Усё выглядае на тое, што Пуцін гатовы нанесьці па Ўкраіне ўдар тактычнай ядзернай зброяй. Захад, найперш ЗША, павінны ў сваіх планах зыходзіць з гэтай рэальнасьці і ня мець ніякіх ілюзій, што нехта ў атачэньні Пуціна ці сярод генэралаў яму запярэчыць.
Магчыма, сёньня Дума прыме рашэньне аб уключэньні т.зв. ЛНР і ДНР у склад РФ — і тады можна ўводзіць ваеннае становішча па ўсёй РФ.
Лідэры краінаў NATO робяць фатальную памылку, што, спужаўшыся пагрозаў Пуціна, не зачыняюць неба над Украінай. Гэта якраз дазволіла б украінцам канчаткова пераламіць сытуацыю на сваю карысьць, нанесьці расейскім войскам максымальныя страты.
Што да пагрозы Пуціна насесьці ядзерныя ўдары па краінах NATO (чытаць ягоную заяву трэба менавіта гэтак) -- дык удары па NATO першым Пуцін, найхутчэй, не нанясе. А вось у сытуацыі адступленьня NATO Пуцін нанясе ядзерны ўдар па Ўкраіне тактычнай боегалоўкай, і гэта пацягне ланцуговую рэакцыю аж да паўнамаштабнай ядзернай вайны з выкарыстаньнем ужо стратэгічнай зброі.
Як было ў Чэрчыля? «Вы хацелі атрымаць ганьбу, каб пазьбегчы вайны – а атрымалі і ганьбу, і вайну». З той толькі розьніцай, што ў ядзернайвайне мала хто выжыве.
Што да пагрозы Пуціна насесьці ядзерныя ўдары па краінах NATO (чытаць ягоную заяву трэба менавіта гэтак) -- дык удары па NATO першым Пуцін, найхутчэй, не нанясе. А вось у сытуацыі адступленьня NATO Пуцін нанясе ядзерны ўдар па Ўкраіне тактычнай боегалоўкай, і гэта пацягне ланцуговую рэакцыю аж да паўнамаштабнай ядзернай вайны з выкарыстаньнем ужо стратэгічнай зброі.
Як было ў Чэрчыля? «Вы хацелі атрымаць ганьбу, каб пазьбегчы вайны – а атрымалі і ганьбу, і вайну». З той толькі розьніцай, што ў ядзернайвайне мала хто выжыве.
Чтобы понять перспективу, нужно задать себе один вопрос и честно на него ответить: согласится ли 2/3 населения России в буквальном смысле жить на хлебе и воде (+водка, как же без неё) — лишь бы только Россия была «великой» и её все «боялись и уважали?». Частный ответ — да.
Русский человек (в массе своей) синонимом «великая» видит — «боялись», а «боялись» — синонимом «уважали». Если четверть населения живёт в условиях туалета во дворе (как жили и 300, и 1300 лет назад), и при этом молится на Путина — о каком восстании из-за невозможности расплатиться Visa мы говорим?
На Западе этого не понимают, считая санкции самой эффективной мерой — но Путин это знает великолепно, и поэтому пойдёт дальше.
Русский человек (в массе своей) синонимом «великая» видит — «боялись», а «боялись» — синонимом «уважали». Если четверть населения живёт в условиях туалета во дворе (как жили и 300, и 1300 лет назад), и при этом молится на Путина — о каком восстании из-за невозможности расплатиться Visa мы говорим?
На Западе этого не понимают, считая санкции самой эффективной мерой — но Путин это знает великолепно, и поэтому пойдёт дальше.
«Путин поручил кабмину в двухдневный срок определить страны, которых коснется запрет на ввоз и вывоз из РФ определенных видов продукции и сырья» -= паведамляе ТАСС.
Нагадаю, што забарона на ўвоз у РФ італьянскага пармэзану і польскіх яблык ішла не з Брусэлю, а з Крамля – у адказ на санкцыі 2014 за Крым.
Цяпер заходнія фірмы самі зварочваюць гандаль у Расіі, і проста губляешся ў здагадках, якіх тавараў пазбавіць расійскіх грамадзян Пуцін.
У жаночы дзень жадаю, каб гэта была не французская прафюмерыя і не італьянскі абутак.
Нагадаю, што забарона на ўвоз у РФ італьянскага пармэзану і польскіх яблык ішла не з Брусэлю, а з Крамля – у адказ на санкцыі 2014 за Крым.
Цяпер заходнія фірмы самі зварочваюць гандаль у Расіі, і проста губляешся ў здагадках, якіх тавараў пазбавіць расійскіх грамадзян Пуцін.
У жаночы дзень жадаю, каб гэта была не французская прафюмерыя і не італьянскі абутак.
«Что будет с российской стоматологией в период санкций?» – задаецца пытаньнем маскоўская «Новая газета».
Адказ унівэрсальны. Тое самае будзе, што і з усёй артапедыяй, фармакалогіяй, хірургіяй, увогуле з усёй медыцынай. А таксама – з ўсёй лёгкай прамысловасьцю, з усім агракомплексам, з усёй аўтамабільнай вытворчасьцю, з усім, што напарамую не зьвязана з ваенна-прамысловым комплексам. Ракеты і аўтаматы ў Расіі і 30, і 60 гадоў таму рабілі якасна.
Хаця і ваенна-прымысловы комплекс прасядзе – у СССР ён быў герметычны, у цяперашняй Расеі ён выкарыстоўвае замежныя тэхналогіі і кампаненты. А яны - пад санкцыямі.
Будзе рускае слова на літару «ж», якое, нягледзячы на абрушэньне табу на ненарматыўную лексіку ў сувязі з рускім ваенным караблём, я ўсё ж не рашуся публічна вымавіць.
Дарэчы, пра лексіку. Выраз «дастаць джынсы», які сучаснай расійскай моладзьзю ўспрымаецца ў значэньні «узяць з паліцы ў шафе», верне сабе тое значэньне, якое ўкладалі ў яго мы, савецкія школьнікі і студэнты.
Свае першыя джынсы годзе ў 1977-м я набыў ужо страшна скарыстанымі, з трэцяй, калі ня пятай «ж…», – але ўсё ж я іх «дастаў», і не было ў Віцебску школьніка, шчасьлівейшага за мяне.
Адказ унівэрсальны. Тое самае будзе, што і з усёй артапедыяй, фармакалогіяй, хірургіяй, увогуле з усёй медыцынай. А таксама – з ўсёй лёгкай прамысловасьцю, з усім агракомплексам, з усёй аўтамабільнай вытворчасьцю, з усім, што напарамую не зьвязана з ваенна-прамысловым комплексам. Ракеты і аўтаматы ў Расіі і 30, і 60 гадоў таму рабілі якасна.
Хаця і ваенна-прымысловы комплекс прасядзе – у СССР ён быў герметычны, у цяперашняй Расеі ён выкарыстоўвае замежныя тэхналогіі і кампаненты. А яны - пад санкцыямі.
Будзе рускае слова на літару «ж», якое, нягледзячы на абрушэньне табу на ненарматыўную лексіку ў сувязі з рускім ваенным караблём, я ўсё ж не рашуся публічна вымавіць.
Дарэчы, пра лексіку. Выраз «дастаць джынсы», які сучаснай расійскай моладзьзю ўспрымаецца ў значэньні «узяць з паліцы ў шафе», верне сабе тое значэньне, якое ўкладалі ў яго мы, савецкія школьнікі і студэнты.
Свае першыя джынсы годзе ў 1977-м я набыў ужо страшна скарыстанымі, з трэцяй, калі ня пятай «ж…», – але ўсё ж я іх «дастаў», і не было ў Віцебску школьніка, шчасьлівейшага за мяне.
ПЕЧАЛЬНЫЕ ПЕРСПЕКТИВЫ
Давайте представим лучший (в понимании Путина) вариант, что он «отжал» левобережную Украину, с её промышленностью и производственной инфраструктурой (частично уже разрушенной войной), оставив «украинскими» только 6-7 западных областей.
За несколько лет «украинская» территория получит солидные финансовые влияния и экономическую (не говоря о политической) поддержку Запада.
И, заметим, будет иметь если не самую боеспособную армию в Европе, то одну из самых боеспособных. Не буду развивать эту тему в контексте вероятного военного противостояния христианской и исламской цивилизаций.
Аннексированную же часть будет ожидать разруха (вкупе с партизанской войной; впрочем: для Кремля человеческие жизни не имели никакого значения ни при царях, ни при генсеках, ни при президентах). О серьёзном развитии производства речи не будет: территория окажется под ещё более жёсткими санкциями, чем были «ДНР» и «ЛНР». Жизнеобеспечение полностью ляжет на бюджет РФ.
Но в результате санкций (даже если не будет новых) экономика России развалится.
Нападением на Украину Путин «обнулил» все те достижение, которые были наработаны за последние 30 лет. Он действительно вернул Россию именно в СССР. Страна погрузится не в 90-е годы (тогда социальные проблемы были следствием пусть и полукриминальной, но всё же рыночной трансформации, и экономика развивалась), а в конец 50-х, когда две сотни миллионов едва выживали.
Причём обвалится и военно-промышленный комплекс, так как, в отличие от герметичного производства времён СССР, нынешняя военное производство завязано на иностранные технологии.
Через несколько лет Запад откажется от российской нефти, а потом и от газа. Основной поток западного наполнения российского бюджета полностью иссякнет.
Выход у РФ только один — Китай. Пекин будет по демпинговыми ценам покупать российские газ и нефть и то, что осталось от леса (на Дальнем Востоке он почти уже весь вырублен и вывезен в Поднебесную, но есть Сибирь, Карелия в конце-концов. Под Владимиром, как в той песне, сосны столетние. Есть что вырубать, лет на 20-30).
Ну что же: быть 140-миллионной колонией 1,400 миллиардного Китая — вполне себе конгруэнтная конструкция. И в геополитическом смысле даже справедливая. Вот только стиль отношений будет совершенно иным, чем с «натовским» Западом. Мои знакомые, ведущие бизнес с китайцами, жалуются на безжалостность и полное отсутствие сантиментов. Как говорила моя бабушка Ядя, простая крестьянка с Поставщины — «Ідзе Кітай — усё кідай!». Слова «геополитика» она не знала, но стратегически мыслила верно.
В такой реальности возникает вопрос перспектив Беларуси. Она проста: или с Западом, с его накопленной веками культурными достижениями, с идеалами демократии, свободы и прав человека — или с Китаем , с тысячелетиями наработанными инстинктами беспрекословного подчинения младшего старшему.
При нынешнем насквозь пророссийском руководстве реален только второй вариант: стране быть колонией колонии, а гражданам — людьми не второго даже, а третьего сорта.
И это уже даже не геополитический, а цивилизационный выбор.
Давайте представим лучший (в понимании Путина) вариант, что он «отжал» левобережную Украину, с её промышленностью и производственной инфраструктурой (частично уже разрушенной войной), оставив «украинскими» только 6-7 западных областей.
За несколько лет «украинская» территория получит солидные финансовые влияния и экономическую (не говоря о политической) поддержку Запада.
И, заметим, будет иметь если не самую боеспособную армию в Европе, то одну из самых боеспособных. Не буду развивать эту тему в контексте вероятного военного противостояния христианской и исламской цивилизаций.
Аннексированную же часть будет ожидать разруха (вкупе с партизанской войной; впрочем: для Кремля человеческие жизни не имели никакого значения ни при царях, ни при генсеках, ни при президентах). О серьёзном развитии производства речи не будет: территория окажется под ещё более жёсткими санкциями, чем были «ДНР» и «ЛНР». Жизнеобеспечение полностью ляжет на бюджет РФ.
Но в результате санкций (даже если не будет новых) экономика России развалится.
Нападением на Украину Путин «обнулил» все те достижение, которые были наработаны за последние 30 лет. Он действительно вернул Россию именно в СССР. Страна погрузится не в 90-е годы (тогда социальные проблемы были следствием пусть и полукриминальной, но всё же рыночной трансформации, и экономика развивалась), а в конец 50-х, когда две сотни миллионов едва выживали.
Причём обвалится и военно-промышленный комплекс, так как, в отличие от герметичного производства времён СССР, нынешняя военное производство завязано на иностранные технологии.
Через несколько лет Запад откажется от российской нефти, а потом и от газа. Основной поток западного наполнения российского бюджета полностью иссякнет.
Выход у РФ только один — Китай. Пекин будет по демпинговыми ценам покупать российские газ и нефть и то, что осталось от леса (на Дальнем Востоке он почти уже весь вырублен и вывезен в Поднебесную, но есть Сибирь, Карелия в конце-концов. Под Владимиром, как в той песне, сосны столетние. Есть что вырубать, лет на 20-30).
Ну что же: быть 140-миллионной колонией 1,400 миллиардного Китая — вполне себе конгруэнтная конструкция. И в геополитическом смысле даже справедливая. Вот только стиль отношений будет совершенно иным, чем с «натовским» Западом. Мои знакомые, ведущие бизнес с китайцами, жалуются на безжалостность и полное отсутствие сантиментов. Как говорила моя бабушка Ядя, простая крестьянка с Поставщины — «Ідзе Кітай — усё кідай!». Слова «геополитика» она не знала, но стратегически мыслила верно.
В такой реальности возникает вопрос перспектив Беларуси. Она проста: или с Западом, с его накопленной веками культурными достижениями, с идеалами демократии, свободы и прав человека — или с Китаем , с тысячелетиями наработанными инстинктами беспрекословного подчинения младшего старшему.
При нынешнем насквозь пророссийском руководстве реален только второй вариант: стране быть колонией колонии, а гражданам — людьми не второго даже, а третьего сорта.
И это уже даже не геополитический, а цивилизационный выбор.
Ці прызнаеце Вы сябе хаця б у нейкай ступені адказным за саўдзел Рэспублікі Беларусь у вайне супраць Украіны?
Anonymous Poll
54%
Так, бо грамадзянін адказны за сваю краіну, нават калі і ня згодны зь яе дзейным кіраўніцтвам
35%
Не, я супраць калектыўнай адказнасьці. Кожны адказны за свае дзеяньні і за сваю пазыцыю
0%
Я падтрымліваю Пуціна і Лукашэнку
10%
Ня маю адназначнага меркаваньня
ПЛОХАЯ НОВОСТЬ ДЛЯ ЛУКАШЕНКО
Почитайте западную прессу и вы убедитесь, что ни политики, ни население не делает никакого различия между Россией и Беларусью. То, что нога белорусского солдата пока не ступила на землю Украины – это для «внутреннего употребления», для нашего самоутешения. Важный момент: когда днями Палата представителей Конгресса ЗША принимала закон о лишении РФ и РБ статуса благоприятствования в торговле, тема участия или неучастия Беларуси в боевых действиях даже не обсуждалась.
Тыл на войне – это важнейшая составляющая боевого успеха. Один пример: главнокомандующий ракетными войсками стратегического назначения мог и не быть заместителем министра обороны СССР, но руководитель тыловой службы был им всегда.
Тыл -- не просто снабжение полевых кухонь. Это, в идеале, система слаженного обеспечения фронта боеприпасами, горюче-смазочными материалами (ГСМ), организация ремонта техники и её своевременной замены, наконец – транспортировка и лечение раненых, захоронение погибших. Последние два момента в армии демократических стран как раз среди приоритетов – это не даёт упасть боевому духу. В нынешней же «операции» раненых часто оставляют на поле боя, а трупами забиты морги в южных белорусскх городах.
Именно тыловое обеспечение (чисто военный термин) гарантирует Путину Лукашенко: белорусские солдаты соскребают обгорелое мясо с российской техники, белорусские хирурги оперируют российских солдат, а кровь им вливают от белорусских доноров. ГСМ и техника непрерывным потоком идёт, конечно, российская, но – по белорусской железной дороге. Русские лётчики-убийцы взлетают с белорусских аэродромов, с белорусской земли запускаются русские ракеты по мирным украинским городам.
Наконец, есть и важный стратегический элемент: наличие такой концентрации войск на южных границах Беларуси заставляет Киев отвлекать силы и ресурсы от участков боевых действий, где они весьма и весьма нужны.
Буду удивлён, если по окончании боевых действий Лукашенко не получит золотую звезду Героя России.
Но есть и плохие новости.
Байден назвал Путина «убийцей» и «отъявленным бандитом» (в вариантах перевода – «отпетым головорезом», это уж как кому нравится). Но сейчас я не о том, что президент США (почти любой президент) ничего не говорит случайно.
Можно как угодно относиться к Байдену (у меня своя оценка после посещения его офиса вместе с Зеноном Пазняком в 96-м), но его политический опыт сомнений не вызывает. Достаточно сказать, что членом Сената США он был впервые избран аж в 1972 году, то есть полвека (!) назад. Трижды избирался руководителем сенатского комитета по международным делам, то есть, по сути, участвовал в выработке важнейших внешнеполитических решений Вашингтона.
Именно Байден поддерживал – употребим выражение Путина – операцию по денацификации и демилитаризации Югославии, в результате которой Милошевич оказался в Гааге.
Милошевича часто припоминают в эти дни в связи з «операцией» Путина в Украине. Но забывают, что оказался он там не в одиночестве.
(Перевод с белорусского)
Почитайте западную прессу и вы убедитесь, что ни политики, ни население не делает никакого различия между Россией и Беларусью. То, что нога белорусского солдата пока не ступила на землю Украины – это для «внутреннего употребления», для нашего самоутешения. Важный момент: когда днями Палата представителей Конгресса ЗША принимала закон о лишении РФ и РБ статуса благоприятствования в торговле, тема участия или неучастия Беларуси в боевых действиях даже не обсуждалась.
Тыл на войне – это важнейшая составляющая боевого успеха. Один пример: главнокомандующий ракетными войсками стратегического назначения мог и не быть заместителем министра обороны СССР, но руководитель тыловой службы был им всегда.
Тыл -- не просто снабжение полевых кухонь. Это, в идеале, система слаженного обеспечения фронта боеприпасами, горюче-смазочными материалами (ГСМ), организация ремонта техники и её своевременной замены, наконец – транспортировка и лечение раненых, захоронение погибших. Последние два момента в армии демократических стран как раз среди приоритетов – это не даёт упасть боевому духу. В нынешней же «операции» раненых часто оставляют на поле боя, а трупами забиты морги в южных белорусскх городах.
Именно тыловое обеспечение (чисто военный термин) гарантирует Путину Лукашенко: белорусские солдаты соскребают обгорелое мясо с российской техники, белорусские хирурги оперируют российских солдат, а кровь им вливают от белорусских доноров. ГСМ и техника непрерывным потоком идёт, конечно, российская, но – по белорусской железной дороге. Русские лётчики-убийцы взлетают с белорусских аэродромов, с белорусской земли запускаются русские ракеты по мирным украинским городам.
Наконец, есть и важный стратегический элемент: наличие такой концентрации войск на южных границах Беларуси заставляет Киев отвлекать силы и ресурсы от участков боевых действий, где они весьма и весьма нужны.
Буду удивлён, если по окончании боевых действий Лукашенко не получит золотую звезду Героя России.
Но есть и плохие новости.
Байден назвал Путина «убийцей» и «отъявленным бандитом» (в вариантах перевода – «отпетым головорезом», это уж как кому нравится). Но сейчас я не о том, что президент США (почти любой президент) ничего не говорит случайно.
Можно как угодно относиться к Байдену (у меня своя оценка после посещения его офиса вместе с Зеноном Пазняком в 96-м), но его политический опыт сомнений не вызывает. Достаточно сказать, что членом Сената США он был впервые избран аж в 1972 году, то есть полвека (!) назад. Трижды избирался руководителем сенатского комитета по международным делам, то есть, по сути, участвовал в выработке важнейших внешнеполитических решений Вашингтона.
Именно Байден поддерживал – употребим выражение Путина – операцию по денацификации и демилитаризации Югославии, в результате которой Милошевич оказался в Гааге.
Милошевича часто припоминают в эти дни в связи з «операцией» Путина в Украине. Но забывают, что оказался он там не в одиночестве.
(Перевод с белорусского)
Цяпер тая ўнікальная сытуацыя, калі Беларусь існуе як незалежная краіна (яна нанесеная на карты сьвету асобным ад РФ колерам), але як незалежная дзяржава – яе хутчэй няма, чым ёсьць. Бо ўвесь дзяржаўны апарат і ягоны стрыжань – сілавыя структуры (асабліва армія) падпарадкаваныя Маскве. Лукашэнка выступае ў ролі генэрал-губэрнатара Мураў'ёва, і завяршае тое, што ён пачаў «рэфэрэндумам» 1995 – ліквідацыю беларускай ідэнтычнасьці.
У такой сытуацыі, лагічным было б прызнаньне міжнароднай супольнасьцю акупацыі Беларусі, г.зн.- Беларусь павінна быць прызнаная часова акупаванай тэрыторыяй з акупацыйнай (не беларускай) адміністрацыяй.
У такім выпадку абсалютна ясна, што, у палітычным і прававым аспэктах, беларускі народ не павінен будзе несьці ніякай (у тым ліку і іматэрыяльнай) адказнасьці за разбуральныя дзеяньні Лукашэнкі і Пуціна пры выкарыстаньні беларускай тэрыторыі (альбо «беларускага» войска) у вайне супраць Украіны.
Тут шмат няяснага і нявызначанага. Скажам, ці трэба (як гэта прапануе Латушка) выключэньне Рэспублікі Беларусь са складу ААН, іншых міжнародных арганізацый? Па логіцы – так. Але на практыцы гэта можа пагражаць адсутнасьцю ў Беларусі міжнароднай павасуб'ектанасьці на час куды большы, чым існаваньне пуцінскага рэжыму; да таго ж узьнікае абсурдная сытуацыя, калі пры гэтым РФ застаецца членам ААН і, мала таго, уваходзіць у склад Рады Бясьпекі ААН (у якім яна быць, зразумела, не павінна).
Гэтыя (і многія іншыя) пытаньні вымагаюць, як мінімум, абмеркаваньня ў палітычна актыўнай частцы беларускага грамадзтва. Мяркуецца, што такое абмеркаваньне магло б быць плённым і канструктыўным з удзелам як мага больш шырокага кола зацікаўленых асобаў і арганізацый, пры пэўных абавязковых умовах.
Прычым, умовы падтрымкі Незалежнасьці недастаткова, бо і Лукашэнка, і КГБ з ГУБАЗІКам фармавальна дэкляруюць падтрымку незалежнасьці, адначасна робячы ўсё для яе зьнішчэньня.
Спалучэньне крытэрыяў падаецца такім: а) быць супраць т.зв. «саюзнай дзяржавы»; b) не падтрымліваць удзел Беларусі ў АДКБ; c) прызнаваць Расею краінай-агрэсарам; d) не прызнаваць легітымнымі вынікі «рэфэрэндумаў» 1995, 1996, 2004 і 2022 гг.
У такой сытуацыі, лагічным было б прызнаньне міжнароднай супольнасьцю акупацыі Беларусі, г.зн.- Беларусь павінна быць прызнаная часова акупаванай тэрыторыяй з акупацыйнай (не беларускай) адміністрацыяй.
У такім выпадку абсалютна ясна, што, у палітычным і прававым аспэктах, беларускі народ не павінен будзе несьці ніякай (у тым ліку і іматэрыяльнай) адказнасьці за разбуральныя дзеяньні Лукашэнкі і Пуціна пры выкарыстаньні беларускай тэрыторыі (альбо «беларускага» войска) у вайне супраць Украіны.
Тут шмат няяснага і нявызначанага. Скажам, ці трэба (як гэта прапануе Латушка) выключэньне Рэспублікі Беларусь са складу ААН, іншых міжнародных арганізацый? Па логіцы – так. Але на практыцы гэта можа пагражаць адсутнасьцю ў Беларусі міжнароднай павасуб'ектанасьці на час куды большы, чым існаваньне пуцінскага рэжыму; да таго ж узьнікае абсурдная сытуацыя, калі пры гэтым РФ застаецца членам ААН і, мала таго, уваходзіць у склад Рады Бясьпекі ААН (у якім яна быць, зразумела, не павінна).
Гэтыя (і многія іншыя) пытаньні вымагаюць, як мінімум, абмеркаваньня ў палітычна актыўнай частцы беларускага грамадзтва. Мяркуецца, што такое абмеркаваньне магло б быць плённым і канструктыўным з удзелам як мага больш шырокага кола зацікаўленых асобаў і арганізацый, пры пэўных абавязковых умовах.
Прычым, умовы падтрымкі Незалежнасьці недастаткова, бо і Лукашэнка, і КГБ з ГУБАЗІКам фармавальна дэкляруюць падтрымку незалежнасьці, адначасна робячы ўсё для яе зьнішчэньня.
Спалучэньне крытэрыяў падаецца такім: а) быць супраць т.зв. «саюзнай дзяржавы»; b) не падтрымліваць удзел Беларусі ў АДКБ; c) прызнаваць Расею краінай-агрэсарам; d) не прызнаваць легітымнымі вынікі «рэфэрэндумаў» 1995, 1996, 2004 і 2022 гг.
Прыкметна, што ў заяве КГБ РБ пра нібыта "украінскага шпіёна" Івашына гэбісты пра ўкраінцаў кажуць - "противник". Гэта - слова, якое ў дачыненьні да ўкраінцаў ужываюць рускія вайскоўцы, фсбэшнікі і прапагандысты. КГБ РБ — паслухмяны інструмэнт Масквы ў акупацыі Беларусі. Зрэшты, як і ўсе (без выключэньня) сілавыя структуры, бо ідэалогія іх - пуцінскі фашызм.
Зь якога моманту беларускае войска перастала служыць народу і зрабілася інструмэнтам Масквы? Можа, тады, калі на гаўптвахту адправілі першага салдата, які асьмеліўся размаўляць з камандзірам узвода на беларускай мове? https://svaboda.global.ssl.fastly.net/a/31767116.html
Рускай маці паведамілі пра гібель 26-гадовага сына ва Ўкраіне, яе ацэнкі: “Бомбануть-то, наверное, надо было. Тут без вариантов. Но что-то пошло не так. Конечно, никто не ожидал такого. А сейчас, если уже столько парней полегло, то уже нельзя останавливаться. Нужно идти дальше. До победы. Я считаю, что мой сын воевал за нас, за Россию и русских. Чтобы мы могли с вами сейчас по телефону говорить, пить и кушать. Я думаю, он лег не зря там. А за нас. Чтобы мы жили долго и счастливо и чтобы у нас не было войны».
https://www.dw.com/ru/mat-soldata-iz-rf-pogibshego-v-ukraine-tam-prosto-mesivo/a-61263854
https://www.dw.com/ru/mat-soldata-iz-rf-pogibshego-v-ukraine-tam-prosto-mesivo/a-61263854
DW
Мать солдата из РФ, погибшего в Украине: "Там просто месиво"
26-летний Евгений, служивший в РФ по контракту, погиб при штурме аэродрома Гостомель под Киевом в первые дни войны. Его мать признает, что в Украине идет война, но оправдывает действия России.
Папярэдняя выснова з першага этапу расейска-украінскай вайны (у якім Масква, хаця і заняла частку тэрыторыі, але не дасягнула першачарговых мэтаў і блізка) — так званае «беларускае» войска не пратрымалася б і аднаго дня.
Ваенная дактрына Беларусі падвёрстаная пад дактрыну маскоўскага Генштабу. Войска РБ 30 гадоў будавалася па мадэлі расейскага: камандзіры вучыліся ў маскоўскіх акадэміях, зброя і тэхніка пастаўляліся з Расеі, выхаваўчая праца ў салдацкім асяродзьдзі таксама ішла па расейскай мадэлі (спрошчана кажучы, «пуля — дура, штык — молодец»).
Толькі ўсё гэта — у ваенна-тэхнічным сэнсе ў разы горш, чым у Расеі, бо Масква дзейнічае па прынцыпу «На табе, Божа, што нам нягожа».
А галоўнае — у «беларускім» войску не гучыць беларускае слова. Так, гэта галоўнае. Бо нацыянальная сьвядомасьць — гэта тое, на чым заўсёды трымаецца баявы дух арміі, і падзеі ва Ўкраіне гэта даказалі.
І сёньня, як ніколі раней, мы можам адчуць, які катастрафічны, фатальны вынік меў праведзены Лукашэнкам «рэфэрэндум» 1995 года пра мову, Сьцяг і Пагоню. Ён пераламаў хрыбет нацыі. Нацыя яшчэ жыве, але яна ня здольная супраціўляцца і тым больш перамагаць.
У вайне з Расеяй «беларускае» войска здалося б Маскве цягам гадзіны — маю на ўвазе падаўленьне супраціўленьня асобных асобных камандзіраў-патрыётаў, бо генэралітэт спрэс прарасейскі, яны сьпяць і бачаць расейскія зарплаты і расейскія пэнсіі, яны адразу прысягнуць на вернасьць Маскве і ўздымуць над Менскам расейскі сьцяг.
Усё, што можа «беларускае» войска — гэта абараняць дыктатара ад народа і быць халопам у войска расейскага, умоўна кажучы, падносіць яму ракеты, якімі агрэсар страляе ў суседні народ, які яшчэ ўчора называлі «братнім».
Беларускім (ва ўсіх сэнсах) войскам (таксама ва ўсіх сэнсах) зьяўляюцца падразьдзяленьні з беларусаў, якія цяпер гераічна ваююць ва Ўкраіне з расейска-фашысцкімі захопнікам.
І калі Беларусь вызваліцца з-пад расейскай акупацыі, менавіта яны будуць здольныя стварыць сапраўднае войска незалежнай беларускай дзяржавы.
Ваенная дактрына Беларусі падвёрстаная пад дактрыну маскоўскага Генштабу. Войска РБ 30 гадоў будавалася па мадэлі расейскага: камандзіры вучыліся ў маскоўскіх акадэміях, зброя і тэхніка пастаўляліся з Расеі, выхаваўчая праца ў салдацкім асяродзьдзі таксама ішла па расейскай мадэлі (спрошчана кажучы, «пуля — дура, штык — молодец»).
Толькі ўсё гэта — у ваенна-тэхнічным сэнсе ў разы горш, чым у Расеі, бо Масква дзейнічае па прынцыпу «На табе, Божа, што нам нягожа».
А галоўнае — у «беларускім» войску не гучыць беларускае слова. Так, гэта галоўнае. Бо нацыянальная сьвядомасьць — гэта тое, на чым заўсёды трымаецца баявы дух арміі, і падзеі ва Ўкраіне гэта даказалі.
І сёньня, як ніколі раней, мы можам адчуць, які катастрафічны, фатальны вынік меў праведзены Лукашэнкам «рэфэрэндум» 1995 года пра мову, Сьцяг і Пагоню. Ён пераламаў хрыбет нацыі. Нацыя яшчэ жыве, але яна ня здольная супраціўляцца і тым больш перамагаць.
У вайне з Расеяй «беларускае» войска здалося б Маскве цягам гадзіны — маю на ўвазе падаўленьне супраціўленьня асобных асобных камандзіраў-патрыётаў, бо генэралітэт спрэс прарасейскі, яны сьпяць і бачаць расейскія зарплаты і расейскія пэнсіі, яны адразу прысягнуць на вернасьць Маскве і ўздымуць над Менскам расейскі сьцяг.
Усё, што можа «беларускае» войска — гэта абараняць дыктатара ад народа і быць халопам у войска расейскага, умоўна кажучы, падносіць яму ракеты, якімі агрэсар страляе ў суседні народ, які яшчэ ўчора называлі «братнім».
Беларускім (ва ўсіх сэнсах) войскам (таксама ва ўсіх сэнсах) зьяўляюцца падразьдзяленьні з беларусаў, якія цяпер гераічна ваююць ва Ўкраіне з расейска-фашысцкімі захопнікам.
І калі Беларусь вызваліцца з-пад расейскай акупацыі, менавіта яны будуць здольныя стварыць сапраўднае войска незалежнай беларускай дзяржавы.
Чаму я лічу сутыкненьне NATO і Расеі непазьбежным. Двума словамі – вайна сусьветаў.
Мы – ня першыя, хто жыве на гэтай грэшнай Зямлі. Сьвет так зроблены, што рана ці позна супрацьлегласьці прыходзяць у сутыкненьне.
Калі больш прастранна, дык NATO – гэта своеасаблівае «сілавое крыло» прынцыпаў дэмакратыі, свабоды, каштоўнасьці чалавечага жыцьця. РФ ж у яе пуцінскім выглядзе – канцэнтрацыя зла, цемрашальства, падаўленьня асобы, агрэсіўных гегеманісцкіх памкненьняў (аналагічныя памкненьні і ў Кітая, але яны пакуль ня маюць агрэсіўнага характару і рэалізоўваюцца праз «мяккую сілу»).
У заходніх лідэраў у 1991-92 не хапіла розуму пазбавіць Расею ядзернай зброі (яны, наадварот, запатрабавалі ад Беларусі, Украіны і Казахстану аддаць яе Маскве (!!!), паспрыяць зьяўленьню на месцы РСФСР 10-15 незалежных краінаў – што было цалкам рэальна, бо аўтаноміі (Татарстан, Башкірыя, некаторыя іншыя) абвясьцілі сувэрэнітэт.
Цяпер перад цывілізацыяй – фашысцкі ядзерны монстар. І гэта монстар ня спыніцца на Ўкраіне.
Мы – ня першыя, хто жыве на гэтай грэшнай Зямлі. Сьвет так зроблены, што рана ці позна супрацьлегласьці прыходзяць у сутыкненьне.
Калі больш прастранна, дык NATO – гэта своеасаблівае «сілавое крыло» прынцыпаў дэмакратыі, свабоды, каштоўнасьці чалавечага жыцьця. РФ ж у яе пуцінскім выглядзе – канцэнтрацыя зла, цемрашальства, падаўленьня асобы, агрэсіўных гегеманісцкіх памкненьняў (аналагічныя памкненьні і ў Кітая, але яны пакуль ня маюць агрэсіўнага характару і рэалізоўваюцца праз «мяккую сілу»).
У заходніх лідэраў у 1991-92 не хапіла розуму пазбавіць Расею ядзернай зброі (яны, наадварот, запатрабавалі ад Беларусі, Украіны і Казахстану аддаць яе Маскве (!!!), паспрыяць зьяўленьню на месцы РСФСР 10-15 незалежных краінаў – што было цалкам рэальна, бо аўтаноміі (Татарстан, Башкірыя, некаторыя іншыя) абвясьцілі сувэрэнітэт.
Цяпер перад цывілізацыяй – фашысцкі ядзерны монстар. І гэта монстар ня спыніцца на Ўкраіне.
Амэрыканскія аналітыкі шакаваныя ня проста нізкай, а нулявой падрыхтоўкай расейскіх вайскоўцаў на ўзорўні “салдат-адзьдзяленьне-узвод”. Тлумачу: камандзір танку ня ведае, куды рушыць і што рабіць, наводчык няздольны правільна выбраць, куды і ў які момант страляць. Камандзір узвода (3-4-5 танкаў) губляецца ў экстрэмальнай сытуацыі і няздольны прымаць самастойныя рашэньні, бо ў выпадку, калі нешта ня так, атрымае прачуханку ад начальства.
Аналітыкі не падазраюць, што такая безініцыятыўнасьць у расейскім войску ідзе да самых высокіх ўзроўняў – магчыма, адсюль і неверагодна высокі ўзровень стратаў генэралаў: генэралы самі вымушаныя камандаваць там, дзе ў арміі Чэхіі ці ЗША справіўся б капітан.
Распрацаваць стратэгічны план захопу Ўкраіны за тры дні - гэта заўсёды. Правесьці танк гэтак, каб ён не патрапіў у аблогу – гэта ніяк.
Нічога ў Расіі не зьмянілася з часоў СССР: паслаць у космас ракеты – можна. Наладзіць выпуск памперсаў – ніколі. Ну, яно і правільна: Россия – страна духовного величия, культуры мирового уровня и ядерного потенциала, а не страна памперсов. Курчатов и Плисецкая, поди, в обычных пелёнках росли.
Аналітыкі не падазраюць, што такая безініцыятыўнасьць у расейскім войску ідзе да самых высокіх ўзроўняў – магчыма, адсюль і неверагодна высокі ўзровень стратаў генэралаў: генэралы самі вымушаныя камандаваць там, дзе ў арміі Чэхіі ці ЗША справіўся б капітан.
Распрацаваць стратэгічны план захопу Ўкраіны за тры дні - гэта заўсёды. Правесьці танк гэтак, каб ён не патрапіў у аблогу – гэта ніяк.
Нічога ў Расіі не зьмянілася з часоў СССР: паслаць у космас ракеты – можна. Наладзіць выпуск памперсаў – ніколі. Ну, яно і правільна: Россия – страна духовного величия, культуры мирового уровня и ядерного потенциала, а не страна памперсов. Курчатов и Плисецкая, поди, в обычных пелёнках росли.
Яшчэ раз паўтару: каб ісьці далей, трэба прызнаць, што Лукашэнка перамог. Дакладней — рускі фашыст Пуцін рукамі свайго халуя Лукашэнкі перамог у Беларусі. Ад ўсьведамленьня гэтай ісьціны найперш тымі, хто называе сябе лідэрамі — залежыць, ці перамога гэтая будзе часовай і толькі на некалькі бліжэйшых гадоў — ці яна будзе на дзесяцігодзьдзі (для людзей сярэдняга і старэйшага веку гэта значыць — вечнай).
Лідэры павінны прызнаць памылковасьць тактыкі “падабацца ўсім” (найперш — Маскве), — прымененая ў 2020, яна вельмі дорага каштавала Беларусі. Беларусь заплаціла за гэтую “тактыку” разгромам амаль ўсяго нацыянальнага, што назапашвалася ў апошнія 35 гадоў.
Лідэр не павінен “чакаць, калі сасьпее грамадзтва”. Калі б у свой час БНФ начале з Пазьняком ня вылучылі б Незалежнасьць як асноўную мэту (што было ўспрынята значнай часткай насельніцтва “радыкалізмам” і “нацыяналізмам”), — Беларусь засталася б у складзе РСФСР (так, адзіная з усіх саюзных рэспублік; тыя, хто палітычна дзеіў у той час, ведае, што для гэтага былі ўсе перадумовы, найперш — цалкам прамаскоўскае кіраўніцтва БССР).
Лідэры мусяць ставіць перад грамадзтвам стратэгічныя мэты —і тлумачыць, чаму гэта важна і як гэтага трэба дасягнуць, і імкнуцца гэтага дасягнуць. Хай бы нават грамадзтва гэта спачатку і адрынала. Хай бы нават гэта не падабалася і заходнім палітыкам (вось ужо на каго зважаць ня варта — у апошнія дзесяцігодзьдзі яны вырадзіліся ў палітычных пігмеяў, узгадайце іх намаганьні ў 1990-91 па захаваньню СССР ці ганебныя паводзіны ў 2014 Абамы — кіраўніка краіны, якая падпісала Будапэшцкі мэмарандум з гарантыямі Кіеву). Сварыцца зь імі ня варта, але і ў рот гладзець ня трэба.
Два пастулаты, якія трэба ўсьвядоміць і дэкляраваць: Расейская імперыя — экзістэнцыйны вораг Беларусі (г. зн., сьмяротны вораг); беларуская мова — падмурак беларускай Незалежнасьці, без яе дзяржаву непазьбежна чакае сьмерць.
Я два разы ў адным сказе ўжыў слова “сьмерць” — але што зробіш, час такі. Не да прыгожых слоў.
Лідэры павінны прызнаць памылковасьць тактыкі “падабацца ўсім” (найперш — Маскве), — прымененая ў 2020, яна вельмі дорага каштавала Беларусі. Беларусь заплаціла за гэтую “тактыку” разгромам амаль ўсяго нацыянальнага, што назапашвалася ў апошнія 35 гадоў.
Лідэр не павінен “чакаць, калі сасьпее грамадзтва”. Калі б у свой час БНФ начале з Пазьняком ня вылучылі б Незалежнасьць як асноўную мэту (што было ўспрынята значнай часткай насельніцтва “радыкалізмам” і “нацыяналізмам”), — Беларусь засталася б у складзе РСФСР (так, адзіная з усіх саюзных рэспублік; тыя, хто палітычна дзеіў у той час, ведае, што для гэтага былі ўсе перадумовы, найперш — цалкам прамаскоўскае кіраўніцтва БССР).
Лідэры мусяць ставіць перад грамадзтвам стратэгічныя мэты —і тлумачыць, чаму гэта важна і як гэтага трэба дасягнуць, і імкнуцца гэтага дасягнуць. Хай бы нават грамадзтва гэта спачатку і адрынала. Хай бы нават гэта не падабалася і заходнім палітыкам (вось ужо на каго зважаць ня варта — у апошнія дзесяцігодзьдзі яны вырадзіліся ў палітычных пігмеяў, узгадайце іх намаганьні ў 1990-91 па захаваньню СССР ці ганебныя паводзіны ў 2014 Абамы — кіраўніка краіны, якая падпісала Будапэшцкі мэмарандум з гарантыямі Кіеву). Сварыцца зь імі ня варта, але і ў рот гладзець ня трэба.
Два пастулаты, якія трэба ўсьвядоміць і дэкляраваць: Расейская імперыя — экзістэнцыйны вораг Беларусі (г. зн., сьмяротны вораг); беларуская мова — падмурак беларускай Незалежнасьці, без яе дзяржаву непазьбежна чакае сьмерць.
Я два разы ў адным сказе ўжыў слова “сьмерць” — але што зробіш, час такі. Не да прыгожых слоў.
Нацысцкую Нямеччыну краіны-пераможцы падзялілі на зоны адказнасьці і ўсталявалі зьнешняе кіраваньне на гады – і слушна, пазбаўленьне сьвядомасьці немцаў ад нацысцкага сьветаадчуваньня не магло адбыцца аднамомантна і самастойна.
Расейцы пацьвердзілі, што знаходжаньне ў формах імпэрыі згубна ўплывае на іх мэнталітэт.
Ідэальным варыянтам для пост-фашысцкай РФ асабіста мне бачыцца яе падзел і ўсталяваньне зьнешняга кіраўніцтва; Украіна магла б узяць адказнасьць над уласна «Русьсю» (Масква і Маскоўская вобл, сярэдняя паласа і г.д. да Ўралу). Далей – рэфэрэндумы ў аўтаноміях аб незалежнасьці (з прагназуемым вынікам).
І, канешне – ніякай ядзернай зброі і ніякай арміі. Вермахт, нагадаю, быў ліквідаваны.
Расейцы пацьвердзілі, што знаходжаньне ў формах імпэрыі згубна ўплывае на іх мэнталітэт.
Ідэальным варыянтам для пост-фашысцкай РФ асабіста мне бачыцца яе падзел і ўсталяваньне зьнешняга кіраўніцтва; Украіна магла б узяць адказнасьць над уласна «Русьсю» (Масква і Маскоўская вобл, сярэдняя паласа і г.д. да Ўралу). Далей – рэфэрэндумы ў аўтаноміях аб незалежнасьці (з прагназуемым вынікам).
І, канешне – ніякай ядзернай зброі і ніякай арміі. Вермахт, нагадаю, быў ліквідаваны.