🔴💥گام بزرگ رو به جلو در محاسبات کوانتومی؛ ساخت اولین مدار کوانتومی💥🔴

دانشمندان استرالیایی اولین مدار کامپیوتر کوانتومی جهان را ایجاد کرده‌اند که شامل تمام اجزای ضروری موجود در یک تراشه کامپیوتری کلاسیک اما در مقیاس کوانتومی است.
این کشف برجسته که در نیچر منتشر شد، نه سال در دست ساخت بود.
میشل سیمونز، نویسنده ارشد و فیزیکدان کوانتومی، موسس محاسبات کوانتومی سیلیکون و مدیر مرکز محاسبات کوانتومی و فناوری ارتباطات در UNSW به ScienceAlert گفت: «این هیجان‌انگیزترین کشف زندگی حرفه‌ای من است».
سیمونز و تیمش نه تنها چیزی را که اساساً یک پردازنده کوانتومی کاربردی است ایجاد کردند، بلکه با مدل‌سازی یک مولکول کوچک که در آن هر اتم چندین حالت کوانتومی دارد، آن را با موفقیت آزمایش کردند - چیزی که یک کامپیوتر سنتی برای رسیدن به آن تلاش می‌کند.
این موضوع نشان می‌دهد که ما اکنون یک قدم به استفاده از قدرت پردازش کوانتومی برای درک بیشتر دنیای اطرافمان، حتی در کوچک‌ترین مقیاس، نزدیک‌تر شده‌ایم.
سیمونز به ScienceAlert گفت: «در دهه 1950، ریچارد فاینمن گفت که ما هرگز نخواهیم فهمید که جهان چگونه کار می کند - طبیعت چگونه کار می کند - مگر اینکه واقعاً بتوانیم آن را در همان مقیاس بسازیم.
اگر بتوانیم مواد را در آن سطح درک کنیم، می‌توانیم چیزهایی طراحی کنیم که قبلاً هرگز ساخته نشده‌اند».
آخرین اختراع این تیم، ساخت اولین ترانزیستور کوانتومی در سال 2012 است.
(ترانزیستور وسیله کوچکی است که سیگنال های الکترونیکی را کنترل می کند و فقط یک قسمت از مدار کامپیوتر را تشکیل می دهد. یک مدار مجتمع پیچیده تر است؛ زیرا تعداد زیادی ترانزیستور را در کنار هم قرار می دهد).
برای انجام این جهش در محاسبات کوانتومی، محققان از یک میکروسکوپ تونلی روبشی در خلاء فوق‌العاده بالا برای قرار دادن نقاط کوانتومی با دقت زیر نانومتری استفاده کردند.

قرارگیری هر نقطه کوانتومی باید دقیقاً درست باشد تا مدار بتواند نحوه جهش الکترون ها را در امتداد رشته ای از کربن های تک و دو پیوند در یک مولکول پلی استیلن تقلید کند.

مشکل‌ترین بخش این بود: دقیقاً چند اتم فسفر باید در هر نقطه کوانتومی وجود داشته باشد؟ فاصله هر نقطه دقیقا چقدر باید باشد؟ و مهندسی ماشینی که بتواند نقاط ریز را دقیقاً در چینش درست داخل تراشه سیلیکونی قرار دهد.
به گفته محققان، اگر نقاط کوانتومی خیلی بزرگ باشند، برهمکنش بین دو نقطه «بسیار بزرگتر از آن است که بتوان آنها را به طور مستقل کنترل کرد».
اگر نقاط خیلی کوچک باشند، تصادفی است؛ زیرا هر اتم فسفر اضافی می تواند مقدار انرژی لازم برای افزودن یک الکترون دیگر به نقطه را به طور قابل ملاحظه ای تغییر دهد.
تراشه کوانتومی نهایی حاوی 10 نقطه کوانتومی بود که هر کدام از تعداد کمی اتم فسفر تشکیل شده بودند.
پیوندهای دو کربنه با قرار دادن فاصله کمتر بین نقاط کوانتومی، نسبت به پیوندهای تک کربنی شبیه سازی شدند.
پلی استیلن به این دلیل انتخاب شد که یک مدل شناخته شده است و بنابراین می‌توان از آن برای اثبات اینکه کامپیوتر به درستی حرکت الکترون‌ها را از طریق مولکول شبیه‌سازی می‌کند، استفاده کرد.
کامپیوترهای کوانتومی مورد نیاز هستند؛ زیرا کامپیوترهای کلاسیک نمی توانند مولکول های بزرگ را مدل کنند. آنها بیش از حد پیچیده هستند.
به عنوان مثال، برای ایجاد یک شبیه سازی از مولکول پنی سیلین با 41 اتم، یک کامپیوتر کلاسیک به 68^10 ترانزیستور نیاز دارد که ترانزیستورهای بیشتری از اتم های موجود در جهان قابل مشاهده است.
برای یک کامپیوتر کوانتومی، فقط به یک پردازنده با ۲۸۶ کیوبیت (بیت کوانتومی) نیاز است.
از آنجایی که دانشمندان در حال حاضر دید محدودی در مورد نحوه عملکرد مولکول ها در مقیاس اتمی دارند، حدس و گمان زیادی برای ایجاد مواد جدید وجود دارد.

یکی دیگر از کاربردهای بالقوه محاسبات کوانتومی، مطالعه فتوسنتز مصنوعی و چگونگی تبدیل نور به انرژی شیمیایی از طریق زنجیره آلی واکنش ها است.
مسئله بزرگ دیگری که کامپیوترهای کوانتومی می توانند به حل آن کمک کنند، ایجاد کودهای شیمیایی است. پیوندهای نیتروژن سه گانه در حال حاضر تحت شرایط دما و فشار بالا در حضور کاتالیزور آهن شکسته می شوند تا نیتروژن ثابت برای کود ایجاد شود.
یافتن یک کاتالیزور متفاوت که بتواند کود را به طور موثرتری تولید کند، می تواند در هزینه و انرژی بسیار صرفه جویی کند.
سیمونز می گوید که دستیابی به جابجایی از ترانزیستور کوانتومی به مدار تنها در 9 سال، تقلید از نقشه راه تعیین شده توسط مخترعان کامپیوترهای کلاسیک است.

🔗منبع خبر:
✔https://www.sciencealert.com/a-huge-step-forward-in-quantum-computing-was-just-announced-the-first-ever-quantum-circuit

✅@PSA_AUT

🔴💥پالس غیرمعمول تشخیص داده شده در آسمان، ممکن است یک نوع کاملاً جدید از شی ستاره ای باشد! 💥🔴

کشف یک ستاره نوترونی که سیگنال‌های رادیویی غیرمعمولی از خود ساطع می‌کند، درک ما را از این سیستم‌های ستاره‌ای منحصر به فرد بازنویسی می‌کند.
تیم MeerTRAP هنگام رصد منطقه Vela-X 1 کهکشان راه شیری در فاصله 1300 سال نوری از زمین با استفاده از تلسکوپ رادیویی MeerKAT در آفریقای جنوبی، به این کشف دست یافتند. فلاش نور یا پالسی با ظاهری عجیب را دیده شد که حدود 300 میلی ثانیه طول کشید. فلاش برخی از ویژگی‌های یک ستاره نوترونی رادیویی را داشت اما این شبیه چیزی نبود که قبلاً دیده شده بود.
آنها داده‌های قدیمی‌تر از منطقه را به امید یافتن پالس‌های مشابه جست‌وجو کردند. جالب توجه است، تعداد بیشتری از این پالس‌ها شناسایی شدند که قبلاً توسط سیستم تشخیص پالس نادیده گرفته شده بودند (زیرا معمولاً فقط برای پالس‌هایی با طول مدت 20 تا 30 میلی‌ثانیه به جستجو پرداخته میشد).
تجزیه و تحلیل سریع زمان رسیدن پالس‌ها نشان داد که آنها تقریباً هر 76 ثانیه تکرار می‌شوند، در حالی که بیشتر پالس‌های ستاره‌های نوترونی در عرض چند ثانیه یا حتی میلی ثانیه طی می‌شوند.
مشاهدات نشان داد که PSR J0941-4046 برخی از ویژگی‌های یک "تپ اختر" یا حتی یک مگنتار (مَگنِت‌اَختَر) را دارد. تپ اخترها بقایای بسیار متراکم ستارگان غول پیکر فروپاشیده هستند که معمولاً امواج رادیویی را از قطب‌های خود ساطع می‌کنند. هنگامی که تپ اخترها می‌چرخند، پالس‌های رادیویی آنها را می‌توان از زمین اندازه گیری کرد (کمی شبیه به نحوه چشمک زدن دوره‌ای فانوس دریایی در دوردست). با این حال، طولانی‌ترین دوره چرخش شناخته شده برای یک تپ اختر قبل از این تحقیقات، 23.5 ثانیه بود که به این معنی است که ممکن است یک کلاس کاملاً جدید از اشیا رادیویی را پیدا کرده باشیم. این یافته‌ها در Nature Astronomy منتشر شده است.

-ناهنجاری در بین ستاره‌های نوترونی

با استفاده از تمام داده‌های موجود از پروژه‌های MeerTRAP و ThunderKAT، این موفقیت به دست آمد که موقعیت شی با دقت عالی مشخص شود. پس از این، مشاهدات حساس‌تر برای مطالعه منبع پالس‌ها انجام شد. شی تازه کشف شده، PSR J0941-4046، یک ستاره نوترونی کهکشانی عجیب و غریب است که امواج رادیویی تابش می‌کند و در مقایسه با سایر تپ اخترها بسیار کند می‌چرخد. نرخ پالس تپ اختر به شدت ثابت است و مشاهدات بعدی این امکان را می‌دهد که زمان رسیدن هر پالس را تا 100 میلیونیم ثانیه پیش بینی شود.

همچنین PSR J0941-4046 از لحاظ دیگر نیز منحصر به فرد است؛ زیرا در "قبرستان" ستاره نوترونی قرار دارد. این قبرستان، منطقه‌ای از فضا است که اصلاً انتظار نداریم هیچ گونه تشعشعات رادیویی را در آن تشخیص دهیم، زیرا این نظریه وجود دارد که ستاره‌های نوترونی در اینجا در پایان چرخه زندگی خود هستند و بنابراین فعال نیستند (یا کمتر فعال هستند). به همین دلیل PSR J0941-4046 درک ما از چگونگی تولد و تکامل ستارگان نوترونی را به چالش می‌کشد.

✏مترجم: مینا شیری

🔗منبع خبر:
✔https://www.sciencealert.com/unusual-pulse-detected-in-the-sky-may-be-a-completely-new-class-of-stellar-object

✅@PSA_AUT

⚫ درگذشت استاد محمد رضا ستاره ⚫️

استاد ستاره اهل بیجار و از جمله نخبگان علمی و دانشمندان این شهرستان و استان کردستان به شمار می رفت. این دانشمند برجسته از سال 1380 تاکنون عضو هیات علمی گروه فیزیک دانشگاه کردستان بوده و ضمن آموزش و پژوهش، دانشجویان زیادی را تربیت نمود.
استاد محمدرضا ستاره دکتری خود را در سال 1380 از دانشگاه صنعتی شریف در زمینه فیزیک نظری اخذ کرد. عنوان رساله دکتری ایشان «اثر کازیمیر درکیهان شناسی» است. تالیف بیش از 300 عنوان مقاله در مجلات معتبر بین المللی و تربیت ده ها دانشجو در مقاطع تحصیلات تکمیلی کارشناسی ارشد و دکتری فیزیک از خدمات ماندگار ایشان به جامعه علمی کشور است. بسیاری از دانشجویان ایشان امروزه عضو هیات علمی دانشگاه­های کشور هستند. ایشان دارای شاخص هرش 52 بوده و مقالات وی بیش از 11000 ارجاع دریافت کرده اند که از این نظر در بین فیزیکدانان ایرانی جایگاه رفیعی دارد. از جمله افتخارات دکتر ستاره انتخاب بعنوان دو درصد دانشمند برتر جهان طبق ارزیابی دانشگاه استنفورد، دانشمند برتر جهان اسلام، پژوهشگر برترکشوری و عضو فدراسیون سرآمدان علمی ایران می باشد. ایشان از دانشمندان و فرزانگان معاصر و از نمادهای علم و پژوهش در کشور و در استان كردستان به شمار می آمد.
بی شک از دست دادن این فیزیکدان برجسته نظری، برای جامعه علمی کشور تلخ و ناگوار است و فقدان وی به راحتی جبران نخواهد شد. انجمن فیزیک کشور درگذشت این استاد فقید را به جامعه علمی کشور و به خصوص جامعه فیزیک، خانواده داغدار ایشان، و همه دانشجویان و همکاران وی تسلیت می گوید. روحش شاد و یادش گرامی باد.

- انجمن علمی فیزیک و نجوم دانشگاه صنعتی امیرکبیر، ضایعه از دست دادن این استاد گرانقدر را خدمت خانواده محترم ایشان و‌ جامعه ی علمی تسلیت عرض مینماید.

🔗به نقل از کانال انجمن فیزیک ایران
✔https://xn--r1a.website/psinews

🔴💥برخورد ستاره های نوترونی باعث ایجاد مگنتار می شود!!!💥🔴

مگنتار یکی از جذاب ترین اجرام نجومی است. یک قاشق از موادی که از آن ساخته شده اند، تقریباً یک میلیارد تن وزن دارد و میدان های مغناطیسی آن ها صدها میلیون برابر قوی تر از هر میدان مغناطیسی موجود در زمین است.

مگنتارها به طور کلی شکل خاصی از ستاره نوترونی در نظر گرفته می شوند که تفاوت اصلی آن در قدرت میدان مغناطیسی است. تصور می شود که حدود یک میلیارد ستاره نوترونی در کهکشان راه شیری وجود دارد و برخی از آنها به صورت دوتایی هستند.

وقتی ستارگان از نظر گرانشی به یکدیگر متصل می‌شوند، وارد "رقص نهایی" مرگ می‌شوند که معمولاً منجر به یک سیاهچاله یا به طور بالقوه تبدیل یکی یا هر دوی آنها به مگنتار می‌شود.

این فرآیند می‌تواند صدها میلیون سال طول بکشد تا زمانی که فروپاشی واقعی اتفاق می‌افتد، به نقطه خاصی برسد.

به‌طور دقیق‌تر، این اتفاق (فرو پاشی واقعی) در حدود 228 میلیون سال پیش رخ داده است؛ یعنی فاصله‌ای از کهکشانی که در آن رخ داده است. با این حال، نور حاصل از این رویداد دیدنی تنها چند هفته قبل از شروع رصد آن قسمت از آسمان به سنسورهای Pan-STARR رسید و چیزی که این مگنتار را از همه دانشمندان دیگر متمایز می کند، سرعت چرخش آن است.

به طور معمول، ستارگان نوترونی هزاران بار در دقیقه می‌چرخند و دوره آن‌ها در حدود میلی‌ثانیه است. اما دانشمندان دریافته اند که مگنتارها از این جهت متمایز هستند که زمان چرخش آنها بسیار کندتر است، معمولاً فقط هر دو ده ثانیه، یک بار.

اما "GRB130310A"، همانطور که اکنون مگنتار جدید شناخته می شود، دارای دوره چرخشی 80 میلی ثانیه است که آن را به ترتیب ستاره های نوترونی نسبت به مگنتار معمولی نزدیکتر می کند.

این اختلاف احتمالاً به دلیل سن بسیار کم است که ژانگ بین و همکارانش این مگنتار را پیدا کردند. هنوز هم مانند بسیاری دیگر از مگنتارهای مشاهده شده، کند شدن چرخش خود را کامل نکرده اما این واقعیت که دوره چرخشی آن به سرعت ستارگان نوترونی نزدیک می شود، به نقطه شروع بالقوه آن به عنوان یکی از خود ستاره های نوترونی اشاره دارد.

کند شدن چرخشی که "GRB130310A" در حال حاضر متحمل آن می شود، هزاران سال طول می کشد اما در آخر، مگنتارها محو و تقریبا غیرقابل تشخیص می شوند. تخمین زده می شود که 30 میلیون مگنتار مرده در اطراف کهکشان راه شیری شناور هستند و حداقل برخی از آنها احتمالاً با همان دوره های مداری چشمگیر GRB130310A شروع شده اند. مگنتار جدید از ادغام ستاره نوترونی ایجاد شده است و فقدان هر گونه پیشروی است که رصدخانه ها ممکن است دریافت کنند. هیچ ابرنواختری و هیچ انفجار پرتو گاما وجود نداشت که هر دوی آنها معمولاً قبل از تولد یک مگنتار هستند. بنابراین به نظر می‌رسد که محققان با ادغام ستاره‌های نوترونی اتفاق افتاده‌اند که تقریباً درست همان‌طور که روی داد، آن را شناسایی کردند.

راه‌های دیگری نیز برای تشخیص ادغام ستاره‌های نوترونی وجود دارد، مانند امواج گرانشی که گاهی از خود ساطع می‌کنند. مشخص نیست که آیا ابزار دیگری توانسته است این ادغام را برای تأیید اینکه این رویداد همانطور که محققان فرض می‌کنند رخ داده است، ثبت کند یا خیر. اما اگر چنین بود، این یک داده دیگر است که این ایده دیرینه را تأیید می کند که مگنتارها حداقل گاهی از ادغام ستاره های نوترونی متولد می شوند. مشاهدات بسیار بیشتری از رویدادهای مشابه در سراسر جهان برای کمک به تأیید یا رد این نظریه در دسترس خواهد بود.
این موضوع نشان می‌دهد که برخورد ستاره‌های نوترونی باعث ایجاد مگنتار می‌شود.

✏مترجم: فاطمه ضمیری

🔗منبع خبر:

✔https://phys.org/news/2022-07-case-colliding-neutron-stars-magnetars.html

💫به مناسبت سالگرد کشف بوزون هیگز💫

💥بوزون هیگز، ده سال پس از کشف آن💥


کشف برجسته بوزون هیگز در برخورد دهنده بزرگ هادرون، دقیقاً ده سال پیش و پیشرفت هایی که از آن زمان برای تعیین ویژگی های آن انجام شد، به فیزیکدانان این امکان را داد که گام های بزرگی در درک ما از جهان بردارند.
ده سال پیش، در 4 ژوئیه 2012، همکاری های ATLAS و CMS در برخورد دهنده بزرگ هادرون (LHC) کشف ذره ای جدید با ویژگی های مطابق با ویژگی های بوزون هیگز پیش بینی شده توسط مدل استاندارد را اعلام کردند. فیزیک ذرات این کشف نقطه عطفی در تاریخ علم بود و توجه جهان را به خود جلب کرد. یک سال بعد، فرانسوا انگلرت و پیتر هیگز، جایزه نوبل فیزیک را به خاطر پیش‌بینی‌هایشان که چندین دهه قبل به همراه رابرت بروت فقید درباره یک میدان بنیادی جدید، معروف به میدان هیگز، که جهان را فراگرفته بود، به دست آورد و به عنوان بوزون هیگز شناخته شد که به ذرات بنیادی جرم می دهد.

کشف بوزون هیگز نقطه عطفی در فیزیک ذرات بود.

تنها طی ده سال فیزیکدانان گام‌های بزرگی در درک ما از جهان برداشته‌اند، نه تنها در همان اوایل تایید کردند که ذره کشف شده در سال 2012 در واقع بوزون هیگز است، بلکه به محققان اجازه می‌دهد تصویری از چگونگی حضور فراگیر هیگز را شروع کنند. میدان در سراسر جهان یک دهم میلیاردم ثانیه پس از انفجار بزرگ ایجاد شد.


ذره جدیدی که توسط همکاری های بین المللی ATLAS و CMS در سال 2012 کشف شد، بسیار شبیه بوزون هیگز پیش بینی شده توسط مدل استاندارد ظاهر شد. اما آیا واقعاً آن ذره ای بود که مدت ها به دنبال آن بودیم؟ به محض اینکه این کشف انجام شد، ATLAS و CMS شروع به بررسی دقیق کردند که آیا خواص ذره ای که کشف کرده بودند واقعاً با ویژگی های پیش بینی شده توسط مدل استاندارد مطابقت دارد یا خیر. آزمایش‌ها با استفاده از داده‌های حاصل از تجزیه، یا «واپاشی» ذره جدید به دو فوتون، حامل نیروی الکترومغناطیسی، نشان داده‌اند که ذره جدید هیچ تکانه زاویه‌ای ذاتی یا اسپین کوانتومی ندارد - دقیقاً مانند بوزون هیگز.

پیش بینی شده توسط مدل استاندارد در مقابل تمام ذرات بنیادی شناخته شده دیگر دارای اسپین هستند: ذرات ماده، مانند کوارک‌های «بالا» و «پایین» که پروتون‌ها و نوترون‌ها را تشکیل می‌دهند، و ذرات حامل نیرو، مانند بوزون‌های W و Z.

همچنین ATLAS و CMS با مشاهده بوزون‌های هیگز که از جفت‌های بوزون W یا Z تولید می‌شوند و به آنها تجزیه می‌شوند، تأیید کردند که این بوزون‌ها جرم خود را از طریق برهمکنش‌هایشان با میدان هیگز، همانطور که توسط مدل استاندارد پیش‌بینی می‌شود، به دست می‌آورند. قدرت این فعل و انفعالات، برد کوتاه نیروی ضعیف را توضیح می دهد که مسئول نوعی رادیواکتیویته است و واکنش همجوشی هسته ای را آغاز می کند که خورشید را نیرو می دهد.

آزمایش‌ها همچنین نشان داده‌اند که کوارک بالا، کوارک پایین و لپتون تاو - که سنگین‌ترین فرمیون‌ها هستند - جرم خود را از برهمکنش‌هایشان با میدان هیگز، دوباره همانطور که توسط مدل استاندارد پیش‌بینی شده بود، به دست می‌آورند. آنها این کار را با مشاهده، در مورد کوارک بالا، مشاهده کردند که بوزون هیگز همراه با جفت کوارک های بالایی تولید می شود، و در موارد کوارک پایین و لپتون تاو، فروپاشی بوزون به ترتیب به جفت کوارک های پایین و تاو لپتون ها تولید می شود.
این مشاهدات وجود یک برهمکنش یا نیرویی به نام برهمکنش یوکاوا را تأیید کرد که بخشی از مدل استاندارد است اما بر خلاف سایر نیروها در مدل استاندارد است که با واسطه بوزون هیگز است و قدرت آن کوانتیزه نمی شود. یعنی در مضرب یک واحد خاص نمی آید.

ادامه دارد‌... .
✅@PSA_AUT

💫 به مناسبت سالگرد کشف بوزون هیگز💫

💥بوزون هیگز، ده سال پس از کشف آن💥

قسمت دوم؛

اما ATLAS و CMS جرم بوزون هیگز را 125 میلیارد الکترون ولت (GeV) با دقت چشمگیر تقریباً یک در میلی متر اندازه گرفتند. جرم بوزون هیگز ثابت بنیادی طبیعت است که توسط مدل استاندارد پیش بینی نشده است. علاوه بر این، همراه با جرم سنگین‌ترین ذره بنیادی شناخته شده، کوارک بالایی و سایر پارامترها، جرم بوزون هیگز ممکن است پایداری خلاء جهان را تعیین کند.
اینها تنها تعدادی از نتایج عینی ده سال اکتشاف بوزون هیگز در بزرگترین و قدرتمندترین برخورددهنده جهان است - تنها جایی در جهان که می توان این ذره منحصر به فرد را در آن تولید و به طور دقیق مطالعه کرد.

نمونه‌های بزرگ داده‌های ارائه‌شده توسط LHC، عملکرد استثنایی آشکارسازهای ATLAS و CMS و تکنیک‌های آنالیز جدید به هر دو همکاری اجازه داده است تا حساسیت اندازه‌گیری‌های هیگز-بوزون خود را فراتر از آن چیزی که در زمان طراحی آزمایش‌ها ممکن بود، گسترش دهند.

علاوه بر این، از زمانی که LHC شروع به برخورد پروتون ها با انرژی های بی سابقه در سال 2010 کرد، و به لطف حساسیت و دقت بی سابقه چهار آزمایش اصلی، همکاری های LHC بیش از 60 ذره ترکیبی پیش بینی شده توسط مدل استاندارد را کشف کردند که برخی از آنها عجیب و غریب هستند. "تتراکوارک" و "پنتا کوارک".
همچنین این آزمایش‌ها مجموعه‌ای از نکات جالب انحراف از مدل استاندارد را نشان داده‌اند که تحقیقات بیشتری را ضروری می‌کنند و پلاسمای کوارک-گلئون را که جهان را در لحظات اولیه‌اش پر کرده بود با جزئیات بی‌سابقه‌ای مورد مطالعه قرار داده‌اند. آنها بسیاری از فرآیندهای ذرات نادر را مشاهده کرده‌اند، اندازه‌گیری‌های دقیق‌تری از پدیده‌های مدل استاندارد انجام داده‌اند و زمینه جدیدی را در جستجوی ذرات جدید فراتر از موارد پیش‌بینی‌شده توسط مدل استاندارد، از جمله ذراتی که ممکن است ماده تاریک را تشکیل دهند، ایجاد کنند.

نتایج این جستجوها قطعات مهمی را به درک ما از فیزیک بنیادی اضافه می کند.

قابل توجه است، تمام نتایج LHC به دست آمده تا کنون تنها بر اساس 5٪ از کل مقدار داده ای است که برخورد دهنده در طول عمر خود ارائه می دهد.

ده سال بعد در مورد میدان هیگز و بوزون هیگز چه چیزی باقی مانده است؟
آیا میدان هیگز به فرمیون‌های سبک‌تر نیز جرم می‌دهد یا ممکن است مکانیسم دیگری در کار باشد؟ آیا بوزون هیگز یک ذره بنیادی است یا مرکب؟ آیا می تواند با ماده تاریک تعامل داشته باشد و ماهیت این شکل مرموز ماده را آشکار کند؟ چه چیزی جرم و برهم کنش بوزون هیگز را ایجاد می کند؟ آیا دوقلو یا اقوام دارد؟

یافتن پاسخ به این سؤالات و سؤالات جذاب دیگر نه تنها به درک ما از جهان در کوچکترین مقیاس کمک می کند، بلکه ممکن است به کشف برخی از بزرگترین اسرار جهان به عنوان یک کل کمک کند، مانند اینکه چگونه به این شکل شده است و سرنوشت نهایی آن چه می تواند باشد. بوزون هیگز، به ویژه، ممکن است کلید درک بهتر عدم تعادل بین ماده و پادماده و پایداری خلاء در جهان باشد.

🔗منبع:
✔https://home.cern/news/press-release/physics/higgs-boson-ten-years-after-its-discovery#:~:text=Geneva%2C%204%20July%202022.


✅@PSA_AUT

🔴💥محاسبات ریاضی نشان می‌دهد که باید ارتباط کوانتومی در فضای بین ستاره‌ای ممکن باشد!💥🔴

تیمی از فیزیکدانان در دانشکده فیزیک و نجوم دانشگاه ادینبرگ از محاسبات ریاضی برای نشان دادن اینکه ارتباطات کوانتومی در فضای بین ستاره‌ای ممکن است، استفاده کرده‌اند. در مقاله خود که در مجله Physical Review D منتشر شده است، این گروه محاسبات خود و همچنین احتمال تلاش موجودات فرازمینی برای برقراری ارتباط با ما با استفاده از چنین سیگنال‌هایی را شرح می‌دهند.
در چند سال گذشته، دانشمندان در حال بررسی امکان استفاده از ارتباطات کوانتومی به عنوان یک شکل بسیار امن برای انتقال پیام بوده‌اند. تحقیقات قبلی نشان داده است که رهگیری چنین پیام هایی بدون شناسایی تقریبا غیرممکن است. در این تلاش جدید، محققان به این فکر افتادند که آیا انواع مشابهی از ارتباطات ممکن است در فضای بین ستاره ای امکان پذیر باشد؟ برای کشف این موضوع، آنها از ریاضیات استفاده کردند که حرکت پرتوهای ایکس را در یک محیط، مانند آنهایی که بین ستاره ها حرکت می کنند، توصیف می کند. به طور خاص، آنها به دنبال این بودند که ببینند آیا محاسبات آنها می تواند میزان عدم انسجامی را که ممکن است در طول چنین سفری رخ دهد، نشان دهد.

در ارتباطات کوانتومی، مهندسان با ذرات کوانتومی مواجه می‌شوند که برخی یا همه ویژگی‌های منحصربه‌فرد خود را در تعامل با موانع موجود در مسیر خود، از دست می‌دهند. چنین رویدادهایی به عنوان ناهمدوسی شناخته می‌شوند و مهندسانی که برای ساخت شبکه‌های کوانتومی کار می‌کنند، راه‌هایی برای غلبه بر این مشکل ابداع کرده‌اند. تحقیقات قبلی نشان داده است که فضای بین ستاره ها بسیار تمیز است. اما آیا به اندازه کافی برای ارتباطات کوانتومی نیز این ویژگی را دارد؟ ریاضیات نشان می دهد که اینطور است. در واقع فضا به قدری تمیز است که فوتون های پرتو ایکس می توانند صدها هزار سال نوری را بدون اینکه در معرض ناهمدوسی قرار گیرند، طی کنند - و این شامل تداخل گرانشی اجسام اخترفیزیکی است. آنها در کار خود خاطرنشان کردند که باندهای نوری و مایکروویو به یک اندازه خوب کار می کنند.

محققان خاطرنشان کردند، از آنجایی که ارتباطات کوانتومی در سراسر کهکشان امکان پذیر است، اگر موجودات هوشمند دیگری در کهکشان راه شیری وجود داشته باشند، می توانند با استفاده از چنین فناوری با ما ارتباط برقرار کنند و ما می توانیم به دنبال آنها باشیم. آنها همچنین پیشنهاد می کنند که انتقال از راه دور کوانتومی در فضای بین ستاره ای باید امکان پذیر باشد.

✏مترجم: محدثه بنائی

🔗منبع خبر:
✔Mathematical calculations show that quantum communication across interstellar space should be possible https://phys.org/news/2022-07-mathematical-quantum-interstellar-space.html

✅@PSA_AUT

🔴💥📕معرفی کتاب: تاریخ علم، در تبیین جهان هستی؛ نوشته استیون واینبرگ💥🔴


📕 کتاب «To Explain the World: The Discovery of Modern Science» که در فارسی آن را به «تاريخ علم: درتبيين جهان هستی» ترجمه کرده اند، نوشته استیون واینبرگ فیزیکدان نظری معروف،برنده جایزه نوبل در سال 1979، می باشد که سفر ذهنی جالبی را از ابتدایی ترین سطح دانش که میتوان علم نامید تا انقلاب های صنعتی چند قرن گذشته، پیش میبرد.
واینبرگ در ابتدای کتاب درباره این سفر میگوید:
«تاریخ علم داستانی است که دانشمندانی چون من در آن سهم داریم. دانشی از پژوهش های گذشته می تواند چراغ راه پژوهش های امروزی و یاری رسان آن باشد و برای برخی از دانشمندان، دانش تاریخ علم الهام بخش پژوهش های کنونی آنهاست. با این وجود، امیدواریم پژوهش های امروزی ما بخشی، هرچند ناچیز، از تاریخ بزرگ علوم طبیعی باشد».
این کتاب ارتباط علوم باستانی، علوم وسطا و علوم مدرن و علل شکل گیری و پیدایش آن‌ها را بسیار خوب و آموزنده توضیح میدهد. واینبرگ درباره اینکه چه شد که این کتاب را نوشت در مقدمه کتاب میگوید که این کتاب چکیده ارائه هایی است که به عنوان استاد دانشگاه در درس تاریخ علم برای دانشجو هایش آماده میکرده است.
واینبرگ قلم روانی دارد و از هرگونه سخت نویسی پرهیز می‌کند. البته چون مطالب علمی است، نیاز به توجه دارد.
درس تاریخ علم رشته فیزیک دوره ی کارشناسی، کتاب درسی مدونی ندارد و این کتاب می تواند کتاب درسی بسیار مناسبی برای این درس باشد که می توان آن را در یک ترم تحصیلی ختم کرد.
این کتاب دارای چهار بخش و ۳۶۰ صفحه است، که هر بخش به دوره ای خاص از تاریخ علم و هر فصل آن به مطالعه مختلفی از آن دوره اشاره میکند که در مجموع کل کتاب شامل ۱۵ فصل میشود.

📚 بخش های کتاب عبارتند از:

بخش اول: فیزیک یونان
فصل اول: ماده و شعر
فصل دوم: موسیقی و ریاضیات
فصل سوم: حرکت و فلسفه
فصل چهارم: فیزیک و فن‌آوری هلنی
فصل پنجم: علم و دین باستان

در این بخش نویسنده سعی کرده است با آوردن مثال هایی از سوالات فلسفی، اختراعات و یا اکتشافات ریاضی در بخش های مختلف زمانی یونان باستان، خواننده را به پاسخ این سوال برساند که اندیشمندان دوره یونان باستان چگونه فکر میکرده اند و راهبردشان در هر مطالعه چه بوده است.

بخش دوم: اخترشناسی یونان
فصل ششم: کاربردهای اخترشناسی
فصل هفتم: اندازه‌گیری خورشید، ماه و زمین
فصل هشتم: مسئله‌ی سیارات

هر چند در بخش قبل اشاره هایی به اکتشافات مربوط به اخترشناسی شده اما واینبرگ در این بخش از بنیاد های به وجود آمده اخترشناسی در یونان باستان میگوید.

بخش سوم: قرون وسطا
فصل نهم: اعراب
فصل دهم: اروپای قرون وسطا

تحولات اتفاق افتاده در قرون وسطا و همزمان با آن تحولات علمی در سرزمین های عرب نشین، تاثیرهای انکار ناپذیر روی زمینه های مختلف علمی داشته است که واینبرگ به قسمتی از آن در این فصل اشاره میکند.

بخش چهارم: انقلاب علمی
فصل یازدهم: منظومه‌ی شمسی
فصل دوازدهم: آزمایش آغاز شد
فصل سیزدهم: بازنگری در روش
فصل چهاردهم: پژوهش‌های نیوتون
فصل پانزدهم: سخن پایانی

در این قسمت که بخش اعظم کتاب را به خود اختصاص داده، تلاش شده چگونگی انحراف تفکر علمی از مسیر باستانی به نوع تفکری که امروزه در میان زمینه های علمی مطرح است، بررسی شود و واینبرگ سفر ذهنی اش را پس از تامل جالبی در اقدامات نیوتون، کتاب را به پایان میرساند و در سخن پایانی اشاره میکند که آنچه در این کتاب آمده، فقط چکیده ای از این تاریخ بوده است و دانشمندان هنوز راهی بسیار طولانی در پیش دارند.

در ایران ترجمه این کتاب توسط جمیل آریایی از انتشارات مازیار انجام شده و همچنین فایل کتاب صوتی آن نیز با صدای اکرم پریمون موجود است.

✏گردآورنده: محمد رستمی

✅@PSA_AUT

اطلاعیه پرداخت اجاره‌بها خوابگاه‌ها، ترم بهمن

💫 @psa_aut

دانشکده فیزیک دانشگاه صنعتی امیرکبیر برگزار می کند:

🔴💥پایتون مقدماتی💥🔴

ارائه دهنده: حمیدرضا فسنقری؛ مهندس شبکه، مدرس مجرب برنامه نویسی

📆شنبه ها و یکشنبه ها؛
⏰۱۷:۰۰ الی ۱۹:۰۰

⭕شروع دوره از ۲۲ مرداد ۱۴۰۱

❓توضیحات:

💻 دوره پایتون مقدماتی، شامل ۱۶ ساعت (۴ هفته، هر هفته ۲ جلسه ۲ ساعته) میباشد.

هزینه دوره:
هزینه ثبت نام برای هر نفر، ۲۰۰ هزار تومان می باشد.
چنانچه تمایل به ثبت نام گروهی دارید (۳نفر و بیشتر)، هزینه ثبت نام برای هر نفر، ۱۷۰ هزار تومان است. برای ثبت نام گروهی، به آیدی درج شده در انتهای پست پیام بدهید.

✔برای ثبت نام، به لینک زیر مراجعه کنید:

🔗https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfqb_JAohqahIGEgxZK876nUdehJfRBMVOv_fiNcQO07ow87A/viewform?usp=sf_link

⁉برای پرسش هر گونه سوال، با آیدی زیر در ارتباط باشید:

💢@Parya_ngc262


✅@PSA_AUT

دانشکده فیزیک دانشگاه صنعتی امیرکبیر برگزار می کند:

🔴💥پایتون مقدماتی💥🔴

📆شنبه ها و یکشنبه ها؛
⏰۱۷:۰۰ الی ۱۹:۰۰

⭕شروع دوره از ۲۲ مرداد ۱۴۰۱


✏رئوس مطالب، به شرح زیر است:


⬅هفته اول:
📍مقدمه ای بر پایتون (introduction to python)
📍نصب (installation)
📍بحث hello world
📍ساختار داده (data structure)

⬅هفته دوم
📍رشته
📍عملگرهای boolean و حلقه (loop)
📍تابع( functions)

⬅هفته سوم:
📍مفهوم lists
📍مفهوم tuples
📍مفهوم dictionary

⬅هفته چهارم:
📍مفهوم modules
📍توضیح files
📍ماژول pickle

⁉برای پرسش هر گونه سوال، با آیدی زیر در ارتباط باشید:

💢@Parya_ngc262


✅@PSA_AUT

🔴💥تلسکوپ جیمزوب ژیمناستیک ستاره‌ای(stellar Gymnastics) را در کهکشان Cartwheele (چرخِ چرخ‌دستی) ثبت می کند!!!💥🔴



تلسکوپ فضایی جیمز وب ناسا به آشوب کهکشان Cartwheel نگاه کرده است و جزئیات جدیدی را در مورد تشکیل ستاره و سیاهچاله مرکزی کهکشان فاش کرده است. نگاه مادون قرمز قدرتمند وب، این تصویر دقیق از Cartwheele و دو کهکشان کوچکتر همراه را در پس زمینه بسیاری از کهکشان های دیگر ایجاد کرد. این تصویر نمای جدیدی از چگونگی تغییر کهکشان Cartwheel در طی میلیاردها سال ارائه می دهد.
کهکشان Cartwheel که در فاصله 500 میلیون سال نوری از ما در صورت فلکی مجسمه ساز قرار دارد، یک منظره نادر است. ظاهر آن، بسیار شبیه به چرخ یک واگن، نتیجه یک رویداد شدید است - برخوردی با سرعت بالا بین یک کهکشان مارپیچی بزرگ و یک کهکشان کوچکتر که در این تصویر قابل مشاهده نیست. برخوردهایی با ابعاد کهکشانی، باعث ایجاد آبشاری از رویدادهای مختلف و کوچکتر بین کهکشان های درگیر می شود. Cartwheel نیز از این قاعده مستثنی نیست.
این برخورد بیشتر بر شکل و ساختار کهکشان تأثیر گذاشت. کهکشان Cartwheel دارای دو حلقه است - یک حلقه داخلی روشن و یک حلقه رنگارنگ اطراف. این دو حلقه از مرکز برخورد به سمت بیرون منبسط می‌شوند، مانند موج‌هایی در یک حوض پس از پرتاب سنگ به داخل آن. به دلیل این ویژگی‌های متمایز، ستاره‌شناسان آن را «کهکشان حلقه‌ای» می‌نامند؛ ساختاری که کمتر از کهکشان‌های مارپیچی مانند کهکشان راه شیری ما رایج است.
هسته درخشان حاوی مقدار زیادی گرد و غبار داغ است که روشن ترین مناطق آن، خانه خوشه های ستاره ای جوان غول پیکر است. از سوی دیگر، حلقه بیرونی که حدود 440 میلیون سال پیش گسترش یافته است، تحت سلطه تشکیل ستاره و ابرنواخترها است. همانطور که این حلقه منبسط می شود، به گاز اطراف شخم زده و باعث تشکیل ستاره می شود.
تلسکوپ های دیگر، از جمله تلسکوپ فضایی هابل، قبلاً Cartwheel را بررسی کرده بودند اما این کهکشان دراماتیک در هاله ای از رمز و راز قرار گرفته است.
اکنون وب با توانایی خود در تشخیص نور مادون قرمز، بینش جدیدی را در مورد ماهیت Cartwheel آشکار می کند.
دوربین مادون قرمز نزدیک (NIRCam)، تصویرگر اصلی وب، در محدوده مادون قرمز نزدیک از 0.6 تا 5 میکرون رصد می کند و طول موج های مهمی از نور را می بیند که می تواند حتی بیشتر از ستاره های مشاهده شده در نور مرئی را نشان دهد. این به این دلیل است که ستارگان جوان، که بسیاری از آنها در حلقه بیرونی شکل می‌گیرند، هنگام مشاهده در نور فروسرخ کمتر با حضور غبار پنهان می‌شوند.
در این تصویر، داده‌های NIRCam به رنگ آبی، نارنجی و زرد هستند. کهکشان نقاط آبی زیادی را به نمایش می گذارد که ستارگان منفرد یا محفظه های تشکیل ستاره هستند. NIRCam همچنین تفاوت بین توزیع صاف یا شکل جمعیت‌های ستاره‌ای مسن‌تر و غبار متراکم در هسته را در مقایسه با اشکال توده‌ای مرتبط با جمعیت ستاره های جوان‌تر در خارج از آن نشان می‌دهد.
با این حال، یادگیری جزئیات دقیق تر در مورد غباری که در کهکشان زندگی می کند، به ابزار مادون قرمز میانی وب (MIRI) نیاز دارد. داده‌های MIRI در این تصویر، ترکیبی قرمز رنگ هستند. مناطقی در کهکشان Cartwheel غنی از هیدروکربن ها و سایر ترکیبات شیمیایی و همچنین غبار سیلیکات مانند بسیاری از غبار روی زمین را نشان می دهد. این مناطق مجموعه ای از پره های مارپیچی را تشکیل می دهند که اساساً اسکلت کهکشان را میسازند. این پره ها در مشاهدات قبلی هابل که در سال 2018 منتشر شد، مشهود هستند، اما در این تصویر وب بسیار برجسته تر می شوند.
مشاهدات وب تاکید می کند که Cartwheel در یک مرحله بسیار گذرا قرار دارد. کهکشانی که احتمالاً قبل از برخورد یک کهکشان مارپیچی معمولی مانند کهکشان راه شیری بوده است، به تغییر شکل خود ادامه خواهد داد. در حالی که وب تصویری فوری از وضعیت فعلی Cartwheel به ما می دهد، بینشی از آنچه در گذشته برای این کهکشان رخ داده و چگونگی تکامل آن در آینده را نیز ارائه می دهد.
تلسکوپ فضایی جیمز وب برترین رصدخانه علوم فضایی جهان است. وب اسرار منظومه شمسی ما را حل خواهد کرد، به دنیاهای دوردست اطراف ستارگان دیگر نگاه خواهد کرد و ساختارها و منشاء اسرارآمیز جهان و مکان ما در آن را بررسی خواهد کرد. وب یک برنامه بین المللی است که توسط ناسا با شرکای خود، ESA (آژانس فضایی اروپا) و آژانس فضایی کانادا هدایت می شود.

✏مترجم: محدثه بنائی

🔗منبع خبر:
✔https://www.nasa.gov/feature/goddard/2022/webb-captures-stellar-gymnastics-in-the-cartwheel-galaxy

✅@PSA_AUT

✔️Standard Model of elementary particles

🔗credit: https://home.cern/science/physics/standard-model

#modelstandard #theoreticalphysics #particlephysics #Highenergyphysics

✅@PSA_AUT

🔴💥مدل استاندارد ذرات بنیادی💥🔴

قسمت اول:

مدل استاندارد توضیح می‌دهد که چگونه بلوک‌های سازنده اصلی ماده با چهار نیروی اساسی برهم کنش می‌کنند.
نظریه ها و اکتشافات هزاران فیزیکدان از دهه 1930، به بینش قابل توجهی در مورد ساختار بنیادی ماده منجر شده است. همه چیز در جهان از چند بلوک اصلی به نام ذرات بنیادی ساخته شده است که توسط چهار نیروی اساسی اداره می شود. بهترین درک ما از چگونگی ارتباط این ذرات و سه نیرو به یکدیگر، در مدل استاندارد فیزیک ذرات گنجانده شده است. این مدل در اوایل دهه 1970 توسعه یافت و تقریباً تمام نتایج تجربی را با موفقیت توضیح داد و طیف گسترده ای از پدیده ها را دقیقاً پیش بینی کرد. با گذشت زمان و از طریق آزمایش های بسیار، مدل استاندارد به عنوان یک نظریه فیزیک به خوبی آزمایش شده، تثبیت شده است.

در سال 1954، چن نینگ یانگ و رابرت میلز مفهوم نظریه گیج (gauge) را برای گروه‌های آبلی بسط دادند. در سال 1957، Chien-Shiung Wu نشان داد که برابری در تعامل ضعیف، حفظ نشده است. در سال 1961، شلدون گلاشو برهمکنش های الکترومغناطیسی و ضعیف را با هم ترکیب کرد. در سال 1967 استیون واینبرگ و عبدالسلام، مکانیسم هیگز را در تعامل الکتروضعیف گلاشو وارد کردند و شکلی مدرن به آن بخشیدند. اعتقاد بر این است که مکانیسم هیگز، باعث ایجاد جرم تمام ذرات بنیادی در مدل استاندارد می شود. پس از اینکه جریان های ضعیف خنثی ناشی از تبادل بوزون Z در سال 1973 در سرن کشف شد، نظریه الکتروضعیف به طور گسترده پذیرفته شد و گلاشو، عبدالسلام و واینبرگ جایزه نوبل فیزیک 1979 را دریافت کردند.
بوزون های W± و Z0 به طور تجربی در سال 1983 کشف شدند و نسبت جرم آنها همانگونه بود که مدل استاندارد پیش بینی کرده بود. نظریه برهمکنش قوی (یعنی کرومودینامیک کوانتومی، QCD)، شکل مدرن خود را در سال‌های 1973-1974 زمانی که آزادی مجانبی پیشنهاد شد، به دست آمد (توسعه‌ای که QCD را به تمرکز اصلی تحقیقات نظری تبدیل کرد).
آزمایش‌ها تأیید کردند که هادرون‌ها از کوارک‌هایی با بار کسری تشکیل شده‌اند. اصطلاح "مدل استاندارد" اولین بار توسط آبراهام پیس و سام تریمن در سال 1975، با اشاره به نظریه الکتروضعیف با چهار کوارک ابداع شد. به گفته استیون واینبرگ، او این اصطلاح را ابداع کرد و در سال 1973 طی یک سخنرانی در فرانسه از آن استفاده کرد.
ادامه دارد... .

گرد آورندگان: محمد رستمی، زهرا یاسر، سارا ایرانپور

#فیزیک
#ذرات
#نوبل

✅@PSA_AUT

✔️Standard Model of elementary particles

🔗Credit: https://www.quantamagazine.org/a-new-map-of-the-standard-model-of-particle-physics-20201022/

#modelstandard #theoreticalphysics #particlephysics #Highenergyphysics

✅@PSA_AUT

🔴💥مدل استاندارد ذرات بنیادی💥🔴

قسمت دوم:

مدل استاندارد با درنظر گرفتن نیرو و موادی که تا کنون کشف شده اند، جدولی شامل 17 جز ارائه میدهد که شامل 12 ذره تشکیل دهنده مواد (این 12 ذره به فرمیون ها (fermions) مشهور هستند) که این 12 ذره به دو گروه 6 تایی کوارک ها ولپتون ها تقسیم مشوند و 4 ذره حامل نیرو های بنیادی شناخته شده (به جز گرانش) که به آنها بوزون‌های پیمانه‌ای (Gauge bosons) گفته مشود و یک ذره جدا افتاده به نام بوزون هیگز (Higgs Boson) که به عنوان عامل ایجاد جرم در مواد شناخته میشود و آن را در دسته بوزن(های) اسکالر قرار میدهند.

⬅کوارک ها(Quarks)

6 کوارک موجود در این جدول همه دارای بار غیر صحیح و جزیی از یک واحد دارند و همین باعث در یک دسته قرار دادن آن ها شده است. این 6 کوارک در 3 جفت (یا نسل) طبقه بندی میشوند و با حرکت از چپ به راست در جدول برای هر جفت، جرم و در پی آن پایداری ذرات موجود در آن جفت افزایش می یابد. در هر جفت عضو سنگین تر دارای بار 2/3 و عضو سبک تر دارای بار (1/3-) است. این 6 ذره با نام های زیر ارائه شده اند:
نسل اول (سبکترین نسل) : (up)-بالا، (down)- پایین
نسل دوم: (charm)-افسون، (strange)-شگفت
نسل سوم (سنگین ترین نسل): (top)-سر، (bottom)-ته

کوارک های نسل اول هسته جهان را تشکیل میدهند اما بقیه کوارک ها در برخوردهنده ها ساخته میشوند.

⬅لپتون ها (Leptons)

6 لپتون در جدول وجود دارد که وجه مشترک همه آنها بار صحیح آنهاست (1- و 0). لپتون ها هم در 3 جفت در جدول ظاهر شده اند و ذره های سنگین تر موجود در هر جفت دارای بار 1- است و ذره سبک تر با بار خنثی(0) نوترینو های ذرات سنگین تر نامیده میشوند. لپتون ها از لحاظ ترتیب افزایش جرم جفت ها از چپ به راست، مانند کوارک ها هستند. 6 لپتون موجود در جدول عبارت اند از:

نسل اول(سبکترین نسل): (Electron)-الکترون، ( Electron neutrino)-الکترون نوترینو
نسل دوم: (Muon)-میون، (Muon neutrino)- میون نوترینو
نسل سوم (سنگین ترین نسل): (Tau)-تاو، (Tau neutrino)-تاو نوترینو

⬅بوزون‌های پیمانه‌ای (Gauge bosons)

میدانیم که تا کنون 4 نیروی بنیادی در طبیعت شناخته شده است که در این جدول ذرات حامل 3 تا از این نیرو ها گنجانده شده است. وجه مشترک چهار ذره موجود در بوزون های پیمانه ای اسپین (1) آنهاست:
مثلا Photon: برای نیروی الکترو مغناطیس،W و Z bosns: هردو برای نیروی هسته ای ضعیف، gluons: برای نیروی هسته ای قوی.

اما همانطور که دیده میشود اثری از نیروی گرانش در این جدول نیست و علت آن این است که فیزیکدانان هنوز موفق به بررسی نیروی گرانش در مقیاس کوانتومی نشده اند و این عامل نقصی انکار ناپذیر در مدل استاندارد تلقی میشود.

⬅بوزون نرده‌ای(Scalar bosons)

این بخش از جدول تنها یک عضو دارد که مشهور به بوزون هیگز(Higgs boson)است. کشف این ذره در سال 2012 در CERN دستاورد بزرگی برای فیزیکدانان نظری محسوب میشد؛ چرا که وجود آن پیش تر با توجه به مفهوم های استخراج شده از مدل استاندارد، پیش بینی شده بود. فیزیکدانان بورون هیگز را عامل به وجود آورنده جرم در دیگر ذرات بنیادین معرفی می کنند.
خوب است بدانیم که یک جدول کاملتر از مدل استاندارد شامل 30 ذره هم توسط فیزیکدانان ارائه میشود که تفاوت آن با جدولی اصلی 17 تایی این است که پادذره ها نیز در آن گنجانده شده اند.
ادامه دارد... .

گرد آورندگان: محمد رستمی، زهرا یاسر، سارا ایرانپور

#فیزیک
#ذرات
#نوبل

✅@PSA_AUT

✔️Standard Model of elementary particles

🔗Credit: https://www.quantamagazine.org/a-new-map-of-the-standard-model-of-particle-physics-20201022/

#modelstandard #theoreticalphysics #particlephysics #Highenergyphysics

✅@PSA_AUT