Не магу пагадзіцца зь нядаўнімі словамі шаноўнай Сьвятланы Ціханоўскай (чалавечая сымпатыя да якой у мяне застаецца нязьменнай), што стаўленьне да АДКБ мусіць вызначаць народ, калі ў яго будзе права свабоднага выбару.

Не магу — ні як былы дэпутат, які ў 1990-м удзельнічаў у стварэньні Дэкларацыі аб дзяржаўным сувэрэнітэце, дзе было запісана імкненьне да нейтралітэту, а ў 1993-м галасаваў супраць далучэньня Беларусі да АДКБ (пытаньне ў павестку дня сэсіі, між іншым, прапанаваў дэпутат Лукашэнка). Ні як чалавек, які аналізуе характар дачыненьняў як у самой структуры АДКБ, гэтак і стратэгічны накірунак дзейнасьці гэтай арганізацыі.

Само па сабе права народа вызначаць — уступаць краіне ў вайсковыя блёкі не не ўступаць — безумоўна, сумненьняў не выклікае. Але бясспрэчнай ёсьць і роля лідэраў, якія мусяць указаць народу як на станоўчыя, гэтак і на адмоўныя бакі таго ці іншага рашэньня, узважыць рызыкі і прапанаваць найбольш аптымальны варыянт.

Імкнуся ўбачыць карысныя для Беларусі аспэкты членства ў АДКБ — і не знаходжу іх. Яшчэ ў 1993 годзе (тады мы імкнуліся будаваць незалежнае ад Масквы войска) дэпутаты Апазыцыі БНФ казалі, што далучэньне да АБКБ уцягне краіну ў арбіту вайсковых інтарэсаў расейскага Генштабу. Гэтак і адбылося.

Па-сутнасьці, АДКБ зьяўляецца рэінкарнацыяй блоку Варшаўскай дамовы. З той толькі розьніцай, што меншага памеру, і што калі пры Брэжневе ён абараняў «заваёвы сацыялізму», дык пры Пуціне — ідэю вялікадзяржаўнага расейскага шавінізму, экспансіі «русского мира». У абодвух выпадках, цэнтар прыняцьця рашэньняў — Крэмль. (Я апускаю падпісаныя Лукашэнкам двухбаковыя вайсковыя пагадненьні з РФ у рамках так званай «саюзнай дзяржавы», стварэньне якой Васіль Быкаў назваў «злачынствам стагодзьдзя». Тут, мяркую, і так усё ясна).

За больш як трыццаць гадоў існаваньня незалежнай Рэспублікі Беларусь немагчыма прыгадаць, каб Крэмль прапанаваў беларускаму народу нешта прагрэсіўнае ў якой-небудзь сфэры грамадзкага, палітычнага, культурніцкага ці эканамічнага жыцьця. Зь нядаўняга — менавіта падтрымка Пуціным дазволіла ўшчэнт збанкрутаванаму Лукашэнку ўтрымацца ў жніўні 2020-га. Апошнія ж дзеяньні Крамля вакол Украіны надалі Беларусі пазыцыю патэнцыйнага агрэсара — чаго ніколі не было ў беларускай гісторыі за ўсе стагодзьдзі. Гэта паставіла і беларускіх палітычкаў, і звычайных грамадзян перад неабходнасьцю зрабіць геапалітычны выбар, пра што нядаўна заявіла Рада БНР.

Менавіта праз АДКБ сучасная Расейская імпэрыя (назавем рэчы сваімі імёнамі) вярнула сабе імідж «жандара Эўропы» — што пацьвердзілі нядаўнія падзеі ў Казахстане. АДКБ выявіўся перад сусьветам як «саюз дыктатур».

Калі ж уявіць, што ва ўсіх краінах-членах АДКБ замест дыктатураў усталёўваюцца дэмакратыі — дык і тады існаваньне гэтай арганізацыі сумнеўнае. Бо калі цяпер у ёй можна разглядзець унутраную логіку узаемазахаваньня дыктатарскіх рэжымаў — дык ва ўмовах свабоды вельмі праблематычна будзе знайсьці нешта агульнае ў вайскова-палітычных інтарэсах паміж эўрапейскай Беларусьсю ды Таджыкістанам ці тым жа Казахстанам, які, найхутчэй, будзе арыентаваны на Кітай.

Пасьля зьнішчэньня прарасейскай дыктатуры Лукашэнкі Беларусі сапраўды давядзецца рабіць выбар — ці абіраць шлях у NATO (што запатрабуе выкананьня шмат якіх умоваў), ці пацьвярджаць курс на нейтралітэт (для дасягненьне якога ў ягонай класічнай форме неабходны намаганьні яшчэ большыя).

Менш за ўсё высілкаў спатрэбіцца для захаваньня членства ў АДКБ — але для нацыі гэта будзе выбарам самазабойцы, паўторам трагічнай памылкі, аднойчы ўжо зробленай у 1994 годзе.

Заявав Рады БНР аб расейскіх войсках у Беларусі

Рада Беларускай Народнай Рэспублікі пацьвярджае сваю пазыцыю адносна недапушчальнасьці ўцягваньня Беларусі ў імпэрскія авантуры кіраўніцтва Расейскай Фэдэрацыі, у тым ліку і ў эскалацыю напружанасьці вакол Украіны.

Рада БНР зьвяртае ўвагу лідэраў ЗША, Канады, краінаў ЭЗ і Вялікабрыраніі, што знаходжаньне расейскіх вайсковых падразьдзяленьняў на тэрыторыі Беларусі супярэчыць яе нацыянальным інтарэсам і зьяўляецца незаконным, паколькі прынятае нелегітымным кіраўніком.

Апошнія заявы Лукашэнкі, датычныя магчымасьці пакінуць расейскія войскі, а таксама прызнаць “ЛНР” і “ДНР”, выяўляюць ягоную поўную залежнасьць ад Крамля і ствараюць рэальную пагрозу яшчэ большай дэстабілізацыі ў рэгіёне.

Рада БНР патрабуе неадкладнага вываду ўсіх расейскіх войскаў з тэрыторыі Беларусі. Рада заклікае беларускую дыяспару ва ўсім сьвеце давесьці да парламэнтаў і ўрадаў, што беларускі народ дзесяцігодзьдзямі пазбаўлены права свабоднага выбару, ня можа і не павінен несьці адказнасьць за дзеяньні ўзурпатара. https://svb1234.azureedge.net/a/31708719.html

Я не вялікі прыхільнік Зяленскага, але ягоная прамова пра магчымы выхад з Будапэшцкага мэмарандуму – лепшая прэзыдэнцкая прамова за, магчыма, усе гады незалежнай Украіны. Калі вы (ЗША. Вялікабрытанія, Францыя) абяцалі бясьпеку ўзамен на вывад ядзернай зброі – абараняйце. Ня толькі тэхнікай, але і – жывой сілай і тэхнікай. З наяўнасьцю на мяжы Ўукраіны з Расеяй хаця б сотні амэрыканскіх салдат Пуцін 500 разоў падумае, перш чым сунуцца. Ня згодныя? Ну тады ня трэба было абяцаць. Але 40-мільёённая краіна, якая мае не адзін і ня два атамныя рэактары, мае і права, і тэхнічныя магчымасьці стварыць ядзерную зброю, каб абараняць сябе – без усялякага NATO.

Кіраўнік службы знешняй выведкі Нарышкін не зразумеў навадзячыя пытаньні Пуцінів, выступіў за ўваходжаньне “ЛНР” і “ДНР” у склад РФ і тым самым выдаў план Крамля. У часы Іосіфа Віссарыёнавіча ён бы, як Ягода ці Яжоў, ужо быў у падвалах Лубянкі і пералічваў, якім выведкам (японскай, брытанскай, нямецкай, турэцкай) служыць.

Расейскія войскі з тэрыторымі Беларсі прарваліся ва Ўкраіну і спрабуюць захапіць Чарнобыльскую АЭС. Ядзерны апакаліпсіс можа пакрыць Беларусь у любы момант.

Пазьняк і Ціханоўская пагаварылі па тэлефоне. Падрабязнасьці скажуць яны самі, калі палічаць патрэбным.

Россия отрицает потери. Факты говорят об обратном.

Лукашэнка прызнаўся, што з тэрыторыі Беларусі запусьцілі ракеты па Ўкраіне. Такім чынам, упершыню ў сваёй гісторыі Беларусь зрабілася агрэсарам. Адным з вынікам гэтага (прычым ня самым галоўным) будзе тое, што пасьля падзеньня рэжыму Пуціна Ўкраіна, ня выключана, можа запатрабаваць матэрыяльнай кампэнсацыі ад Рэспублікі Беларусь за сьмерці і разбурэньні, якія прынесла вайна.

Аднак ёсьць адзін прынцыповы момант. Важна тое, што Лукашэнка не з’яўляецца легітымным прэзыдэнтам – адпаведна, не зьяўляюцца легітымнымі прызначаныя ім міністры і генэралы. Яны павінны разглядацца як групоўка асобаў, гвалтоўным чынам (сілавое падаўленьне народнага пратэсту супраць фальсыфікацый на выбарах) захапіўшых уладу.
І таму сёньня кожны голас пратэсту як супраць фашысцкага рэжыму Лукашэнкі, гэтак і супраць ягонай сумесна з Пуціным агрэсіі – важны для будучыні ня толькі Ўкраіны, але і Беларусі.

Заява мэра Кіева Клічко

Бывший заместитель министра обороны Украины Александр Носов обратился к министру обороны Беларуси Хренину:

«Останови своего идиота, ты будешь героем».

Усё больш верагодна, што Пуцін нанясе па Ўкраіне ўдар тактычнай ядзернай зброяй. Захад павінен мець варыянты дзеяньняў у гэтым выпадку, найлепшым зь якіх быў бы такі, які пакончыў бы з імпэрыяй. Далей - пазбаўленьне Расеі ядзернай зброі, войска, зьнешняе кіраваньне — як у Германіі пасьля краху Трэцяга Рэйху.

Пішуць пра варожасьць да беларусаў, якая, як ужо зразумела, распальваецца асобнымі ўкраінскімі СМІ і некаторымі блогерамі. Варожасьць не да фашысцкага рэжыму Лукашэнкі, а менавіта да беларускага народа.

Ці разумеюць украінцы, калі папракаюць беларусаў за тое, што «не ляглі пад пускавыя ракетныя ўстаноўкі», каб спыніць абстрэлы Ўкраіны, — што такія самыя прэтэнзіі яны мусяць адрасаваць праўкраінскім жыхарам т.зв. «ДНР» і «ЛНР»? Прычым, усе восем папярэдніх гадоў, з 2014-га? І што б зрабілі ў жыхаром Данецку, калі б ён паўстаў на шляху рускага танку?

Пытаньне належыць не мне, а майму сябру, гісторыку Сяргею Абламейку, але яго цалкам падзяляю.

Ад сябе нагадаю наступнае. Уладу ў Беларусі з 1994 захапілі такія ж бандыты і падонкі, як у гэтых данбасккіх сэпаратысцкіх утварэньнях. І кіруюць ня 8 гадоў, а 28. І гэта трэба ўсьвядоміць. Гэта могуць не разумець звычайныя ўкраінцы, але палітыкі і журналісты (а таксама дарадцы Зяленскага) усьведамляць павінны.

І працягваючы гэта, яны робяць кепскую, чорную справу. І абражаюць зусім не лукашыстаў і «балота» — лукашысты, як і «балота», пра такія абразы нават і не даведаюцца. Абражаюць тых, у каго баліць душа за Ўкраіну, хто рэальна дапамагае ўкраінцам змагацца з пуцінскай агрэсіяй — як у Беларусі, выходзячы пад пагрозай арышту на вуліцы, гэтак і ў замежжы, зьбіраючы грошы, лекі, вопратку, арганізоўваючы вулічныя акцыі падтрымкі.

Слава Ўкраіне! Жыве Беларусь!

По данным американской разведки, на шестой день войны количество жертв ВС РФ превышает 5 тысяч человек (для сравнение, за 8 лет войны в Афганстане, потери СССР – более 13 тысяч). . Сегодня не 1980-й, когда о «грузе-200» из Афгана узнавали только родственники и соседи, информация о похоронах разойдётся мгновенно.

Поэтому подогнаны мобильные крематории: тела будут сжигать, а пепел – утилизировать, чтобы не выдавать семьям и не допустить похоронных церемоний: плачьте дома.

Впрочем, судя по видео и фото, для многих бронетехника стала крематорием.

Усё выглядае на тое, што Пуцін гатовы нанесьці па Ўкраіне ўдар тактычнай ядзернай зброяй. Захад, найперш ЗША, павінны ў сваіх планах зыходзіць з гэтай рэальнасьці і ня мець ніякіх ілюзій, што нехта ў атачэньні Пуціна ці сярод генэралаў яму запярэчыць.

Магчыма, сёньня Дума прыме рашэньне аб уключэньні т.зв. ЛНР і ДНР у склад РФ — і тады можна ўводзіць ваеннае становішча па ўсёй РФ.

Лідэры краінаў NATO робяць фатальную памылку, што, спужаўшыся пагрозаў Пуціна, не зачыняюць неба над Украінай. Гэта якраз дазволіла б украінцам канчаткова пераламіць сытуацыю на сваю карысьць, нанесьці расейскім войскам максымальныя страты.

Што да пагрозы Пуціна насесьці ядзерныя ўдары па краінах NATO (чытаць ягоную заяву трэба менавіта гэтак) -- дык удары па NATO першым Пуцін, найхутчэй, не нанясе. А вось у сытуацыі адступленьня NATO Пуцін нанясе ядзерны ўдар па Ўкраіне тактычнай боегалоўкай, і гэта пацягне ланцуговую рэакцыю аж да паўнамаштабнай ядзернай вайны з выкарыстаньнем ужо стратэгічнай зброі.

Як было ў Чэрчыля? «Вы хацелі атрымаць ганьбу, каб пазьбегчы вайны – а атрымалі і ганьбу, і вайну». З той толькі розьніцай, што ў ядзернайвайне мала хто выжыве.

Чтобы понять перспективу, нужно задать себе один вопрос и честно на него ответить: согласится ли 2/3 населения России в буквальном смысле жить на хлебе и воде (+водка, как же без неё) — лишь бы только Россия была «великой» и её все «боялись и уважали?». Частный ответ — да.

Русский человек (в массе своей) синонимом «великая» видит — «боялись», а «боялись» — синонимом «уважали». Если четверть населения живёт в условиях туалета во дворе (как жили и 300, и 1300 лет назад), и при этом молится на Путина — о каком восстании из-за невозможности расплатиться Visa мы говорим?

На Западе этого не понимают, считая санкции самой эффективной мерой — но Путин это знает великолепно, и поэтому пойдёт дальше.

«Путин поручил кабмину в двухдневный срок определить страны, которых коснется запрет на ввоз и вывоз из РФ определенных видов продукции и сырья» -= паведамляе ТАСС.

Нагадаю, што забарона на ўвоз у РФ італьянскага пармэзану і польскіх яблык ішла не з Брусэлю, а з Крамля – у адказ на санкцыі 2014 за Крым.

Цяпер заходнія фірмы самі зварочваюць гандаль у Расіі, і проста губляешся ў здагадках, якіх тавараў пазбавіць расійскіх грамадзян Пуцін.

У жаночы дзень жадаю, каб гэта была не французская прафюмерыя і не італьянскі абутак.

«Что будет с российской стоматологией в период санкций?» – задаецца пытаньнем маскоўская «Новая газета».

Адказ унівэрсальны. Тое самае будзе, што і з усёй артапедыяй, фармакалогіяй, хірургіяй, увогуле з усёй медыцынай. А таксама – з ўсёй лёгкай прамысловасьцю, з усім агракомплексам, з усёй аўтамабільнай вытворчасьцю, з усім, што напарамую не зьвязана з ваенна-прамысловым комплексам. Ракеты і аўтаматы ў Расіі і 30, і 60 гадоў таму рабілі якасна.

Хаця і ваенна-прымысловы комплекс прасядзе – у СССР ён быў герметычны, у цяперашняй Расеі ён выкарыстоўвае замежныя тэхналогіі і кампаненты. А яны - пад санкцыямі.

Будзе рускае слова на літару «ж», якое, нягледзячы на абрушэньне табу на ненарматыўную лексіку ў сувязі з рускім ваенным караблём, я ўсё ж не рашуся публічна вымавіць.

Дарэчы, пра лексіку. Выраз «дастаць джынсы», які сучаснай расійскай моладзьзю ўспрымаецца ў значэньні «узяць з паліцы ў шафе», верне сабе тое значэньне, якое ўкладалі ў яго мы, савецкія школьнікі і студэнты.

Свае першыя джынсы годзе ў 1977-м я набыў ужо страшна скарыстанымі, з трэцяй, калі ня пятай «ж…», – але ўсё ж я іх «дастаў», і не было ў Віцебску школьніка, шчасьлівейшага за мяне.

ПЕЧАЛЬНЫЕ ПЕРСПЕКТИВЫ

Давайте представим лучший (в понимании Путина) вариант, что он «отжал» левобережную Украину, с её промышленностью и производственной инфраструктурой (частично уже разрушенной войной), оставив «украинскими» только 6-7 западных областей.

За несколько лет «украинская» территория получит солидные финансовые влияния и экономическую (не говоря о политической) поддержку Запада.

И, заметим, будет иметь если не самую боеспособную армию в Европе, то одну из самых боеспособных. Не буду развивать эту тему в контексте вероятного военного противостояния христианской и исламской цивилизаций.

Аннексированную же часть будет ожидать разруха (вкупе с партизанской войной; впрочем: для Кремля человеческие жизни не имели никакого значения ни при царях, ни при генсеках, ни при президентах). О серьёзном развитии производства речи не будет: территория окажется под ещё более жёсткими санкциями, чем были «ДНР» и «ЛНР». Жизнеобеспечение полностью ляжет на бюджет РФ.

Но в результате санкций (даже если не будет новых) экономика России развалится.

Нападением на Украину Путин «обнулил» все те достижение, которые были наработаны за последние 30 лет. Он действительно вернул Россию именно в СССР. Страна погрузится не в 90-е годы (тогда социальные проблемы были следствием пусть и полукриминальной, но всё же рыночной трансформации, и экономика развивалась), а в конец 50-х, когда две сотни миллионов едва выживали.

Причём обвалится и военно-промышленный комплекс, так как, в отличие от герметичного производства времён СССР, нынешняя военное производство завязано на иностранные технологии.

Через несколько лет Запад откажется от российской нефти, а потом и от газа. Основной поток западного наполнения российского бюджета полностью иссякнет.

Выход у РФ только один — Китай. Пекин будет по демпинговыми ценам покупать российские газ и нефть и то, что осталось от леса (на Дальнем Востоке он почти уже весь вырублен и вывезен в Поднебесную, но есть Сибирь, Карелия в конце-концов. Под Владимиром, как в той песне, сосны столетние. Есть что вырубать, лет на 20-30).

Ну что же: быть 140-миллионной колонией 1,400 миллиардного Китая — вполне себе конгруэнтная конструкция. И в геополитическом смысле даже справедливая. Вот только стиль отношений будет совершенно иным, чем с «натовским» Западом. Мои знакомые, ведущие бизнес с китайцами, жалуются на безжалостность и полное отсутствие сантиментов. Как говорила моя бабушка Ядя, простая крестьянка с Поставщины — «Ідзе Кітай — усё кідай!». Слова «геополитика» она не знала, но стратегически мыслила верно.

В такой реальности возникает вопрос перспектив Беларуси. Она проста: или с Западом, с его накопленной веками культурными достижениями, с идеалами демократии, свободы и прав человека — или с Китаем , с тысячелетиями наработанными инстинктами беспрекословного подчинения младшего старшему.

При нынешнем насквозь пророссийском руководстве реален только второй вариант: стране быть колонией колонии, а гражданам — людьми не второго даже, а третьего сорта.

И это уже даже не геополитический, а цивилизационный выбор.