به باد رفتم و بر طبع‌ِ کس نخورْد غبارم...

#بیدل

توان به بی‌کسی ایمن شد از مضرّت دهر
سموم حادثه را بختِ تیره تریاک است

#بیدل

هر رنگ و بو که می‌دمد از نوبهار صنع
آیینه‌ی خیال تو پرداز می‌کند

#بیدل

دل شکستی دارد اما قابل اظهار نیست...

#بیدل

همه‌کس سراغ مطلب به دری رساند و نازید
من و ناز نیم‌ جانی‌ که به لب رسیده باشد

#بیدل

مشت آبی که در این دیر توان یافت کجاست
هرچه دیدیم چو ما سوخته یا می‌سوزد...

#بیدل

آخر به درد و داغ‌ گره‌ گشت پیکرم
صد گوی اشکْ یک مژه‌ چوگان ‌کجا بَرَد؟

#بیدل

از خویش هر چه بود شکستیم و ریختیم
غیر از دلِ شکسته‌ که نتْوان شکست و ریخت...

#بیدل

در دلِ ما ذوقِ تماشا نمانْد
آه! کسی آینه زین خانه بُرد

#بیدل_دهلوی

خوشه‌گاه

نیست گرداب‌صفت آرامم
سرنوشتم به خطِ پرگار است...

#بیدل

بزم هستی، دکان شیشه‌گر است...

#بیدل

لاف هنر بیهُده‌ست تا ننمایی عمل...

#بیدل

در طربگاه حضورم بار فرصت داده‌اند
روزکی چند انتخاب آرزوها می‌کنم...

#بیدل

غبارم را امید دامنی نیست...

#بیدل

آبِ ما خون‌ گشت اما آتشِ ما آتش است!

#بیدل

حریفِ عذر هزار آرزو شدن ستم است...

#بیدل

نفس‌ها سوختم تا شد سوادِ پیش پا روشن
رسیدم همچو شمع اما پس از دیری به تاریکی

#بیدل

ز صیدگاه طرب غافلی به وهمِ تعلق
اگر ز خانه برآیی پَر هزار خدنگی!

#بیدل

دو عالم می‌توان از یک نگاه‌ گرمْ طی‌ کردن

#بیدل

جز غبار از سفر خاک چه حاصل کردیم؟
سفر آن بود که ما در قدم دل کردیم...

#صائب

در تنِ گلزار، آخر از فسون فرصت‌اندیشی
فسردیم و نبستیم آشیانی در دلِ تنگی

#بیدل