«Что будет с российской стоматологией в период санкций?» – задаецца пытаньнем маскоўская «Новая газета».
Адказ унівэрсальны. Тое самае будзе, што і з усёй артапедыяй, фармакалогіяй, хірургіяй, увогуле з усёй медыцынай. А таксама – з ўсёй лёгкай прамысловасьцю, з усім агракомплексам, з усёй аўтамабільнай вытворчасьцю, з усім, што напарамую не зьвязана з ваенна-прамысловым комплексам. Ракеты і аўтаматы ў Расіі і 30, і 60 гадоў таму рабілі якасна.
Хаця і ваенна-прымысловы комплекс прасядзе – у СССР ён быў герметычны, у цяперашняй Расеі ён выкарыстоўвае замежныя тэхналогіі і кампаненты. А яны - пад санкцыямі.
Будзе рускае слова на літару «ж», якое, нягледзячы на абрушэньне табу на ненарматыўную лексіку ў сувязі з рускім ваенным караблём, я ўсё ж не рашуся публічна вымавіць.
Дарэчы, пра лексіку. Выраз «дастаць джынсы», які сучаснай расійскай моладзьзю ўспрымаецца ў значэньні «узяць з паліцы ў шафе», верне сабе тое значэньне, якое ўкладалі ў яго мы, савецкія школьнікі і студэнты.
Свае першыя джынсы годзе ў 1977-м я набыў ужо страшна скарыстанымі, з трэцяй, калі ня пятай «ж…», – але ўсё ж я іх «дастаў», і не было ў Віцебску школьніка, шчасьлівейшага за мяне.
Адказ унівэрсальны. Тое самае будзе, што і з усёй артапедыяй, фармакалогіяй, хірургіяй, увогуле з усёй медыцынай. А таксама – з ўсёй лёгкай прамысловасьцю, з усім агракомплексам, з усёй аўтамабільнай вытворчасьцю, з усім, што напарамую не зьвязана з ваенна-прамысловым комплексам. Ракеты і аўтаматы ў Расіі і 30, і 60 гадоў таму рабілі якасна.
Хаця і ваенна-прымысловы комплекс прасядзе – у СССР ён быў герметычны, у цяперашняй Расеі ён выкарыстоўвае замежныя тэхналогіі і кампаненты. А яны - пад санкцыямі.
Будзе рускае слова на літару «ж», якое, нягледзячы на абрушэньне табу на ненарматыўную лексіку ў сувязі з рускім ваенным караблём, я ўсё ж не рашуся публічна вымавіць.
Дарэчы, пра лексіку. Выраз «дастаць джынсы», які сучаснай расійскай моладзьзю ўспрымаецца ў значэньні «узяць з паліцы ў шафе», верне сабе тое значэньне, якое ўкладалі ў яго мы, савецкія школьнікі і студэнты.
Свае першыя джынсы годзе ў 1977-м я набыў ужо страшна скарыстанымі, з трэцяй, калі ня пятай «ж…», – але ўсё ж я іх «дастаў», і не было ў Віцебску школьніка, шчасьлівейшага за мяне.
ПЕЧАЛЬНЫЕ ПЕРСПЕКТИВЫ
Давайте представим лучший (в понимании Путина) вариант, что он «отжал» левобережную Украину, с её промышленностью и производственной инфраструктурой (частично уже разрушенной войной), оставив «украинскими» только 6-7 западных областей.
За несколько лет «украинская» территория получит солидные финансовые влияния и экономическую (не говоря о политической) поддержку Запада.
И, заметим, будет иметь если не самую боеспособную армию в Европе, то одну из самых боеспособных. Не буду развивать эту тему в контексте вероятного военного противостояния христианской и исламской цивилизаций.
Аннексированную же часть будет ожидать разруха (вкупе с партизанской войной; впрочем: для Кремля человеческие жизни не имели никакого значения ни при царях, ни при генсеках, ни при президентах). О серьёзном развитии производства речи не будет: территория окажется под ещё более жёсткими санкциями, чем были «ДНР» и «ЛНР». Жизнеобеспечение полностью ляжет на бюджет РФ.
Но в результате санкций (даже если не будет новых) экономика России развалится.
Нападением на Украину Путин «обнулил» все те достижение, которые были наработаны за последние 30 лет. Он действительно вернул Россию именно в СССР. Страна погрузится не в 90-е годы (тогда социальные проблемы были следствием пусть и полукриминальной, но всё же рыночной трансформации, и экономика развивалась), а в конец 50-х, когда две сотни миллионов едва выживали.
Причём обвалится и военно-промышленный комплекс, так как, в отличие от герметичного производства времён СССР, нынешняя военное производство завязано на иностранные технологии.
Через несколько лет Запад откажется от российской нефти, а потом и от газа. Основной поток западного наполнения российского бюджета полностью иссякнет.
Выход у РФ только один — Китай. Пекин будет по демпинговыми ценам покупать российские газ и нефть и то, что осталось от леса (на Дальнем Востоке он почти уже весь вырублен и вывезен в Поднебесную, но есть Сибирь, Карелия в конце-концов. Под Владимиром, как в той песне, сосны столетние. Есть что вырубать, лет на 20-30).
Ну что же: быть 140-миллионной колонией 1,400 миллиардного Китая — вполне себе конгруэнтная конструкция. И в геополитическом смысле даже справедливая. Вот только стиль отношений будет совершенно иным, чем с «натовским» Западом. Мои знакомые, ведущие бизнес с китайцами, жалуются на безжалостность и полное отсутствие сантиментов. Как говорила моя бабушка Ядя, простая крестьянка с Поставщины — «Ідзе Кітай — усё кідай!». Слова «геополитика» она не знала, но стратегически мыслила верно.
В такой реальности возникает вопрос перспектив Беларуси. Она проста: или с Западом, с его накопленной веками культурными достижениями, с идеалами демократии, свободы и прав человека — или с Китаем , с тысячелетиями наработанными инстинктами беспрекословного подчинения младшего старшему.
При нынешнем насквозь пророссийском руководстве реален только второй вариант: стране быть колонией колонии, а гражданам — людьми не второго даже, а третьего сорта.
И это уже даже не геополитический, а цивилизационный выбор.
Давайте представим лучший (в понимании Путина) вариант, что он «отжал» левобережную Украину, с её промышленностью и производственной инфраструктурой (частично уже разрушенной войной), оставив «украинскими» только 6-7 западных областей.
За несколько лет «украинская» территория получит солидные финансовые влияния и экономическую (не говоря о политической) поддержку Запада.
И, заметим, будет иметь если не самую боеспособную армию в Европе, то одну из самых боеспособных. Не буду развивать эту тему в контексте вероятного военного противостояния христианской и исламской цивилизаций.
Аннексированную же часть будет ожидать разруха (вкупе с партизанской войной; впрочем: для Кремля человеческие жизни не имели никакого значения ни при царях, ни при генсеках, ни при президентах). О серьёзном развитии производства речи не будет: территория окажется под ещё более жёсткими санкциями, чем были «ДНР» и «ЛНР». Жизнеобеспечение полностью ляжет на бюджет РФ.
Но в результате санкций (даже если не будет новых) экономика России развалится.
Нападением на Украину Путин «обнулил» все те достижение, которые были наработаны за последние 30 лет. Он действительно вернул Россию именно в СССР. Страна погрузится не в 90-е годы (тогда социальные проблемы были следствием пусть и полукриминальной, но всё же рыночной трансформации, и экономика развивалась), а в конец 50-х, когда две сотни миллионов едва выживали.
Причём обвалится и военно-промышленный комплекс, так как, в отличие от герметичного производства времён СССР, нынешняя военное производство завязано на иностранные технологии.
Через несколько лет Запад откажется от российской нефти, а потом и от газа. Основной поток западного наполнения российского бюджета полностью иссякнет.
Выход у РФ только один — Китай. Пекин будет по демпинговыми ценам покупать российские газ и нефть и то, что осталось от леса (на Дальнем Востоке он почти уже весь вырублен и вывезен в Поднебесную, но есть Сибирь, Карелия в конце-концов. Под Владимиром, как в той песне, сосны столетние. Есть что вырубать, лет на 20-30).
Ну что же: быть 140-миллионной колонией 1,400 миллиардного Китая — вполне себе конгруэнтная конструкция. И в геополитическом смысле даже справедливая. Вот только стиль отношений будет совершенно иным, чем с «натовским» Западом. Мои знакомые, ведущие бизнес с китайцами, жалуются на безжалостность и полное отсутствие сантиментов. Как говорила моя бабушка Ядя, простая крестьянка с Поставщины — «Ідзе Кітай — усё кідай!». Слова «геополитика» она не знала, но стратегически мыслила верно.
В такой реальности возникает вопрос перспектив Беларуси. Она проста: или с Западом, с его накопленной веками культурными достижениями, с идеалами демократии, свободы и прав человека — или с Китаем , с тысячелетиями наработанными инстинктами беспрекословного подчинения младшего старшему.
При нынешнем насквозь пророссийском руководстве реален только второй вариант: стране быть колонией колонии, а гражданам — людьми не второго даже, а третьего сорта.
И это уже даже не геополитический, а цивилизационный выбор.
Ці прызнаеце Вы сябе хаця б у нейкай ступені адказным за саўдзел Рэспублікі Беларусь у вайне супраць Украіны?
Anonymous Poll
54%
Так, бо грамадзянін адказны за сваю краіну, нават калі і ня згодны зь яе дзейным кіраўніцтвам
35%
Не, я супраць калектыўнай адказнасьці. Кожны адказны за свае дзеяньні і за сваю пазыцыю
0%
Я падтрымліваю Пуціна і Лукашэнку
10%
Ня маю адназначнага меркаваньня
ПЛОХАЯ НОВОСТЬ ДЛЯ ЛУКАШЕНКО
Почитайте западную прессу и вы убедитесь, что ни политики, ни население не делает никакого различия между Россией и Беларусью. То, что нога белорусского солдата пока не ступила на землю Украины – это для «внутреннего употребления», для нашего самоутешения. Важный момент: когда днями Палата представителей Конгресса ЗША принимала закон о лишении РФ и РБ статуса благоприятствования в торговле, тема участия или неучастия Беларуси в боевых действиях даже не обсуждалась.
Тыл на войне – это важнейшая составляющая боевого успеха. Один пример: главнокомандующий ракетными войсками стратегического назначения мог и не быть заместителем министра обороны СССР, но руководитель тыловой службы был им всегда.
Тыл -- не просто снабжение полевых кухонь. Это, в идеале, система слаженного обеспечения фронта боеприпасами, горюче-смазочными материалами (ГСМ), организация ремонта техники и её своевременной замены, наконец – транспортировка и лечение раненых, захоронение погибших. Последние два момента в армии демократических стран как раз среди приоритетов – это не даёт упасть боевому духу. В нынешней же «операции» раненых часто оставляют на поле боя, а трупами забиты морги в южных белорусскх городах.
Именно тыловое обеспечение (чисто военный термин) гарантирует Путину Лукашенко: белорусские солдаты соскребают обгорелое мясо с российской техники, белорусские хирурги оперируют российских солдат, а кровь им вливают от белорусских доноров. ГСМ и техника непрерывным потоком идёт, конечно, российская, но – по белорусской железной дороге. Русские лётчики-убийцы взлетают с белорусских аэродромов, с белорусской земли запускаются русские ракеты по мирным украинским городам.
Наконец, есть и важный стратегический элемент: наличие такой концентрации войск на южных границах Беларуси заставляет Киев отвлекать силы и ресурсы от участков боевых действий, где они весьма и весьма нужны.
Буду удивлён, если по окончании боевых действий Лукашенко не получит золотую звезду Героя России.
Но есть и плохие новости.
Байден назвал Путина «убийцей» и «отъявленным бандитом» (в вариантах перевода – «отпетым головорезом», это уж как кому нравится). Но сейчас я не о том, что президент США (почти любой президент) ничего не говорит случайно.
Можно как угодно относиться к Байдену (у меня своя оценка после посещения его офиса вместе с Зеноном Пазняком в 96-м), но его политический опыт сомнений не вызывает. Достаточно сказать, что членом Сената США он был впервые избран аж в 1972 году, то есть полвека (!) назад. Трижды избирался руководителем сенатского комитета по международным делам, то есть, по сути, участвовал в выработке важнейших внешнеполитических решений Вашингтона.
Именно Байден поддерживал – употребим выражение Путина – операцию по денацификации и демилитаризации Югославии, в результате которой Милошевич оказался в Гааге.
Милошевича часто припоминают в эти дни в связи з «операцией» Путина в Украине. Но забывают, что оказался он там не в одиночестве.
(Перевод с белорусского)
Почитайте западную прессу и вы убедитесь, что ни политики, ни население не делает никакого различия между Россией и Беларусью. То, что нога белорусского солдата пока не ступила на землю Украины – это для «внутреннего употребления», для нашего самоутешения. Важный момент: когда днями Палата представителей Конгресса ЗША принимала закон о лишении РФ и РБ статуса благоприятствования в торговле, тема участия или неучастия Беларуси в боевых действиях даже не обсуждалась.
Тыл на войне – это важнейшая составляющая боевого успеха. Один пример: главнокомандующий ракетными войсками стратегического назначения мог и не быть заместителем министра обороны СССР, но руководитель тыловой службы был им всегда.
Тыл -- не просто снабжение полевых кухонь. Это, в идеале, система слаженного обеспечения фронта боеприпасами, горюче-смазочными материалами (ГСМ), организация ремонта техники и её своевременной замены, наконец – транспортировка и лечение раненых, захоронение погибших. Последние два момента в армии демократических стран как раз среди приоритетов – это не даёт упасть боевому духу. В нынешней же «операции» раненых часто оставляют на поле боя, а трупами забиты морги в южных белорусскх городах.
Именно тыловое обеспечение (чисто военный термин) гарантирует Путину Лукашенко: белорусские солдаты соскребают обгорелое мясо с российской техники, белорусские хирурги оперируют российских солдат, а кровь им вливают от белорусских доноров. ГСМ и техника непрерывным потоком идёт, конечно, российская, но – по белорусской железной дороге. Русские лётчики-убийцы взлетают с белорусских аэродромов, с белорусской земли запускаются русские ракеты по мирным украинским городам.
Наконец, есть и важный стратегический элемент: наличие такой концентрации войск на южных границах Беларуси заставляет Киев отвлекать силы и ресурсы от участков боевых действий, где они весьма и весьма нужны.
Буду удивлён, если по окончании боевых действий Лукашенко не получит золотую звезду Героя России.
Но есть и плохие новости.
Байден назвал Путина «убийцей» и «отъявленным бандитом» (в вариантах перевода – «отпетым головорезом», это уж как кому нравится). Но сейчас я не о том, что президент США (почти любой президент) ничего не говорит случайно.
Можно как угодно относиться к Байдену (у меня своя оценка после посещения его офиса вместе с Зеноном Пазняком в 96-м), но его политический опыт сомнений не вызывает. Достаточно сказать, что членом Сената США он был впервые избран аж в 1972 году, то есть полвека (!) назад. Трижды избирался руководителем сенатского комитета по международным делам, то есть, по сути, участвовал в выработке важнейших внешнеполитических решений Вашингтона.
Именно Байден поддерживал – употребим выражение Путина – операцию по денацификации и демилитаризации Югославии, в результате которой Милошевич оказался в Гааге.
Милошевича часто припоминают в эти дни в связи з «операцией» Путина в Украине. Но забывают, что оказался он там не в одиночестве.
(Перевод с белорусского)
Цяпер тая ўнікальная сытуацыя, калі Беларусь існуе як незалежная краіна (яна нанесеная на карты сьвету асобным ад РФ колерам), але як незалежная дзяржава – яе хутчэй няма, чым ёсьць. Бо ўвесь дзяржаўны апарат і ягоны стрыжань – сілавыя структуры (асабліва армія) падпарадкаваныя Маскве. Лукашэнка выступае ў ролі генэрал-губэрнатара Мураў'ёва, і завяршае тое, што ён пачаў «рэфэрэндумам» 1995 – ліквідацыю беларускай ідэнтычнасьці.
У такой сытуацыі, лагічным было б прызнаньне міжнароднай супольнасьцю акупацыі Беларусі, г.зн.- Беларусь павінна быць прызнаная часова акупаванай тэрыторыяй з акупацыйнай (не беларускай) адміністрацыяй.
У такім выпадку абсалютна ясна, што, у палітычным і прававым аспэктах, беларускі народ не павінен будзе несьці ніякай (у тым ліку і іматэрыяльнай) адказнасьці за разбуральныя дзеяньні Лукашэнкі і Пуціна пры выкарыстаньні беларускай тэрыторыі (альбо «беларускага» войска) у вайне супраць Украіны.
Тут шмат няяснага і нявызначанага. Скажам, ці трэба (як гэта прапануе Латушка) выключэньне Рэспублікі Беларусь са складу ААН, іншых міжнародных арганізацый? Па логіцы – так. Але на практыцы гэта можа пагражаць адсутнасьцю ў Беларусі міжнароднай павасуб'ектанасьці на час куды большы, чым існаваньне пуцінскага рэжыму; да таго ж узьнікае абсурдная сытуацыя, калі пры гэтым РФ застаецца членам ААН і, мала таго, уваходзіць у склад Рады Бясьпекі ААН (у якім яна быць, зразумела, не павінна).
Гэтыя (і многія іншыя) пытаньні вымагаюць, як мінімум, абмеркаваньня ў палітычна актыўнай частцы беларускага грамадзтва. Мяркуецца, што такое абмеркаваньне магло б быць плённым і канструктыўным з удзелам як мага больш шырокага кола зацікаўленых асобаў і арганізацый, пры пэўных абавязковых умовах.
Прычым, умовы падтрымкі Незалежнасьці недастаткова, бо і Лукашэнка, і КГБ з ГУБАЗІКам фармавальна дэкляруюць падтрымку незалежнасьці, адначасна робячы ўсё для яе зьнішчэньня.
Спалучэньне крытэрыяў падаецца такім: а) быць супраць т.зв. «саюзнай дзяржавы»; b) не падтрымліваць удзел Беларусі ў АДКБ; c) прызнаваць Расею краінай-агрэсарам; d) не прызнаваць легітымнымі вынікі «рэфэрэндумаў» 1995, 1996, 2004 і 2022 гг.
У такой сытуацыі, лагічным было б прызнаньне міжнароднай супольнасьцю акупацыі Беларусі, г.зн.- Беларусь павінна быць прызнаная часова акупаванай тэрыторыяй з акупацыйнай (не беларускай) адміністрацыяй.
У такім выпадку абсалютна ясна, што, у палітычным і прававым аспэктах, беларускі народ не павінен будзе несьці ніякай (у тым ліку і іматэрыяльнай) адказнасьці за разбуральныя дзеяньні Лукашэнкі і Пуціна пры выкарыстаньні беларускай тэрыторыі (альбо «беларускага» войска) у вайне супраць Украіны.
Тут шмат няяснага і нявызначанага. Скажам, ці трэба (як гэта прапануе Латушка) выключэньне Рэспублікі Беларусь са складу ААН, іншых міжнародных арганізацый? Па логіцы – так. Але на практыцы гэта можа пагражаць адсутнасьцю ў Беларусі міжнароднай павасуб'ектанасьці на час куды большы, чым існаваньне пуцінскага рэжыму; да таго ж узьнікае абсурдная сытуацыя, калі пры гэтым РФ застаецца членам ААН і, мала таго, уваходзіць у склад Рады Бясьпекі ААН (у якім яна быць, зразумела, не павінна).
Гэтыя (і многія іншыя) пытаньні вымагаюць, як мінімум, абмеркаваньня ў палітычна актыўнай частцы беларускага грамадзтва. Мяркуецца, што такое абмеркаваньне магло б быць плённым і канструктыўным з удзелам як мага больш шырокага кола зацікаўленых асобаў і арганізацый, пры пэўных абавязковых умовах.
Прычым, умовы падтрымкі Незалежнасьці недастаткова, бо і Лукашэнка, і КГБ з ГУБАЗІКам фармавальна дэкляруюць падтрымку незалежнасьці, адначасна робячы ўсё для яе зьнішчэньня.
Спалучэньне крытэрыяў падаецца такім: а) быць супраць т.зв. «саюзнай дзяржавы»; b) не падтрымліваць удзел Беларусі ў АДКБ; c) прызнаваць Расею краінай-агрэсарам; d) не прызнаваць легітымнымі вынікі «рэфэрэндумаў» 1995, 1996, 2004 і 2022 гг.
Прыкметна, што ў заяве КГБ РБ пра нібыта "украінскага шпіёна" Івашына гэбісты пра ўкраінцаў кажуць - "противник". Гэта - слова, якое ў дачыненьні да ўкраінцаў ужываюць рускія вайскоўцы, фсбэшнікі і прапагандысты. КГБ РБ — паслухмяны інструмэнт Масквы ў акупацыі Беларусі. Зрэшты, як і ўсе (без выключэньня) сілавыя структуры, бо ідэалогія іх - пуцінскі фашызм.
Зь якога моманту беларускае войска перастала служыць народу і зрабілася інструмэнтам Масквы? Можа, тады, калі на гаўптвахту адправілі першага салдата, які асьмеліўся размаўляць з камандзірам узвода на беларускай мове? https://svaboda.global.ssl.fastly.net/a/31767116.html
Рускай маці паведамілі пра гібель 26-гадовага сына ва Ўкраіне, яе ацэнкі: “Бомбануть-то, наверное, надо было. Тут без вариантов. Но что-то пошло не так. Конечно, никто не ожидал такого. А сейчас, если уже столько парней полегло, то уже нельзя останавливаться. Нужно идти дальше. До победы. Я считаю, что мой сын воевал за нас, за Россию и русских. Чтобы мы могли с вами сейчас по телефону говорить, пить и кушать. Я думаю, он лег не зря там. А за нас. Чтобы мы жили долго и счастливо и чтобы у нас не было войны».
https://www.dw.com/ru/mat-soldata-iz-rf-pogibshego-v-ukraine-tam-prosto-mesivo/a-61263854
https://www.dw.com/ru/mat-soldata-iz-rf-pogibshego-v-ukraine-tam-prosto-mesivo/a-61263854
DW
Мать солдата из РФ, погибшего в Украине: "Там просто месиво"
26-летний Евгений, служивший в РФ по контракту, погиб при штурме аэродрома Гостомель под Киевом в первые дни войны. Его мать признает, что в Украине идет война, но оправдывает действия России.
Папярэдняя выснова з першага этапу расейска-украінскай вайны (у якім Масква, хаця і заняла частку тэрыторыі, але не дасягнула першачарговых мэтаў і блізка) — так званае «беларускае» войска не пратрымалася б і аднаго дня.
Ваенная дактрына Беларусі падвёрстаная пад дактрыну маскоўскага Генштабу. Войска РБ 30 гадоў будавалася па мадэлі расейскага: камандзіры вучыліся ў маскоўскіх акадэміях, зброя і тэхніка пастаўляліся з Расеі, выхаваўчая праца ў салдацкім асяродзьдзі таксама ішла па расейскай мадэлі (спрошчана кажучы, «пуля — дура, штык — молодец»).
Толькі ўсё гэта — у ваенна-тэхнічным сэнсе ў разы горш, чым у Расеі, бо Масква дзейнічае па прынцыпу «На табе, Божа, што нам нягожа».
А галоўнае — у «беларускім» войску не гучыць беларускае слова. Так, гэта галоўнае. Бо нацыянальная сьвядомасьць — гэта тое, на чым заўсёды трымаецца баявы дух арміі, і падзеі ва Ўкраіне гэта даказалі.
І сёньня, як ніколі раней, мы можам адчуць, які катастрафічны, фатальны вынік меў праведзены Лукашэнкам «рэфэрэндум» 1995 года пра мову, Сьцяг і Пагоню. Ён пераламаў хрыбет нацыі. Нацыя яшчэ жыве, але яна ня здольная супраціўляцца і тым больш перамагаць.
У вайне з Расеяй «беларускае» войска здалося б Маскве цягам гадзіны — маю на ўвазе падаўленьне супраціўленьня асобных асобных камандзіраў-патрыётаў, бо генэралітэт спрэс прарасейскі, яны сьпяць і бачаць расейскія зарплаты і расейскія пэнсіі, яны адразу прысягнуць на вернасьць Маскве і ўздымуць над Менскам расейскі сьцяг.
Усё, што можа «беларускае» войска — гэта абараняць дыктатара ад народа і быць халопам у войска расейскага, умоўна кажучы, падносіць яму ракеты, якімі агрэсар страляе ў суседні народ, які яшчэ ўчора называлі «братнім».
Беларускім (ва ўсіх сэнсах) войскам (таксама ва ўсіх сэнсах) зьяўляюцца падразьдзяленьні з беларусаў, якія цяпер гераічна ваююць ва Ўкраіне з расейска-фашысцкімі захопнікам.
І калі Беларусь вызваліцца з-пад расейскай акупацыі, менавіта яны будуць здольныя стварыць сапраўднае войска незалежнай беларускай дзяржавы.
Ваенная дактрына Беларусі падвёрстаная пад дактрыну маскоўскага Генштабу. Войска РБ 30 гадоў будавалася па мадэлі расейскага: камандзіры вучыліся ў маскоўскіх акадэміях, зброя і тэхніка пастаўляліся з Расеі, выхаваўчая праца ў салдацкім асяродзьдзі таксама ішла па расейскай мадэлі (спрошчана кажучы, «пуля — дура, штык — молодец»).
Толькі ўсё гэта — у ваенна-тэхнічным сэнсе ў разы горш, чым у Расеі, бо Масква дзейнічае па прынцыпу «На табе, Божа, што нам нягожа».
А галоўнае — у «беларускім» войску не гучыць беларускае слова. Так, гэта галоўнае. Бо нацыянальная сьвядомасьць — гэта тое, на чым заўсёды трымаецца баявы дух арміі, і падзеі ва Ўкраіне гэта даказалі.
І сёньня, як ніколі раней, мы можам адчуць, які катастрафічны, фатальны вынік меў праведзены Лукашэнкам «рэфэрэндум» 1995 года пра мову, Сьцяг і Пагоню. Ён пераламаў хрыбет нацыі. Нацыя яшчэ жыве, але яна ня здольная супраціўляцца і тым больш перамагаць.
У вайне з Расеяй «беларускае» войска здалося б Маскве цягам гадзіны — маю на ўвазе падаўленьне супраціўленьня асобных асобных камандзіраў-патрыётаў, бо генэралітэт спрэс прарасейскі, яны сьпяць і бачаць расейскія зарплаты і расейскія пэнсіі, яны адразу прысягнуць на вернасьць Маскве і ўздымуць над Менскам расейскі сьцяг.
Усё, што можа «беларускае» войска — гэта абараняць дыктатара ад народа і быць халопам у войска расейскага, умоўна кажучы, падносіць яму ракеты, якімі агрэсар страляе ў суседні народ, які яшчэ ўчора называлі «братнім».
Беларускім (ва ўсіх сэнсах) войскам (таксама ва ўсіх сэнсах) зьяўляюцца падразьдзяленьні з беларусаў, якія цяпер гераічна ваююць ва Ўкраіне з расейска-фашысцкімі захопнікам.
І калі Беларусь вызваліцца з-пад расейскай акупацыі, менавіта яны будуць здольныя стварыць сапраўднае войска незалежнай беларускай дзяржавы.
Чаму я лічу сутыкненьне NATO і Расеі непазьбежным. Двума словамі – вайна сусьветаў.
Мы – ня першыя, хто жыве на гэтай грэшнай Зямлі. Сьвет так зроблены, што рана ці позна супрацьлегласьці прыходзяць у сутыкненьне.
Калі больш прастранна, дык NATO – гэта своеасаблівае «сілавое крыло» прынцыпаў дэмакратыі, свабоды, каштоўнасьці чалавечага жыцьця. РФ ж у яе пуцінскім выглядзе – канцэнтрацыя зла, цемрашальства, падаўленьня асобы, агрэсіўных гегеманісцкіх памкненьняў (аналагічныя памкненьні і ў Кітая, але яны пакуль ня маюць агрэсіўнага характару і рэалізоўваюцца праз «мяккую сілу»).
У заходніх лідэраў у 1991-92 не хапіла розуму пазбавіць Расею ядзернай зброі (яны, наадварот, запатрабавалі ад Беларусі, Украіны і Казахстану аддаць яе Маскве (!!!), паспрыяць зьяўленьню на месцы РСФСР 10-15 незалежных краінаў – што было цалкам рэальна, бо аўтаноміі (Татарстан, Башкірыя, некаторыя іншыя) абвясьцілі сувэрэнітэт.
Цяпер перад цывілізацыяй – фашысцкі ядзерны монстар. І гэта монстар ня спыніцца на Ўкраіне.
Мы – ня першыя, хто жыве на гэтай грэшнай Зямлі. Сьвет так зроблены, што рана ці позна супрацьлегласьці прыходзяць у сутыкненьне.
Калі больш прастранна, дык NATO – гэта своеасаблівае «сілавое крыло» прынцыпаў дэмакратыі, свабоды, каштоўнасьці чалавечага жыцьця. РФ ж у яе пуцінскім выглядзе – канцэнтрацыя зла, цемрашальства, падаўленьня асобы, агрэсіўных гегеманісцкіх памкненьняў (аналагічныя памкненьні і ў Кітая, але яны пакуль ня маюць агрэсіўнага характару і рэалізоўваюцца праз «мяккую сілу»).
У заходніх лідэраў у 1991-92 не хапіла розуму пазбавіць Расею ядзернай зброі (яны, наадварот, запатрабавалі ад Беларусі, Украіны і Казахстану аддаць яе Маскве (!!!), паспрыяць зьяўленьню на месцы РСФСР 10-15 незалежных краінаў – што было цалкам рэальна, бо аўтаноміі (Татарстан, Башкірыя, некаторыя іншыя) абвясьцілі сувэрэнітэт.
Цяпер перад цывілізацыяй – фашысцкі ядзерны монстар. І гэта монстар ня спыніцца на Ўкраіне.
Амэрыканскія аналітыкі шакаваныя ня проста нізкай, а нулявой падрыхтоўкай расейскіх вайскоўцаў на ўзорўні “салдат-адзьдзяленьне-узвод”. Тлумачу: камандзір танку ня ведае, куды рушыць і што рабіць, наводчык няздольны правільна выбраць, куды і ў які момант страляць. Камандзір узвода (3-4-5 танкаў) губляецца ў экстрэмальнай сытуацыі і няздольны прымаць самастойныя рашэньні, бо ў выпадку, калі нешта ня так, атрымае прачуханку ад начальства.
Аналітыкі не падазраюць, што такая безініцыятыўнасьць у расейскім войску ідзе да самых высокіх ўзроўняў – магчыма, адсюль і неверагодна высокі ўзровень стратаў генэралаў: генэралы самі вымушаныя камандаваць там, дзе ў арміі Чэхіі ці ЗША справіўся б капітан.
Распрацаваць стратэгічны план захопу Ўкраіны за тры дні - гэта заўсёды. Правесьці танк гэтак, каб ён не патрапіў у аблогу – гэта ніяк.
Нічога ў Расіі не зьмянілася з часоў СССР: паслаць у космас ракеты – можна. Наладзіць выпуск памперсаў – ніколі. Ну, яно і правільна: Россия – страна духовного величия, культуры мирового уровня и ядерного потенциала, а не страна памперсов. Курчатов и Плисецкая, поди, в обычных пелёнках росли.
Аналітыкі не падазраюць, што такая безініцыятыўнасьць у расейскім войску ідзе да самых высокіх ўзроўняў – магчыма, адсюль і неверагодна высокі ўзровень стратаў генэралаў: генэралы самі вымушаныя камандаваць там, дзе ў арміі Чэхіі ці ЗША справіўся б капітан.
Распрацаваць стратэгічны план захопу Ўкраіны за тры дні - гэта заўсёды. Правесьці танк гэтак, каб ён не патрапіў у аблогу – гэта ніяк.
Нічога ў Расіі не зьмянілася з часоў СССР: паслаць у космас ракеты – можна. Наладзіць выпуск памперсаў – ніколі. Ну, яно і правільна: Россия – страна духовного величия, культуры мирового уровня и ядерного потенциала, а не страна памперсов. Курчатов и Плисецкая, поди, в обычных пелёнках росли.
Яшчэ раз паўтару: каб ісьці далей, трэба прызнаць, што Лукашэнка перамог. Дакладней — рускі фашыст Пуцін рукамі свайго халуя Лукашэнкі перамог у Беларусі. Ад ўсьведамленьня гэтай ісьціны найперш тымі, хто называе сябе лідэрамі — залежыць, ці перамога гэтая будзе часовай і толькі на некалькі бліжэйшых гадоў — ці яна будзе на дзесяцігодзьдзі (для людзей сярэдняга і старэйшага веку гэта значыць — вечнай).
Лідэры павінны прызнаць памылковасьць тактыкі “падабацца ўсім” (найперш — Маскве), — прымененая ў 2020, яна вельмі дорага каштавала Беларусі. Беларусь заплаціла за гэтую “тактыку” разгромам амаль ўсяго нацыянальнага, што назапашвалася ў апошнія 35 гадоў.
Лідэр не павінен “чакаць, калі сасьпее грамадзтва”. Калі б у свой час БНФ начале з Пазьняком ня вылучылі б Незалежнасьць як асноўную мэту (што было ўспрынята значнай часткай насельніцтва “радыкалізмам” і “нацыяналізмам”), — Беларусь засталася б у складзе РСФСР (так, адзіная з усіх саюзных рэспублік; тыя, хто палітычна дзеіў у той час, ведае, што для гэтага былі ўсе перадумовы, найперш — цалкам прамаскоўскае кіраўніцтва БССР).
Лідэры мусяць ставіць перад грамадзтвам стратэгічныя мэты —і тлумачыць, чаму гэта важна і як гэтага трэба дасягнуць, і імкнуцца гэтага дасягнуць. Хай бы нават грамадзтва гэта спачатку і адрынала. Хай бы нават гэта не падабалася і заходнім палітыкам (вось ужо на каго зважаць ня варта — у апошнія дзесяцігодзьдзі яны вырадзіліся ў палітычных пігмеяў, узгадайце іх намаганьні ў 1990-91 па захаваньню СССР ці ганебныя паводзіны ў 2014 Абамы — кіраўніка краіны, якая падпісала Будапэшцкі мэмарандум з гарантыямі Кіеву). Сварыцца зь імі ня варта, але і ў рот гладзець ня трэба.
Два пастулаты, якія трэба ўсьвядоміць і дэкляраваць: Расейская імперыя — экзістэнцыйны вораг Беларусі (г. зн., сьмяротны вораг); беларуская мова — падмурак беларускай Незалежнасьці, без яе дзяржаву непазьбежна чакае сьмерць.
Я два разы ў адным сказе ўжыў слова “сьмерць” — але што зробіш, час такі. Не да прыгожых слоў.
Лідэры павінны прызнаць памылковасьць тактыкі “падабацца ўсім” (найперш — Маскве), — прымененая ў 2020, яна вельмі дорага каштавала Беларусі. Беларусь заплаціла за гэтую “тактыку” разгромам амаль ўсяго нацыянальнага, што назапашвалася ў апошнія 35 гадоў.
Лідэр не павінен “чакаць, калі сасьпее грамадзтва”. Калі б у свой час БНФ начале з Пазьняком ня вылучылі б Незалежнасьць як асноўную мэту (што было ўспрынята значнай часткай насельніцтва “радыкалізмам” і “нацыяналізмам”), — Беларусь засталася б у складзе РСФСР (так, адзіная з усіх саюзных рэспублік; тыя, хто палітычна дзеіў у той час, ведае, што для гэтага былі ўсе перадумовы, найперш — цалкам прамаскоўскае кіраўніцтва БССР).
Лідэры мусяць ставіць перад грамадзтвам стратэгічныя мэты —і тлумачыць, чаму гэта важна і як гэтага трэба дасягнуць, і імкнуцца гэтага дасягнуць. Хай бы нават грамадзтва гэта спачатку і адрынала. Хай бы нават гэта не падабалася і заходнім палітыкам (вось ужо на каго зважаць ня варта — у апошнія дзесяцігодзьдзі яны вырадзіліся ў палітычных пігмеяў, узгадайце іх намаганьні ў 1990-91 па захаваньню СССР ці ганебныя паводзіны ў 2014 Абамы — кіраўніка краіны, якая падпісала Будапэшцкі мэмарандум з гарантыямі Кіеву). Сварыцца зь імі ня варта, але і ў рот гладзець ня трэба.
Два пастулаты, якія трэба ўсьвядоміць і дэкляраваць: Расейская імперыя — экзістэнцыйны вораг Беларусі (г. зн., сьмяротны вораг); беларуская мова — падмурак беларускай Незалежнасьці, без яе дзяржаву непазьбежна чакае сьмерць.
Я два разы ў адным сказе ўжыў слова “сьмерць” — але што зробіш, час такі. Не да прыгожых слоў.
Нацысцкую Нямеччыну краіны-пераможцы падзялілі на зоны адказнасьці і ўсталявалі зьнешняе кіраваньне на гады – і слушна, пазбаўленьне сьвядомасьці немцаў ад нацысцкага сьветаадчуваньня не магло адбыцца аднамомантна і самастойна.
Расейцы пацьвердзілі, што знаходжаньне ў формах імпэрыі згубна ўплывае на іх мэнталітэт.
Ідэальным варыянтам для пост-фашысцкай РФ асабіста мне бачыцца яе падзел і ўсталяваньне зьнешняга кіраўніцтва; Украіна магла б узяць адказнасьць над уласна «Русьсю» (Масква і Маскоўская вобл, сярэдняя паласа і г.д. да Ўралу). Далей – рэфэрэндумы ў аўтаноміях аб незалежнасьці (з прагназуемым вынікам).
І, канешне – ніякай ядзернай зброі і ніякай арміі. Вермахт, нагадаю, быў ліквідаваны.
Расейцы пацьвердзілі, што знаходжаньне ў формах імпэрыі згубна ўплывае на іх мэнталітэт.
Ідэальным варыянтам для пост-фашысцкай РФ асабіста мне бачыцца яе падзел і ўсталяваньне зьнешняга кіраўніцтва; Украіна магла б узяць адказнасьць над уласна «Русьсю» (Масква і Маскоўская вобл, сярэдняя паласа і г.д. да Ўралу). Далей – рэфэрэндумы ў аўтаноміях аб незалежнасьці (з прагназуемым вынікам).
І, канешне – ніякай ядзернай зброі і ніякай арміі. Вермахт, нагадаю, быў ліквідаваны.
У адным ТГ-канале прачытаў фразу, што (прыводжу па памяці), Зяленскі цудоўна разумее, што было б зь Беларусьсю, калі б Лукашэнка не дазволіў Пуціну разьмясьціць войскі для атакі на Ўкраіну.
Гэта мусіла навесьці чытача на думку, што бедны-няшчасны Лукашэнка вымушаны ахвяраваць шмат чым, каб уратаваць самае каштоўнае: Незалежнасьць.
Думаць гэтак было б даравальна іншапланяцяніну, які б спусьціўся на планету Зямля дзе-небудзь пад Менскам і ня ведаў бэкграўнд Лукашэнкі.
Няма і не было ў Беларусі большага праціўніка Незалежнасьці, чым Лукашэнка – ад самага дня яе абвяшчэньня, ад 25 жніўня 1991, калі дэпутат Лукашэнка ня тое што галасаваць – рэгістравацца на паседжаньні Вярхоўнага Савета адмовіўся, каб не ўдзельнічаць у «злачынстве».
І ўсе наступныя тры дзясяткі гадоў (і дэпутацтва, і прэзыдэнцтва) – ён здаваў Маскве гэтую Незалежнасьць па кавалках. (У дужках удакладню: як дэпутат – унёс у парадак дня сэсіі ВС пытаньне аб далучэньні да АДКБ, галасаваў за увядзеньне расейскага рубля, выступаў супраць дзяржаўнасьці беларускай мовы і г.д. ). Здаваў спачатку за права абрацца прэзыдэнтам, затым- у абмен на грошы, потым (і цяпер) – за права заставацца ва ўладзе.
Пра гэта трэба нагадваць кожны дзень, бо, як ня дзіўна, ёсьць яшчэ тыя, хто і пасьля ваеннай акупацыі Беларусі Расеяй лічаць Лукашэнку «гарантам Незалежнасьці».
Гэта мусіла навесьці чытача на думку, што бедны-няшчасны Лукашэнка вымушаны ахвяраваць шмат чым, каб уратаваць самае каштоўнае: Незалежнасьць.
Думаць гэтак было б даравальна іншапланяцяніну, які б спусьціўся на планету Зямля дзе-небудзь пад Менскам і ня ведаў бэкграўнд Лукашэнкі.
Няма і не было ў Беларусі большага праціўніка Незалежнасьці, чым Лукашэнка – ад самага дня яе абвяшчэньня, ад 25 жніўня 1991, калі дэпутат Лукашэнка ня тое што галасаваць – рэгістравацца на паседжаньні Вярхоўнага Савета адмовіўся, каб не ўдзельнічаць у «злачынстве».
І ўсе наступныя тры дзясяткі гадоў (і дэпутацтва, і прэзыдэнцтва) – ён здаваў Маскве гэтую Незалежнасьць па кавалках. (У дужках удакладню: як дэпутат – унёс у парадак дня сэсіі ВС пытаньне аб далучэньні да АДКБ, галасаваў за увядзеньне расейскага рубля, выступаў супраць дзяржаўнасьці беларускай мовы і г.д. ). Здаваў спачатку за права абрацца прэзыдэнтам, затым- у абмен на грошы, потым (і цяпер) – за права заставацца ва ўладзе.
Пра гэта трэба нагадваць кожны дзень, бо, як ня дзіўна, ёсьць яшчэ тыя, хто і пасьля ваеннай акупацыі Беларусі Расеяй лічаць Лукашэнку «гарантам Незалежнасьці».
Як кажуць – “Памёр Яўхім, ну і х.. зь ім”. Пра тое, як у сьнежні 91-га мы з Пётрам Садоўскім спусьцілі Жырыноўскага з другога паверху Дому ўраду. https://www.svaboda.org/a/30171501.html
Радыё Свабода
Як дэпутаты БНФ Жырыноўскага зь лесьвіцы спусьцілі
У сваім телеграм-канале дэпутат расейскай Дзярждумы Уладзімір Жырыноўскі напісаў, што «даўно пара ўзьяднаць Расею і Беларусь як адну адзіную дзяржаву». Нагадаем пра тое, як у сьнежні 1991 Уладзімер Жырыноўскі быў скінуты зь лесьвіцы дэпутатамі БНФ.
Яшчэ пра Жырыноўскага (спадзяюся, апошні раз). Некаторыя камэнтатары абурыліся абразьлівымі, на іх думку, ацэнкамі — маўляў, чалавек толькі што памёр, і ля сьвежай магілы нельга... і г.д. Нельга дзьве рэчы: зьдзекавацца над трупам і пляваць у твар родным нябожчыка, для якіх сьмерць бацькі, брата ці сына — гора. Вось гэта сапараўды не-па людзку (і пэўна, не-па хрысьціянску).
А іншае... Дзень самазабойства Гітлера быў днём радасьці для дзясятка мільёнаў чалавек. Дзень сьмерці Сталіна быў шчасьлівым днём для дзясяткаў мільёнаў чалавек. Жырыноўскі, як па мне, нічым не адрозьніваўся па сваёй сутнасьці ад гэтых двух, хіба што «бадлівай карове Бог рагоў ня даў». А то б ён сапраўды памыў бы боты ў Індыйскім акіяне (дарэчы, ідэя не яго — Сталіна), заліўшы кантынент крывёю і пакрыўшы яго радыеактыўным попелам.
Жырыноўскі як мала хто іншы паспрыяў фашызацыі расейскага грамадзтва (у часы, калі слова «Пуцін» яшчэ ня ведалі).У тым, што 28 гадоў робіцца ў Беларусі, што цяпер робіцца ва Ўкраіне — немалая прамая заслуга Жырыноўскага (менавіта Жырыноўскі, з падачы Цапкалы, даў магчымасьць дэпутату Лукашэнку выступіць у Дзярждуме РФ, што істотна паспрыяла раскрутцы апошняга).
Таму — радуемся і чакаем мінімальна яшчэ двух нагодаў для радасьці.
А іншае... Дзень самазабойства Гітлера быў днём радасьці для дзясятка мільёнаў чалавек. Дзень сьмерці Сталіна быў шчасьлівым днём для дзясяткаў мільёнаў чалавек. Жырыноўскі, як па мне, нічым не адрозьніваўся па сваёй сутнасьці ад гэтых двух, хіба што «бадлівай карове Бог рагоў ня даў». А то б ён сапраўды памыў бы боты ў Індыйскім акіяне (дарэчы, ідэя не яго — Сталіна), заліўшы кантынент крывёю і пакрыўшы яго радыеактыўным попелам.
Жырыноўскі як мала хто іншы паспрыяў фашызацыі расейскага грамадзтва (у часы, калі слова «Пуцін» яшчэ ня ведалі).У тым, што 28 гадоў робіцца ў Беларусі, што цяпер робіцца ва Ўкраіне — немалая прамая заслуга Жырыноўскага (менавіта Жырыноўскі, з падачы Цапкалы, даў магчымасьць дэпутату Лукашэнку выступіць у Дзярждуме РФ, што істотна паспрыяла раскрутцы апошняга).
Таму — радуемся і чакаем мінімальна яшчэ двух нагодаў для радасьці.
Прамыя ваенныя страты РФ за час «аперацыі» склалі $12,19 мільярдаў. Ад экспарту газу і нафты ў ЭЗ РФ атрымдівае ад $850 мільёнаў да $ мільярда — як вы думаеце, за які час? За адны суткі.
ў выказваньнях некаторых апазыцыйных лідэраў пачалі гучаць прапановы, якія, на маю думку, выклікаюць вялікія сумневы.
Я маю на ўвазе словы пра тое, што трэба ня толькі заяўляць пра акупацыю, але і канстатаваць ліквідацыю Беларусі як незалежнай дзяржавы. Прызнаць, што Рэспубліка Беларусь, незалежнасьць якой была абвешчаная 25 жніўня 1991 году, цяпер ужо як незалежная, сувэрэнная краіна не існуе. Адпаведна, у будучым новую Беларусь трэба будзе будаваць ад самага пачатку — аж з дэкляраваньня незалежнасьць найвышэйшым прадстаўнічым органам (парлямэнтам), прыняцьця Канстытуцыі, корпусу новых законаў і гэтак далей.
Так, Павал Латушка, сярод іншага, прапанаваў прыняць рашэньне «аб пазбаўленьні марыянэткавага ўраду Лукашэнкі міжнародна-прававой суб’ектнасьці і аб прыпыненьні ўдзелу Беларусі ў міжнародных арганізацыях (ААН, МВФ і інш.) — да спыненьня акупацыі і дэмакратычнага фармаваньня новага ўраду».
Уявіце, што прапанова прыпыніць сяброўства Беларусі ў ААН ажыцьцявілася.
І ўявіце вынік: Беларусь ня будзе сябрам ААН, а вось Расейская Фэдэрацыя (тая самая, якая акупавала Беларусь), будзе заставацца ў ААН, і мала таго, заставацца сябрам Рады бясьпекі ААН (няма мэханізму, які б мог яе гэтага пазбавіць).
Ну ці не абсурд?
Прыгадваецца 1996 год, калі пасьля таго, як у Менску былі падаўленыя масавыя выступы і зьявіліся першыя палітвязьні, у Радзе Эўропы вырашылі, што Беларусі пакуль ня месца ў супольнасьці цывілізаваных эўрапейскіх народаў. І ў той жа час у склад Рады Эўропы прынялі Расейскую Фэдэрацыю, чыя армія ў Чачні якраз у тыя дні рабіла роўна тое, што ў 2022-м паўторыць ва Ўкраіне; колькасьць ахвяраў сярод мірных жыхароў у першую чачэнскую вайну вагаецца 30 да 120 тысяч.
Такое рашэньне дэмакратызацыі Беларусі не паспрыяла, затое Маскве разьвязала рукі: у Крамлі вырашылі, што ім дазволена ўсё. https://svaboda.global.ssl.fastly.net/a/31794970.html
Я маю на ўвазе словы пра тое, што трэба ня толькі заяўляць пра акупацыю, але і канстатаваць ліквідацыю Беларусі як незалежнай дзяржавы. Прызнаць, што Рэспубліка Беларусь, незалежнасьць якой была абвешчаная 25 жніўня 1991 году, цяпер ужо як незалежная, сувэрэнная краіна не існуе. Адпаведна, у будучым новую Беларусь трэба будзе будаваць ад самага пачатку — аж з дэкляраваньня незалежнасьць найвышэйшым прадстаўнічым органам (парлямэнтам), прыняцьця Канстытуцыі, корпусу новых законаў і гэтак далей.
Так, Павал Латушка, сярод іншага, прапанаваў прыняць рашэньне «аб пазбаўленьні марыянэткавага ўраду Лукашэнкі міжнародна-прававой суб’ектнасьці і аб прыпыненьні ўдзелу Беларусі ў міжнародных арганізацыях (ААН, МВФ і інш.) — да спыненьня акупацыі і дэмакратычнага фармаваньня новага ўраду».
Уявіце, што прапанова прыпыніць сяброўства Беларусі ў ААН ажыцьцявілася.
І ўявіце вынік: Беларусь ня будзе сябрам ААН, а вось Расейская Фэдэрацыя (тая самая, якая акупавала Беларусь), будзе заставацца ў ААН, і мала таго, заставацца сябрам Рады бясьпекі ААН (няма мэханізму, які б мог яе гэтага пазбавіць).
Ну ці не абсурд?
Прыгадваецца 1996 год, калі пасьля таго, як у Менску былі падаўленыя масавыя выступы і зьявіліся першыя палітвязьні, у Радзе Эўропы вырашылі, што Беларусі пакуль ня месца ў супольнасьці цывілізаваных эўрапейскіх народаў. І ў той жа час у склад Рады Эўропы прынялі Расейскую Фэдэрацыю, чыя армія ў Чачні якраз у тыя дні рабіла роўна тое, што ў 2022-м паўторыць ва Ўкраіне; колькасьць ахвяраў сярод мірных жыхароў у першую чачэнскую вайну вагаецца 30 да 120 тысяч.
Такое рашэньне дэмакратызацыі Беларусі не паспрыяла, затое Маскве разьвязала рукі: у Крамлі вырашылі, што ім дазволена ўсё. https://svaboda.global.ssl.fastly.net/a/31794970.html