Пішуць пра варожасьць да беларусаў, якая, як ужо зразумела, распальваецца асобнымі ўкраінскімі СМІ і некаторымі блогерамі. Варожасьць не да фашысцкага рэжыму Лукашэнкі, а менавіта да беларускага народа.
Ці разумеюць украінцы, калі папракаюць беларусаў за тое, што «не ляглі пад пускавыя ракетныя ўстаноўкі», каб спыніць абстрэлы Ўкраіны, — што такія самыя прэтэнзіі яны мусяць адрасаваць праўкраінскім жыхарам т.зв. «ДНР» і «ЛНР»? Прычым, усе восем папярэдніх гадоў, з 2014-га? І што б зрабілі ў жыхаром Данецку, калі б ён паўстаў на шляху рускага танку?
Пытаньне належыць не мне, а майму сябру, гісторыку Сяргею Абламейку, але яго цалкам падзяляю.
Ад сябе нагадаю наступнае. Уладу ў Беларусі з 1994 захапілі такія ж бандыты і падонкі, як у гэтых данбасккіх сэпаратысцкіх утварэньнях. І кіруюць ня 8 гадоў, а 28. І гэта трэба ўсьвядоміць. Гэта могуць не разумець звычайныя ўкраінцы, але палітыкі і журналісты (а таксама дарадцы Зяленскага) усьведамляць павінны.
І працягваючы гэта, яны робяць кепскую, чорную справу. І абражаюць зусім не лукашыстаў і «балота» — лукашысты, як і «балота», пра такія абразы нават і не даведаюцца. Абражаюць тых, у каго баліць душа за Ўкраіну, хто рэальна дапамагае ўкраінцам змагацца з пуцінскай агрэсіяй — як у Беларусі, выходзячы пад пагрозай арышту на вуліцы, гэтак і ў замежжы, зьбіраючы грошы, лекі, вопратку, арганізоўваючы вулічныя акцыі падтрымкі.
Слава Ўкраіне! Жыве Беларусь!
Ці разумеюць украінцы, калі папракаюць беларусаў за тое, што «не ляглі пад пускавыя ракетныя ўстаноўкі», каб спыніць абстрэлы Ўкраіны, — што такія самыя прэтэнзіі яны мусяць адрасаваць праўкраінскім жыхарам т.зв. «ДНР» і «ЛНР»? Прычым, усе восем папярэдніх гадоў, з 2014-га? І што б зрабілі ў жыхаром Данецку, калі б ён паўстаў на шляху рускага танку?
Пытаньне належыць не мне, а майму сябру, гісторыку Сяргею Абламейку, але яго цалкам падзяляю.
Ад сябе нагадаю наступнае. Уладу ў Беларусі з 1994 захапілі такія ж бандыты і падонкі, як у гэтых данбасккіх сэпаратысцкіх утварэньнях. І кіруюць ня 8 гадоў, а 28. І гэта трэба ўсьвядоміць. Гэта могуць не разумець звычайныя ўкраінцы, але палітыкі і журналісты (а таксама дарадцы Зяленскага) усьведамляць павінны.
І працягваючы гэта, яны робяць кепскую, чорную справу. І абражаюць зусім не лукашыстаў і «балота» — лукашысты, як і «балота», пра такія абразы нават і не даведаюцца. Абражаюць тых, у каго баліць душа за Ўкраіну, хто рэальна дапамагае ўкраінцам змагацца з пуцінскай агрэсіяй — як у Беларусі, выходзячы пад пагрозай арышту на вуліцы, гэтак і ў замежжы, зьбіраючы грошы, лекі, вопратку, арганізоўваючы вулічныя акцыі падтрымкі.
Слава Ўкраіне! Жыве Беларусь!
По данным американской разведки, на шестой день войны количество жертв ВС РФ превышает 5 тысяч человек (для сравнение, за 8 лет войны в Афганстане, потери СССР – более 13 тысяч). . Сегодня не 1980-й, когда о «грузе-200» из Афгана узнавали только родственники и соседи, информация о похоронах разойдётся мгновенно.
Поэтому подогнаны мобильные крематории: тела будут сжигать, а пепел – утилизировать, чтобы не выдавать семьям и не допустить похоронных церемоний: плачьте дома.
Впрочем, судя по видео и фото, для многих бронетехника стала крематорием.
Поэтому подогнаны мобильные крематории: тела будут сжигать, а пепел – утилизировать, чтобы не выдавать семьям и не допустить похоронных церемоний: плачьте дома.
Впрочем, судя по видео и фото, для многих бронетехника стала крематорием.
Усё выглядае на тое, што Пуцін гатовы нанесьці па Ўкраіне ўдар тактычнай ядзернай зброяй. Захад, найперш ЗША, павінны ў сваіх планах зыходзіць з гэтай рэальнасьці і ня мець ніякіх ілюзій, што нехта ў атачэньні Пуціна ці сярод генэралаў яму запярэчыць.
Магчыма, сёньня Дума прыме рашэньне аб уключэньні т.зв. ЛНР і ДНР у склад РФ — і тады можна ўводзіць ваеннае становішча па ўсёй РФ.
Лідэры краінаў NATO робяць фатальную памылку, што, спужаўшыся пагрозаў Пуціна, не зачыняюць неба над Украінай. Гэта якраз дазволіла б украінцам канчаткова пераламіць сытуацыю на сваю карысьць, нанесьці расейскім войскам максымальныя страты.
Што да пагрозы Пуціна насесьці ядзерныя ўдары па краінах NATO (чытаць ягоную заяву трэба менавіта гэтак) -- дык удары па NATO першым Пуцін, найхутчэй, не нанясе. А вось у сытуацыі адступленьня NATO Пуцін нанясе ядзерны ўдар па Ўкраіне тактычнай боегалоўкай, і гэта пацягне ланцуговую рэакцыю аж да паўнамаштабнай ядзернай вайны з выкарыстаньнем ужо стратэгічнай зброі.
Як было ў Чэрчыля? «Вы хацелі атрымаць ганьбу, каб пазьбегчы вайны – а атрымалі і ганьбу, і вайну». З той толькі розьніцай, што ў ядзернайвайне мала хто выжыве.
Што да пагрозы Пуціна насесьці ядзерныя ўдары па краінах NATO (чытаць ягоную заяву трэба менавіта гэтак) -- дык удары па NATO першым Пуцін, найхутчэй, не нанясе. А вось у сытуацыі адступленьня NATO Пуцін нанясе ядзерны ўдар па Ўкраіне тактычнай боегалоўкай, і гэта пацягне ланцуговую рэакцыю аж да паўнамаштабнай ядзернай вайны з выкарыстаньнем ужо стратэгічнай зброі.
Як было ў Чэрчыля? «Вы хацелі атрымаць ганьбу, каб пазьбегчы вайны – а атрымалі і ганьбу, і вайну». З той толькі розьніцай, што ў ядзернайвайне мала хто выжыве.
Чтобы понять перспективу, нужно задать себе один вопрос и честно на него ответить: согласится ли 2/3 населения России в буквальном смысле жить на хлебе и воде (+водка, как же без неё) — лишь бы только Россия была «великой» и её все «боялись и уважали?». Частный ответ — да.
Русский человек (в массе своей) синонимом «великая» видит — «боялись», а «боялись» — синонимом «уважали». Если четверть населения живёт в условиях туалета во дворе (как жили и 300, и 1300 лет назад), и при этом молится на Путина — о каком восстании из-за невозможности расплатиться Visa мы говорим?
На Западе этого не понимают, считая санкции самой эффективной мерой — но Путин это знает великолепно, и поэтому пойдёт дальше.
Русский человек (в массе своей) синонимом «великая» видит — «боялись», а «боялись» — синонимом «уважали». Если четверть населения живёт в условиях туалета во дворе (как жили и 300, и 1300 лет назад), и при этом молится на Путина — о каком восстании из-за невозможности расплатиться Visa мы говорим?
На Западе этого не понимают, считая санкции самой эффективной мерой — но Путин это знает великолепно, и поэтому пойдёт дальше.
«Путин поручил кабмину в двухдневный срок определить страны, которых коснется запрет на ввоз и вывоз из РФ определенных видов продукции и сырья» -= паведамляе ТАСС.
Нагадаю, што забарона на ўвоз у РФ італьянскага пармэзану і польскіх яблык ішла не з Брусэлю, а з Крамля – у адказ на санкцыі 2014 за Крым.
Цяпер заходнія фірмы самі зварочваюць гандаль у Расіі, і проста губляешся ў здагадках, якіх тавараў пазбавіць расійскіх грамадзян Пуцін.
У жаночы дзень жадаю, каб гэта была не французская прафюмерыя і не італьянскі абутак.
Нагадаю, што забарона на ўвоз у РФ італьянскага пармэзану і польскіх яблык ішла не з Брусэлю, а з Крамля – у адказ на санкцыі 2014 за Крым.
Цяпер заходнія фірмы самі зварочваюць гандаль у Расіі, і проста губляешся ў здагадках, якіх тавараў пазбавіць расійскіх грамадзян Пуцін.
У жаночы дзень жадаю, каб гэта была не французская прафюмерыя і не італьянскі абутак.
«Что будет с российской стоматологией в период санкций?» – задаецца пытаньнем маскоўская «Новая газета».
Адказ унівэрсальны. Тое самае будзе, што і з усёй артапедыяй, фармакалогіяй, хірургіяй, увогуле з усёй медыцынай. А таксама – з ўсёй лёгкай прамысловасьцю, з усім агракомплексам, з усёй аўтамабільнай вытворчасьцю, з усім, што напарамую не зьвязана з ваенна-прамысловым комплексам. Ракеты і аўтаматы ў Расіі і 30, і 60 гадоў таму рабілі якасна.
Хаця і ваенна-прымысловы комплекс прасядзе – у СССР ён быў герметычны, у цяперашняй Расеі ён выкарыстоўвае замежныя тэхналогіі і кампаненты. А яны - пад санкцыямі.
Будзе рускае слова на літару «ж», якое, нягледзячы на абрушэньне табу на ненарматыўную лексіку ў сувязі з рускім ваенным караблём, я ўсё ж не рашуся публічна вымавіць.
Дарэчы, пра лексіку. Выраз «дастаць джынсы», які сучаснай расійскай моладзьзю ўспрымаецца ў значэньні «узяць з паліцы ў шафе», верне сабе тое значэньне, якое ўкладалі ў яго мы, савецкія школьнікі і студэнты.
Свае першыя джынсы годзе ў 1977-м я набыў ужо страшна скарыстанымі, з трэцяй, калі ня пятай «ж…», – але ўсё ж я іх «дастаў», і не было ў Віцебску школьніка, шчасьлівейшага за мяне.
Адказ унівэрсальны. Тое самае будзе, што і з усёй артапедыяй, фармакалогіяй, хірургіяй, увогуле з усёй медыцынай. А таксама – з ўсёй лёгкай прамысловасьцю, з усім агракомплексам, з усёй аўтамабільнай вытворчасьцю, з усім, што напарамую не зьвязана з ваенна-прамысловым комплексам. Ракеты і аўтаматы ў Расіі і 30, і 60 гадоў таму рабілі якасна.
Хаця і ваенна-прымысловы комплекс прасядзе – у СССР ён быў герметычны, у цяперашняй Расеі ён выкарыстоўвае замежныя тэхналогіі і кампаненты. А яны - пад санкцыямі.
Будзе рускае слова на літару «ж», якое, нягледзячы на абрушэньне табу на ненарматыўную лексіку ў сувязі з рускім ваенным караблём, я ўсё ж не рашуся публічна вымавіць.
Дарэчы, пра лексіку. Выраз «дастаць джынсы», які сучаснай расійскай моладзьзю ўспрымаецца ў значэньні «узяць з паліцы ў шафе», верне сабе тое значэньне, якое ўкладалі ў яго мы, савецкія школьнікі і студэнты.
Свае першыя джынсы годзе ў 1977-м я набыў ужо страшна скарыстанымі, з трэцяй, калі ня пятай «ж…», – але ўсё ж я іх «дастаў», і не было ў Віцебску школьніка, шчасьлівейшага за мяне.
ПЕЧАЛЬНЫЕ ПЕРСПЕКТИВЫ
Давайте представим лучший (в понимании Путина) вариант, что он «отжал» левобережную Украину, с её промышленностью и производственной инфраструктурой (частично уже разрушенной войной), оставив «украинскими» только 6-7 западных областей.
За несколько лет «украинская» территория получит солидные финансовые влияния и экономическую (не говоря о политической) поддержку Запада.
И, заметим, будет иметь если не самую боеспособную армию в Европе, то одну из самых боеспособных. Не буду развивать эту тему в контексте вероятного военного противостояния христианской и исламской цивилизаций.
Аннексированную же часть будет ожидать разруха (вкупе с партизанской войной; впрочем: для Кремля человеческие жизни не имели никакого значения ни при царях, ни при генсеках, ни при президентах). О серьёзном развитии производства речи не будет: территория окажется под ещё более жёсткими санкциями, чем были «ДНР» и «ЛНР». Жизнеобеспечение полностью ляжет на бюджет РФ.
Но в результате санкций (даже если не будет новых) экономика России развалится.
Нападением на Украину Путин «обнулил» все те достижение, которые были наработаны за последние 30 лет. Он действительно вернул Россию именно в СССР. Страна погрузится не в 90-е годы (тогда социальные проблемы были следствием пусть и полукриминальной, но всё же рыночной трансформации, и экономика развивалась), а в конец 50-х, когда две сотни миллионов едва выживали.
Причём обвалится и военно-промышленный комплекс, так как, в отличие от герметичного производства времён СССР, нынешняя военное производство завязано на иностранные технологии.
Через несколько лет Запад откажется от российской нефти, а потом и от газа. Основной поток западного наполнения российского бюджета полностью иссякнет.
Выход у РФ только один — Китай. Пекин будет по демпинговыми ценам покупать российские газ и нефть и то, что осталось от леса (на Дальнем Востоке он почти уже весь вырублен и вывезен в Поднебесную, но есть Сибирь, Карелия в конце-концов. Под Владимиром, как в той песне, сосны столетние. Есть что вырубать, лет на 20-30).
Ну что же: быть 140-миллионной колонией 1,400 миллиардного Китая — вполне себе конгруэнтная конструкция. И в геополитическом смысле даже справедливая. Вот только стиль отношений будет совершенно иным, чем с «натовским» Западом. Мои знакомые, ведущие бизнес с китайцами, жалуются на безжалостность и полное отсутствие сантиментов. Как говорила моя бабушка Ядя, простая крестьянка с Поставщины — «Ідзе Кітай — усё кідай!». Слова «геополитика» она не знала, но стратегически мыслила верно.
В такой реальности возникает вопрос перспектив Беларуси. Она проста: или с Западом, с его накопленной веками культурными достижениями, с идеалами демократии, свободы и прав человека — или с Китаем , с тысячелетиями наработанными инстинктами беспрекословного подчинения младшего старшему.
При нынешнем насквозь пророссийском руководстве реален только второй вариант: стране быть колонией колонии, а гражданам — людьми не второго даже, а третьего сорта.
И это уже даже не геополитический, а цивилизационный выбор.
Давайте представим лучший (в понимании Путина) вариант, что он «отжал» левобережную Украину, с её промышленностью и производственной инфраструктурой (частично уже разрушенной войной), оставив «украинскими» только 6-7 западных областей.
За несколько лет «украинская» территория получит солидные финансовые влияния и экономическую (не говоря о политической) поддержку Запада.
И, заметим, будет иметь если не самую боеспособную армию в Европе, то одну из самых боеспособных. Не буду развивать эту тему в контексте вероятного военного противостояния христианской и исламской цивилизаций.
Аннексированную же часть будет ожидать разруха (вкупе с партизанской войной; впрочем: для Кремля человеческие жизни не имели никакого значения ни при царях, ни при генсеках, ни при президентах). О серьёзном развитии производства речи не будет: территория окажется под ещё более жёсткими санкциями, чем были «ДНР» и «ЛНР». Жизнеобеспечение полностью ляжет на бюджет РФ.
Но в результате санкций (даже если не будет новых) экономика России развалится.
Нападением на Украину Путин «обнулил» все те достижение, которые были наработаны за последние 30 лет. Он действительно вернул Россию именно в СССР. Страна погрузится не в 90-е годы (тогда социальные проблемы были следствием пусть и полукриминальной, но всё же рыночной трансформации, и экономика развивалась), а в конец 50-х, когда две сотни миллионов едва выживали.
Причём обвалится и военно-промышленный комплекс, так как, в отличие от герметичного производства времён СССР, нынешняя военное производство завязано на иностранные технологии.
Через несколько лет Запад откажется от российской нефти, а потом и от газа. Основной поток западного наполнения российского бюджета полностью иссякнет.
Выход у РФ только один — Китай. Пекин будет по демпинговыми ценам покупать российские газ и нефть и то, что осталось от леса (на Дальнем Востоке он почти уже весь вырублен и вывезен в Поднебесную, но есть Сибирь, Карелия в конце-концов. Под Владимиром, как в той песне, сосны столетние. Есть что вырубать, лет на 20-30).
Ну что же: быть 140-миллионной колонией 1,400 миллиардного Китая — вполне себе конгруэнтная конструкция. И в геополитическом смысле даже справедливая. Вот только стиль отношений будет совершенно иным, чем с «натовским» Западом. Мои знакомые, ведущие бизнес с китайцами, жалуются на безжалостность и полное отсутствие сантиментов. Как говорила моя бабушка Ядя, простая крестьянка с Поставщины — «Ідзе Кітай — усё кідай!». Слова «геополитика» она не знала, но стратегически мыслила верно.
В такой реальности возникает вопрос перспектив Беларуси. Она проста: или с Западом, с его накопленной веками культурными достижениями, с идеалами демократии, свободы и прав человека — или с Китаем , с тысячелетиями наработанными инстинктами беспрекословного подчинения младшего старшему.
При нынешнем насквозь пророссийском руководстве реален только второй вариант: стране быть колонией колонии, а гражданам — людьми не второго даже, а третьего сорта.
И это уже даже не геополитический, а цивилизационный выбор.
Ці прызнаеце Вы сябе хаця б у нейкай ступені адказным за саўдзел Рэспублікі Беларусь у вайне супраць Украіны?
Anonymous Poll
54%
Так, бо грамадзянін адказны за сваю краіну, нават калі і ня згодны зь яе дзейным кіраўніцтвам
35%
Не, я супраць калектыўнай адказнасьці. Кожны адказны за свае дзеяньні і за сваю пазыцыю
0%
Я падтрымліваю Пуціна і Лукашэнку
10%
Ня маю адназначнага меркаваньня
ПЛОХАЯ НОВОСТЬ ДЛЯ ЛУКАШЕНКО
Почитайте западную прессу и вы убедитесь, что ни политики, ни население не делает никакого различия между Россией и Беларусью. То, что нога белорусского солдата пока не ступила на землю Украины – это для «внутреннего употребления», для нашего самоутешения. Важный момент: когда днями Палата представителей Конгресса ЗША принимала закон о лишении РФ и РБ статуса благоприятствования в торговле, тема участия или неучастия Беларуси в боевых действиях даже не обсуждалась.
Тыл на войне – это важнейшая составляющая боевого успеха. Один пример: главнокомандующий ракетными войсками стратегического назначения мог и не быть заместителем министра обороны СССР, но руководитель тыловой службы был им всегда.
Тыл -- не просто снабжение полевых кухонь. Это, в идеале, система слаженного обеспечения фронта боеприпасами, горюче-смазочными материалами (ГСМ), организация ремонта техники и её своевременной замены, наконец – транспортировка и лечение раненых, захоронение погибших. Последние два момента в армии демократических стран как раз среди приоритетов – это не даёт упасть боевому духу. В нынешней же «операции» раненых часто оставляют на поле боя, а трупами забиты морги в южных белорусскх городах.
Именно тыловое обеспечение (чисто военный термин) гарантирует Путину Лукашенко: белорусские солдаты соскребают обгорелое мясо с российской техники, белорусские хирурги оперируют российских солдат, а кровь им вливают от белорусских доноров. ГСМ и техника непрерывным потоком идёт, конечно, российская, но – по белорусской железной дороге. Русские лётчики-убийцы взлетают с белорусских аэродромов, с белорусской земли запускаются русские ракеты по мирным украинским городам.
Наконец, есть и важный стратегический элемент: наличие такой концентрации войск на южных границах Беларуси заставляет Киев отвлекать силы и ресурсы от участков боевых действий, где они весьма и весьма нужны.
Буду удивлён, если по окончании боевых действий Лукашенко не получит золотую звезду Героя России.
Но есть и плохие новости.
Байден назвал Путина «убийцей» и «отъявленным бандитом» (в вариантах перевода – «отпетым головорезом», это уж как кому нравится). Но сейчас я не о том, что президент США (почти любой президент) ничего не говорит случайно.
Можно как угодно относиться к Байдену (у меня своя оценка после посещения его офиса вместе с Зеноном Пазняком в 96-м), но его политический опыт сомнений не вызывает. Достаточно сказать, что членом Сената США он был впервые избран аж в 1972 году, то есть полвека (!) назад. Трижды избирался руководителем сенатского комитета по международным делам, то есть, по сути, участвовал в выработке важнейших внешнеполитических решений Вашингтона.
Именно Байден поддерживал – употребим выражение Путина – операцию по денацификации и демилитаризации Югославии, в результате которой Милошевич оказался в Гааге.
Милошевича часто припоминают в эти дни в связи з «операцией» Путина в Украине. Но забывают, что оказался он там не в одиночестве.
(Перевод с белорусского)
Почитайте западную прессу и вы убедитесь, что ни политики, ни население не делает никакого различия между Россией и Беларусью. То, что нога белорусского солдата пока не ступила на землю Украины – это для «внутреннего употребления», для нашего самоутешения. Важный момент: когда днями Палата представителей Конгресса ЗША принимала закон о лишении РФ и РБ статуса благоприятствования в торговле, тема участия или неучастия Беларуси в боевых действиях даже не обсуждалась.
Тыл на войне – это важнейшая составляющая боевого успеха. Один пример: главнокомандующий ракетными войсками стратегического назначения мог и не быть заместителем министра обороны СССР, но руководитель тыловой службы был им всегда.
Тыл -- не просто снабжение полевых кухонь. Это, в идеале, система слаженного обеспечения фронта боеприпасами, горюче-смазочными материалами (ГСМ), организация ремонта техники и её своевременной замены, наконец – транспортировка и лечение раненых, захоронение погибших. Последние два момента в армии демократических стран как раз среди приоритетов – это не даёт упасть боевому духу. В нынешней же «операции» раненых часто оставляют на поле боя, а трупами забиты морги в южных белорусскх городах.
Именно тыловое обеспечение (чисто военный термин) гарантирует Путину Лукашенко: белорусские солдаты соскребают обгорелое мясо с российской техники, белорусские хирурги оперируют российских солдат, а кровь им вливают от белорусских доноров. ГСМ и техника непрерывным потоком идёт, конечно, российская, но – по белорусской железной дороге. Русские лётчики-убийцы взлетают с белорусских аэродромов, с белорусской земли запускаются русские ракеты по мирным украинским городам.
Наконец, есть и важный стратегический элемент: наличие такой концентрации войск на южных границах Беларуси заставляет Киев отвлекать силы и ресурсы от участков боевых действий, где они весьма и весьма нужны.
Буду удивлён, если по окончании боевых действий Лукашенко не получит золотую звезду Героя России.
Но есть и плохие новости.
Байден назвал Путина «убийцей» и «отъявленным бандитом» (в вариантах перевода – «отпетым головорезом», это уж как кому нравится). Но сейчас я не о том, что президент США (почти любой президент) ничего не говорит случайно.
Можно как угодно относиться к Байдену (у меня своя оценка после посещения его офиса вместе с Зеноном Пазняком в 96-м), но его политический опыт сомнений не вызывает. Достаточно сказать, что членом Сената США он был впервые избран аж в 1972 году, то есть полвека (!) назад. Трижды избирался руководителем сенатского комитета по международным делам, то есть, по сути, участвовал в выработке важнейших внешнеполитических решений Вашингтона.
Именно Байден поддерживал – употребим выражение Путина – операцию по денацификации и демилитаризации Югославии, в результате которой Милошевич оказался в Гааге.
Милошевича часто припоминают в эти дни в связи з «операцией» Путина в Украине. Но забывают, что оказался он там не в одиночестве.
(Перевод с белорусского)
Цяпер тая ўнікальная сытуацыя, калі Беларусь існуе як незалежная краіна (яна нанесеная на карты сьвету асобным ад РФ колерам), але як незалежная дзяржава – яе хутчэй няма, чым ёсьць. Бо ўвесь дзяржаўны апарат і ягоны стрыжань – сілавыя структуры (асабліва армія) падпарадкаваныя Маскве. Лукашэнка выступае ў ролі генэрал-губэрнатара Мураў'ёва, і завяршае тое, што ён пачаў «рэфэрэндумам» 1995 – ліквідацыю беларускай ідэнтычнасьці.
У такой сытуацыі, лагічным было б прызнаньне міжнароднай супольнасьцю акупацыі Беларусі, г.зн.- Беларусь павінна быць прызнаная часова акупаванай тэрыторыяй з акупацыйнай (не беларускай) адміністрацыяй.
У такім выпадку абсалютна ясна, што, у палітычным і прававым аспэктах, беларускі народ не павінен будзе несьці ніякай (у тым ліку і іматэрыяльнай) адказнасьці за разбуральныя дзеяньні Лукашэнкі і Пуціна пры выкарыстаньні беларускай тэрыторыі (альбо «беларускага» войска) у вайне супраць Украіны.
Тут шмат няяснага і нявызначанага. Скажам, ці трэба (як гэта прапануе Латушка) выключэньне Рэспублікі Беларусь са складу ААН, іншых міжнародных арганізацый? Па логіцы – так. Але на практыцы гэта можа пагражаць адсутнасьцю ў Беларусі міжнароднай павасуб'ектанасьці на час куды большы, чым існаваньне пуцінскага рэжыму; да таго ж узьнікае абсурдная сытуацыя, калі пры гэтым РФ застаецца членам ААН і, мала таго, уваходзіць у склад Рады Бясьпекі ААН (у якім яна быць, зразумела, не павінна).
Гэтыя (і многія іншыя) пытаньні вымагаюць, як мінімум, абмеркаваньня ў палітычна актыўнай частцы беларускага грамадзтва. Мяркуецца, што такое абмеркаваньне магло б быць плённым і канструктыўным з удзелам як мага больш шырокага кола зацікаўленых асобаў і арганізацый, пры пэўных абавязковых умовах.
Прычым, умовы падтрымкі Незалежнасьці недастаткова, бо і Лукашэнка, і КГБ з ГУБАЗІКам фармавальна дэкляруюць падтрымку незалежнасьці, адначасна робячы ўсё для яе зьнішчэньня.
Спалучэньне крытэрыяў падаецца такім: а) быць супраць т.зв. «саюзнай дзяржавы»; b) не падтрымліваць удзел Беларусі ў АДКБ; c) прызнаваць Расею краінай-агрэсарам; d) не прызнаваць легітымнымі вынікі «рэфэрэндумаў» 1995, 1996, 2004 і 2022 гг.
У такой сытуацыі, лагічным было б прызнаньне міжнароднай супольнасьцю акупацыі Беларусі, г.зн.- Беларусь павінна быць прызнаная часова акупаванай тэрыторыяй з акупацыйнай (не беларускай) адміністрацыяй.
У такім выпадку абсалютна ясна, што, у палітычным і прававым аспэктах, беларускі народ не павінен будзе несьці ніякай (у тым ліку і іматэрыяльнай) адказнасьці за разбуральныя дзеяньні Лукашэнкі і Пуціна пры выкарыстаньні беларускай тэрыторыі (альбо «беларускага» войска) у вайне супраць Украіны.
Тут шмат няяснага і нявызначанага. Скажам, ці трэба (як гэта прапануе Латушка) выключэньне Рэспублікі Беларусь са складу ААН, іншых міжнародных арганізацый? Па логіцы – так. Але на практыцы гэта можа пагражаць адсутнасьцю ў Беларусі міжнароднай павасуб'ектанасьці на час куды большы, чым існаваньне пуцінскага рэжыму; да таго ж узьнікае абсурдная сытуацыя, калі пры гэтым РФ застаецца членам ААН і, мала таго, уваходзіць у склад Рады Бясьпекі ААН (у якім яна быць, зразумела, не павінна).
Гэтыя (і многія іншыя) пытаньні вымагаюць, як мінімум, абмеркаваньня ў палітычна актыўнай частцы беларускага грамадзтва. Мяркуецца, што такое абмеркаваньне магло б быць плённым і канструктыўным з удзелам як мага больш шырокага кола зацікаўленых асобаў і арганізацый, пры пэўных абавязковых умовах.
Прычым, умовы падтрымкі Незалежнасьці недастаткова, бо і Лукашэнка, і КГБ з ГУБАЗІКам фармавальна дэкляруюць падтрымку незалежнасьці, адначасна робячы ўсё для яе зьнішчэньня.
Спалучэньне крытэрыяў падаецца такім: а) быць супраць т.зв. «саюзнай дзяржавы»; b) не падтрымліваць удзел Беларусі ў АДКБ; c) прызнаваць Расею краінай-агрэсарам; d) не прызнаваць легітымнымі вынікі «рэфэрэндумаў» 1995, 1996, 2004 і 2022 гг.
Прыкметна, што ў заяве КГБ РБ пра нібыта "украінскага шпіёна" Івашына гэбісты пра ўкраінцаў кажуць - "противник". Гэта - слова, якое ў дачыненьні да ўкраінцаў ужываюць рускія вайскоўцы, фсбэшнікі і прапагандысты. КГБ РБ — паслухмяны інструмэнт Масквы ў акупацыі Беларусі. Зрэшты, як і ўсе (без выключэньня) сілавыя структуры, бо ідэалогія іх - пуцінскі фашызм.
Зь якога моманту беларускае войска перастала служыць народу і зрабілася інструмэнтам Масквы? Можа, тады, калі на гаўптвахту адправілі першага салдата, які асьмеліўся размаўляць з камандзірам узвода на беларускай мове? https://svaboda.global.ssl.fastly.net/a/31767116.html
Рускай маці паведамілі пра гібель 26-гадовага сына ва Ўкраіне, яе ацэнкі: “Бомбануть-то, наверное, надо было. Тут без вариантов. Но что-то пошло не так. Конечно, никто не ожидал такого. А сейчас, если уже столько парней полегло, то уже нельзя останавливаться. Нужно идти дальше. До победы. Я считаю, что мой сын воевал за нас, за Россию и русских. Чтобы мы могли с вами сейчас по телефону говорить, пить и кушать. Я думаю, он лег не зря там. А за нас. Чтобы мы жили долго и счастливо и чтобы у нас не было войны».
https://www.dw.com/ru/mat-soldata-iz-rf-pogibshego-v-ukraine-tam-prosto-mesivo/a-61263854
https://www.dw.com/ru/mat-soldata-iz-rf-pogibshego-v-ukraine-tam-prosto-mesivo/a-61263854
DW
Мать солдата из РФ, погибшего в Украине: "Там просто месиво"
26-летний Евгений, служивший в РФ по контракту, погиб при штурме аэродрома Гостомель под Киевом в первые дни войны. Его мать признает, что в Украине идет война, но оправдывает действия России.
Папярэдняя выснова з першага этапу расейска-украінскай вайны (у якім Масква, хаця і заняла частку тэрыторыі, але не дасягнула першачарговых мэтаў і блізка) — так званае «беларускае» войска не пратрымалася б і аднаго дня.
Ваенная дактрына Беларусі падвёрстаная пад дактрыну маскоўскага Генштабу. Войска РБ 30 гадоў будавалася па мадэлі расейскага: камандзіры вучыліся ў маскоўскіх акадэміях, зброя і тэхніка пастаўляліся з Расеі, выхаваўчая праца ў салдацкім асяродзьдзі таксама ішла па расейскай мадэлі (спрошчана кажучы, «пуля — дура, штык — молодец»).
Толькі ўсё гэта — у ваенна-тэхнічным сэнсе ў разы горш, чым у Расеі, бо Масква дзейнічае па прынцыпу «На табе, Божа, што нам нягожа».
А галоўнае — у «беларускім» войску не гучыць беларускае слова. Так, гэта галоўнае. Бо нацыянальная сьвядомасьць — гэта тое, на чым заўсёды трымаецца баявы дух арміі, і падзеі ва Ўкраіне гэта даказалі.
І сёньня, як ніколі раней, мы можам адчуць, які катастрафічны, фатальны вынік меў праведзены Лукашэнкам «рэфэрэндум» 1995 года пра мову, Сьцяг і Пагоню. Ён пераламаў хрыбет нацыі. Нацыя яшчэ жыве, але яна ня здольная супраціўляцца і тым больш перамагаць.
У вайне з Расеяй «беларускае» войска здалося б Маскве цягам гадзіны — маю на ўвазе падаўленьне супраціўленьня асобных асобных камандзіраў-патрыётаў, бо генэралітэт спрэс прарасейскі, яны сьпяць і бачаць расейскія зарплаты і расейскія пэнсіі, яны адразу прысягнуць на вернасьць Маскве і ўздымуць над Менскам расейскі сьцяг.
Усё, што можа «беларускае» войска — гэта абараняць дыктатара ад народа і быць халопам у войска расейскага, умоўна кажучы, падносіць яму ракеты, якімі агрэсар страляе ў суседні народ, які яшчэ ўчора называлі «братнім».
Беларускім (ва ўсіх сэнсах) войскам (таксама ва ўсіх сэнсах) зьяўляюцца падразьдзяленьні з беларусаў, якія цяпер гераічна ваююць ва Ўкраіне з расейска-фашысцкімі захопнікам.
І калі Беларусь вызваліцца з-пад расейскай акупацыі, менавіта яны будуць здольныя стварыць сапраўднае войска незалежнай беларускай дзяржавы.
Ваенная дактрына Беларусі падвёрстаная пад дактрыну маскоўскага Генштабу. Войска РБ 30 гадоў будавалася па мадэлі расейскага: камандзіры вучыліся ў маскоўскіх акадэміях, зброя і тэхніка пастаўляліся з Расеі, выхаваўчая праца ў салдацкім асяродзьдзі таксама ішла па расейскай мадэлі (спрошчана кажучы, «пуля — дура, штык — молодец»).
Толькі ўсё гэта — у ваенна-тэхнічным сэнсе ў разы горш, чым у Расеі, бо Масква дзейнічае па прынцыпу «На табе, Божа, што нам нягожа».
А галоўнае — у «беларускім» войску не гучыць беларускае слова. Так, гэта галоўнае. Бо нацыянальная сьвядомасьць — гэта тое, на чым заўсёды трымаецца баявы дух арміі, і падзеі ва Ўкраіне гэта даказалі.
І сёньня, як ніколі раней, мы можам адчуць, які катастрафічны, фатальны вынік меў праведзены Лукашэнкам «рэфэрэндум» 1995 года пра мову, Сьцяг і Пагоню. Ён пераламаў хрыбет нацыі. Нацыя яшчэ жыве, але яна ня здольная супраціўляцца і тым больш перамагаць.
У вайне з Расеяй «беларускае» войска здалося б Маскве цягам гадзіны — маю на ўвазе падаўленьне супраціўленьня асобных асобных камандзіраў-патрыётаў, бо генэралітэт спрэс прарасейскі, яны сьпяць і бачаць расейскія зарплаты і расейскія пэнсіі, яны адразу прысягнуць на вернасьць Маскве і ўздымуць над Менскам расейскі сьцяг.
Усё, што можа «беларускае» войска — гэта абараняць дыктатара ад народа і быць халопам у войска расейскага, умоўна кажучы, падносіць яму ракеты, якімі агрэсар страляе ў суседні народ, які яшчэ ўчора называлі «братнім».
Беларускім (ва ўсіх сэнсах) войскам (таксама ва ўсіх сэнсах) зьяўляюцца падразьдзяленьні з беларусаў, якія цяпер гераічна ваююць ва Ўкраіне з расейска-фашысцкімі захопнікам.
І калі Беларусь вызваліцца з-пад расейскай акупацыі, менавіта яны будуць здольныя стварыць сапраўднае войска незалежнай беларускай дзяржавы.
Чаму я лічу сутыкненьне NATO і Расеі непазьбежным. Двума словамі – вайна сусьветаў.
Мы – ня першыя, хто жыве на гэтай грэшнай Зямлі. Сьвет так зроблены, што рана ці позна супрацьлегласьці прыходзяць у сутыкненьне.
Калі больш прастранна, дык NATO – гэта своеасаблівае «сілавое крыло» прынцыпаў дэмакратыі, свабоды, каштоўнасьці чалавечага жыцьця. РФ ж у яе пуцінскім выглядзе – канцэнтрацыя зла, цемрашальства, падаўленьня асобы, агрэсіўных гегеманісцкіх памкненьняў (аналагічныя памкненьні і ў Кітая, але яны пакуль ня маюць агрэсіўнага характару і рэалізоўваюцца праз «мяккую сілу»).
У заходніх лідэраў у 1991-92 не хапіла розуму пазбавіць Расею ядзернай зброі (яны, наадварот, запатрабавалі ад Беларусі, Украіны і Казахстану аддаць яе Маскве (!!!), паспрыяць зьяўленьню на месцы РСФСР 10-15 незалежных краінаў – што было цалкам рэальна, бо аўтаноміі (Татарстан, Башкірыя, некаторыя іншыя) абвясьцілі сувэрэнітэт.
Цяпер перад цывілізацыяй – фашысцкі ядзерны монстар. І гэта монстар ня спыніцца на Ўкраіне.
Мы – ня першыя, хто жыве на гэтай грэшнай Зямлі. Сьвет так зроблены, што рана ці позна супрацьлегласьці прыходзяць у сутыкненьне.
Калі больш прастранна, дык NATO – гэта своеасаблівае «сілавое крыло» прынцыпаў дэмакратыі, свабоды, каштоўнасьці чалавечага жыцьця. РФ ж у яе пуцінскім выглядзе – канцэнтрацыя зла, цемрашальства, падаўленьня асобы, агрэсіўных гегеманісцкіх памкненьняў (аналагічныя памкненьні і ў Кітая, але яны пакуль ня маюць агрэсіўнага характару і рэалізоўваюцца праз «мяккую сілу»).
У заходніх лідэраў у 1991-92 не хапіла розуму пазбавіць Расею ядзернай зброі (яны, наадварот, запатрабавалі ад Беларусі, Украіны і Казахстану аддаць яе Маскве (!!!), паспрыяць зьяўленьню на месцы РСФСР 10-15 незалежных краінаў – што было цалкам рэальна, бо аўтаноміі (Татарстан, Башкірыя, некаторыя іншыя) абвясьцілі сувэрэнітэт.
Цяпер перад цывілізацыяй – фашысцкі ядзерны монстар. І гэта монстар ня спыніцца на Ўкраіне.