«ՀՀ վարչապետը ստորագրում է կամ ներքին իրավական փաստաթղթեր, կամ միջազգային փաստաթղթեր․ տասը եպիսկոպոսների հետ վարչապետ Փաշինյանի ստորագրած հայտարարության կամ նմանատիպ փաստաթղթի տեսակ ՀՀ օրենսդրությունը չի ճանաչում։ Հետևաբար, այն չի կարող համարվել իրավական փաստաթուղթ․ տվյալ փաստաթուղթը դեռ սկզբից՝ տեխնիկական և իրավական առումով, սուտ է։ Այն հակասում է Նորմատիվ իրավական ակտերի մասին օրենքին և, ամենակարևորը՝ ՀՀ Սահմանադրությանը, այսինքն՝ հակասահմանադրական է»։

«Ի տարբերություն մեզ՝ հասարակ քաղաքացիների, ովքեր կարող են անել այն ամենը, ինչ օրենքը չի արգելում, վարչապետը և մյուս պաշտոնատար անձինք սահմանափակված են Սահմանադրությամբ և օրենքներով։ Նրանք կարող են անել միայն այն, ինչի համար ունեն հստակ իրավական լիազորություն։ Միևնույն ժամանակ՝ Սահմանադրությամբ և օրենսդրությամբ որևէ արգելք չկա, որ հոգևորականները զբաղվեն քաղաքականությամբ։ Այո՛, մեր հոգևոր հայրերն ունեն քաղաքական հայացքներ ունենալու իրավունք։ Պատմականորեն հենց Եկեղեցին է քաղաքական ճգնաժամերի ժամանակ լուծումներ որոնել, գտել և առաջարկել հայ ժողովրդին։ Պատահական չէ նաև, որ Սահմանադրության մեջ եկեղեցուն վերաբերող ձևակերպման մեջ հատուկ ընդգծվում է նրա բացառիկ դերը հայ ինքնության պահպանման գործում»։

«XX век был не только эпохой войн и идеологий, но и временем больших духовных испытаний. Церковь, которая веками была совестью армянского народа, внезапно оказалась не только под внешним давлением, но – что еще опаснее – перед внутренним восстанием. И это восстание очень часто носило маску «обновления».

История ясно показывает: самые разрушительные удары наносятся не рукой врага, а устами «друга“. Ложный реформатор никогда не приходит со смирением. Он приходит с гордыней. Он не говорит: «Я ошибаюсь», он говорит: «Ошибаются все, кроме меня». Это уже не обновление, а духовный нарциссизм.

Истинный реформатор начинает с себя – со своего греха, своей несовершенности, своего креста. Ложный реформатор начинает с других – обвиняя, навешивая ярлыки и публично осуждая. Тирания начинается тогда, когда священнослужитель перестаёт бояться Бога и начинает использовать Его. Когда молитва превращается в заявление, а Евангелие – в риторику.

Такой «духовный деятель» не проповедует покаяние, он проповедует позицию. Он ведёт не к Спасению, а на площадь. А площадь никогда не была местом спасения. Площадь всегда была местом распятия.

Поэтому, когда некоторые под видом «обновления“ наносят удар по авторитету Церкви, они либо не понимают, что делают, либо – что еще страшнее – прекрасно понимают. Современные «ложные реформаторы» любят представлять неповиновение как мужество. Они упаковывают бунт как «свободомыслие», оскорбление – как «искренность», а нарушение – как «требование новых времен».
Христос никогда не выносил недостатки своих учеников на площадь. Он никогда не превращал внутренние проблемы в зрелище для толпы. Он никогда не питался скандалом. А сегодня некоторые строят свое «служение» на шуме. Чем громче скандал – тем больше аудитория. Чем резче нападки – тем больше лайков.

Это уже не служение, а шоу. А Церковь создана не для шоу. Церковь создана для спасения», - говорится в послании иеромонаха.