌ها قبل ثابت شده بود که اگر بخوای همین کار رو فقط با یک متن یا یک فایل ثابت انجام بدی، بدون هیچ سؤال‌وجواب، طبق تعریف کلاسیک دیگه واقعاً Zero-Knowledge نیست.
کاری که Rahul Ilango کرده اینه که از یه مسیر متفاوت وارد شده: به‌جای اینکه ثابت کنه این اثبات هیچ چیزی لو نمی‌ده، می‌گه حتی اگر راهی برای لو رفتن وجود داشته باشه، هیچ‌کس نمی‌تونه عملاً ثابت کنه چنین راهی هست.
مثالش مثل قفلیه که روی جعبه‌اش نوشته:
«شاید در تئوری شکستنی باشم، ولی هیچ‌کس نمی‌تونه شکستنی بودنم رو ثابت یا ازش استفاده کنه.»
اگر کسی واقعاً راه شکستن قفل رو پیدا کنه، همون راه خودش مدرک شکستنی بودن قفل می‌شه؛ پس اگر چنین مدرکی عملاً غیرقابل‌ساختنه، قفل در عمل امن رفتار می‌کنه.
ایده‌ی مقاله همینجاست: Ilango از سختیِ اثبات کردن بعضی گزاره‌های ریاضی استفاده می‌کنه، نه فقط سختیِ حل کردن مسئله‌ها.
یعنی امنیت از این نمیاد که پیدا کردن جواب سخته؛ از این میاد که حتی ثابت کردنِ ناامن بودن سیستم هم می‌تونه آن‌قدر سخت یا غیرعملی باشه که انگار اصلاً قابل دانستن نیست.
برای همین مقاله می‌گه مرزهای خود ریاضی جاهایی که نمی‌دونیم یا نمی‌تونیم چیزی رو ثابت کنیم شاید بتونن برای ساختن نوع تازه‌ای از رمزنگاری استفاده بشن.

مقاله باحالیه یه سر بهش بزنین
https://www.quantamagazine.org/how-unknowable-math-can-help-hide-secrets-20260511/

@codehalics | کدهالیک

من یه مثال بزنم برای فهم این موضوع چون خیلی میتونه توی طراحی یه سیستم به ما کمک کنه که امن بشه

توی مهندسی نرم‌افزار می‌شه این ایده رو با یه تسک ساده فهمید: فرض کن قراره لاگین با کلید خصوصی پیاده‌سازی کنی.
طراحی ضعیف اینه که کاربر یه secret یا چیزی شبیه پسورد رو برای سرور بفرسته تا سرور چکش کنه. اینجا هر جایی که اون secret رد بشه، یه نقطه‌ی خطره: لاگ‌ها، دیتابیس، ترافیک شبکه، یا حتی یه باگ ساده توی بک‌اند.
طراحی بهتر اینه که سرور یه متن تصادفی و یک‌بارمصرف به کاربر بده؛ کاربر اون رو با کلید خصوصی خودش امضا کنه، و سرور فقط امضا رو با کلید عمومی verify کنه.
یعنی کاربر ثابت می‌کنه «من صاحب این کلیدم»، بدون اینکه خود کلید خصوصی هیچ‌وقت از دستگاهش خارج بشه.
ربطش به مقاله هم همین‌جاست: امنیت خوب یعنی سیستم رو طوری طراحی کنی که حتی اگر کسی وسط راه وایستاده باشه، چیزی برای دزدیدن گیرش نیاد. راز نباید محافظت‌شده منتقل بشه؛ بهتره اصلاً منتقل نشه.

@codehalics | کدهالیک

یه ابزار متن‌باز جدید اومده برای نوت‌برداریه که به‌عنوان جایگزین ساده‌تر Obsidian معرفی شده؛ ایده‌اش اینه که یادداشت‌ها به‌جای قفل شدن داخل یک اپ، به‌صورت فایل‌های ساده Markdown روی سیستم خودت بمونن. این ابزار آفلاین و local-first کار می‌کنه، سبک و مینیماله و برای کسایی جذابه که می‌خوان روی نوت‌ها و آرشیو شخصی‌شون مالکیت کامل داشته باشن.

https://github.com/zakirullin/files.md

@codehalics | کدهالیک

این ابزار یعنی Semble ابزار جدید برای سرچ کد مخصوص AI Agentهاست؛ یعنی به‌جای اینکه ایجنت کل فایل‌ها رو با grep پیدا و بخونه، با زبان طبیعی می‌پرسه «احراز هویت کجاست؟» یا «ذخیره مدل چطوری انجام می‌شه؟» و فقط تکه‌کدهای مرتبط رو می‌گیره. سازنده‌ها می‌گن این کار حدود ۹۸٪ توکن کمتر از روش grep+read مصرف می‌کنه، روی CPU و بدون API key اجرا می‌شه و با ابزارهایی مثل Claude Code، Cursor، Codex و OpenCode قابل استفاده است.
https://github.com/MinishLab/semble

@codehalics | کدهالیک

توی این مقاله جدید می‌گه اسپم‌های تولیدشده با AI دارن فضای مشارکت در پروژه‌های متن‌باز رو خراب می‌کنن؛ از کامنت‌ها و پلن‌های بی‌کیفیت گرفته تا PRهای تست‌نشده و حتی بحث‌های ساختگی. راه‌حلشون این بوده که مشارکت در ریپو رو فقط برای افراد onboard شده باز کنن و با یک ترفند Git، یعنی استفاده از فلگ --author، کاربرهای واقعی رو به‌عنوان contributor شناسایی و whitelist کنن؛ تصمیمی سخت، ولی برای حفظ کیفیت کامیونیتی و کاهش نویز AI لازم دونستن.

https://archestra.ai/blog/only-responsible-ai

@codehalics | کدهالیک

بات‌های تلگرام از امروز باهم حرف می‌زنند

تلگرام قابلیت جدیدی اضافه کرده که بات‌ها می‌توانند مستقیم با یکدیگر صحبت کنند.

مثلا میشه یه بات بزاری بره خبرارو برات بیاره یه بات بزاری تحلیلش کنه یه بات بزاری پستش کنه یه جور نگاه ایجنت به بات ها داره و این خیلی میتونه جالب و جذاب باشه

@codehalics | کدهالیک

بابک زنجانی و هلدینگ دات‌وان، شبکه اجتماعی «مای‌دات» را با ادعای ساخت یک پلتفرم ایرانیِ مبتنی بر بلاکچین وارد فاز آزمایشی کرده‌اند؛ اما بخش جنجالی ماجرا جای دیگری است: اعلام شده بیش از ۲۵ هزار حساب ایرانیِ فعال در X، همراه با محتوای منتشرشده‌شان، عیناً در این پلتفرم بازتاب داده می‌شود.

این یعنی قبل از اینکه صاحبان حساب‌ها خودشان وارد مای‌دات شوند، نام، هویت دیجیتال و محتوای آن‌ها در یک شبکه اجتماعی دیگر نمایش داده خواهد شد؛ اقدامی که می‌تواند از نظر حقوقی محل بحث جدی باشد.

طبق قواعد X، محتوای کاربران و اطلاعات پروفایل‌ها «X Content» محسوب می‌شود و استفاده از آن برای سرویس‌های دیگر فقط در چارچوب مجوزها، API، محدودیت‌های نمایش، حذف محتوای پاک‌شده و رضایت‌های لازم قابل انجام است. بازنشر انبوه، کپی کامل حساب‌ها، استفاده تبلیغاتی از محتوای کاربران یا ایجاد تصویری شبیه حضور رسمی افراد در یک پلتفرم تازه، بدون رضایت روشن صاحبان حساب‌ها یا مجوز رسمی X، می‌تواند با شروط این پلتفرم و حتی با قواعد مالکیت فکری، حریم خصوصی و جعل هویت در تعارض قرار بگیرد.

بستن کامنت‌ها تا زمان «تحویل حساب» هم اصل مسئله را حل نمی‌کند؛ چون پرسش اصلی این است: چه کسی اجازه داده هویت و آرشیو محتوای ۲۵ هزار کاربر از X به یک شبکه اجتماعی دیگر منتقل یا بازنمایی شود؟

مای‌دات شاید بخواهد خود را جایگزین بومی و اقتصادی برای شبکه‌های اجتماعی جهانی معرفی کند، اما اگر شروع آن با کپی حساب‌ها و محتوای کاربران بدون رضایت شفاف باشد، اولین چالش بزرگش نه فنی، بلکه حقوقی و اعتماد عمومی خواهد بود.

پست معرفی مای دات در صفحه بابک زنجانی در لینکدین

@codehalics | کدهالیک

گوگل Antigravity CLI رو هم معرفی کرد.
در کنار Gemini 3.5 به طرز وحشتناکی سریعه.
وحشتناک، واقعا وحشتناک!

کافیه ابزار rtk رو برای صرفه‌جویی در توکن باهاش تنظیم کنید.

https://github.com/rtk-ai/rtk

https://antigravity.google/product/antigravity-cli

سورس

@codehalics | کدهالیک

خبر کوتاه بود و دردناک
گیت هاب امروز هک شد و دیتای ۳۸۰۰ از ریپوزیتوری های اینترنالش دزدیده شده

توضیحات این اینسیدنت اینجا هست :

https://x.com/github/status/2056949168208552080?s=20

@codehalics | کدهالیک

وضعیت هر روز من

@codehalics | کدهالیک

بالاخره MacDroid و تمومش کردم!

یه لانچر برای اجرای اپ و بازی‌های اندروید روی مک‌های Apple Silicon. با داشبورد تاریک premium و کلی ابزار کاربردی.

این پروژه رو ساختم چون خودم برای تست یه پروژه دیگه (جوی‌استیک برای افراد دارای معلولیت) نیاز به یه محیط تمیز و قابل کنترل داشتم.

به جای خرید emulatorهای پولی، یه لانچر حرفه‌ای دور شبیه‌ساز رسمی گوگل ساختم که واقعاً خفن شد.

github.com/vrajabloo/MacD

Vahid Rajabloo

@codehalics | کدهالیک