با همه عجز از تلاش سوختن عاری نه‌ایم
هرچه خوابیده‌ست اینجا فتنهٔ خوابیده است
.
.
.
.

دوستان، از مَنَش دعا مبرید

زنده‌ام، نامم از حیا مبرید

خاکِ من دارد انفعالِ غبار*

کاش بادم بَرَد، شما مبرید

می‌گدازم ز خجلت نگهش

هرکجا او بود مرا مبرید
.
.

*یکی از معانی انفعال شرمساری و خجلت و حیا است.
خاک من به خاطر غباری که ازش بر‌میخیزد (همان زنده بودن در مصرع دوم) شرمنده و روسیاه است.
در خاک من هم ایهامی هست: 1 من که شبیه خاک هستم. 2 خاک به معنی قبر و یا انسان که بعد از پوسیدگی به خاک تبدیل می‌شود.

.
.

ما نفهمیدیم‌ کاینجا نام هستی نیستی است

از بنای هر عمارت بود خندان ریختن


.
.
.

خاک غارت‌پرور بنیاد این ویرانه‌ایم
هر که آمد اندکی ما را پریشان کرد و رفت
.
.
.

ندانم مژدهٔ وصل‌ که شد برق‌افکنِ هوشم
که همچون موج، از آغوشم برون می‌تازد آغوشم ...
چو خواب مردم دیوانه تعبیرم جنون دارد
به یاد من مکش زحمت فراموشم‌، فراموشم
.
.
.

خیال او مقیم چشم حیران است می ترسم
که آسیبی رساند جنبش مژگان بر اندامش
.
.
.

کتاب پیکرم یک موج می شیرازه می‌خواهد
نم آبی فراهم می‌کند خاک پریشان را
.
.
.

عضو عضوم حسرتِ دیدار می آرد به بار
نخلِ بادامم، سراپا چشم حیران، زیر پوست
.
.
.

خمید پیکرم از انتظار و جان به لب آمد
قدح به یاد توکج کرده‌ام بیا که نریزد
.
.
.