وی در ادامه افزود، در این کنگره، مباحث و موضوعات بسیاری را مورد بحث و بررسی قرار دادیم و از آلترناتیوها سخن به میان آوردیم. پایان بخشیدن به مشکلات و مسائلی که زنان روزانه با آن دست و پنجه نرم می کنند، مستلزم اتحاد زنان است. به همین منظور، از همه ی زنان در شرق کوردستان و ایران، می خواهیم تا در کنار همدیگر و بر اساس خط مشی آزادی و دمکراسی برگرفته از تفکر و فلسفه ی رهبر آپو و با پیشاهنگی کژار، تا دستیابی به پیروزی به مبارزه ی خویش ادامه دهیم.

کنگره چهارم جامعه ی زنان آزاد شرق کوردستان_ کژار با سردادن شعارهای ‌«زنده‌باد رهبر آپو»، ‌«بدون رهبری حیات میسر نیست»، ‌«ژن ژیان آزادی»، ‌«شهدا نمی‌میرند» و با رقص و پایکوبی به پایان رسید.

ANF



🆔 @GozarDemocratic‌

اتوپیای سوسیالیسم نیرومندترین اتوپیاست

روز كارگر، سوسیالیسم و آزادی ـ۳

كیفیت بهتر (1080px)

نسخه یوتیوب

...

رێبەر ئاپۆ: 🟢کوردستان و زمانی کوردی

بەرنامەی تایبەت لە ئاریەت تی‌ڤی

مژارەکان: مردنی ئیبراهیم رەئیسی، کاردانەوەکان و لێکەوتەکانی، بەڕێوەچوونی کۆنگرەی حەوتەمی پژاک، دۆخی هەنووکەیی کوردستان و ڕۆژهەڵاتی ناوەڕاست.


میوان/ ئەهوەن چیاکۆ ئەندامی مەجلیسی پژاک
پێشکەشوان/ ڕۆژنامەوان سامان شەهابی



🆔 @GozarDemocratic‌

کشته‌شدن رئیسی سانحه نیست، تکه‌ای از یک پازل است!


ریوار آبدانان

در گرماگرم جنگ شدیدی که در خاورمیانه برپاست و جغرافیای سیاسی منطقه را از نو ترسیم می‌کند، ساده‌لوحی‌ست اگر رویدادی از نوع سرنگونی بالگرد ابراهیم رئیسی و همراهانش و کشته‌شدن آن‌ها امری تصادفی و سانحه انگاشته شود. احتمال اینکه یکی از رقبای هژمونی‌خواه ایران در این رویداد دست داشته باشد بسیار بالاست. به‌ویژه اینکه این رویداد درست پس از دیدار ابراهیم رئیسی و الهام علی‌اف اتفاق افتاد، بسیار شبهه‌برانگیز است. در این حالت، انگشت اتهام به سمت اسرائیل نشانه رفته زیرا جنگ و تنش میان ایران و اسرائیل به بالاترین سطح رسیده است. هدف احتمالی اسراییل می‌تواند این بوده باشد که ایران را تحریک به تلافی‌جویی و جنگ با جمهوری آذربایجان کند و به این شکل نیروهای پانترکیست، ناتو و گروه‌های اقماری وابسته به آنها را که در خاک جمهوری آذربایجان و قفقاز جنوبی مستقر هستند، وارد جنگ مستقیم با ایران کند و به این شکل فشار ایران و گروه‌های نیابتی‌اش در غزه و دریای سرخ را بر اسراییل بکاهد. به‌ویژه اینکه اوضاع دولت نتانیاهو بسیار دشوار شده است. همچنین احتمال اینکه سرنگونی بالگرد در نتیجه‌ی نفوذ و دستکاری از جانب برخی عوامل خارجی یا تصفیه‌ی درونی بوده باشد نیز وجود دارد. در هر حال، همچنان که جنگ از منظر خمینی یک «نعمت» بود، کشته‌شدن رئیسی و همراهانش هم می‌تواند یک «فرصت» بزرگ برای خامنه‌ای و حکومت جمهوری اسلامی ایران باشد. پس از هفتم اکتبر و شروع جنگ غزه، ایران خیز بلندی برای مبدل‌شدن به یک نیروی هژمون منطقه‌ای برداشته است و کشته‌شدن رئیسی می‌تواند دستاویز دور تازه‌ای از سیاست‌های داخلی و خارجی جمهوری اسلامی، در این راستای این هدف استراتژیک قرار گیرد. بنابراین باید گفت کشته‌شدن رئیسی تکه‌ای از پازل جنگ جهانی سوم در خاورمیانه است.

ارسال پیام تسلیت برای مرگ ابراهیم رئیسی و همراهانش شاید از منظر عرف دیپلماتیک امری عادی به نظر برسد، اما چشم‌بستن به روی رفتار و عملکرد ابراهیم رئیسی و کل نظام جمهوری اسلامی، اشتباه است. به خصوص اینکه ابراهیم رئیسی و نظامی که او ریاست جمهورش بود، تاب کوچکترین مطالبه‌ی دموکراتیک مردم ایران را نداشته و آن را با گلوله و کشتار و زندان پاسخ داده است. عملکرد دولت رئیسی در برخورد غیرانسانی با جنبش «ژن ژیان ئازادی» تازه‌ترین نمونه‌ی این دیکتاتوری و توحش است. اگرچه آلترناتیوسازی اپوزیسیون ضددموکراتیک پان‌ایرانیست و سازمان‌های وابسته‌ی پانکورد نیز در امر به‌بیراهه‌رفتن این جنبش نقش کلیدی داشت و باید آن را نقد کرد، اما این امر نمی‌تواند چیزی از هولناکی جنایتی که جمهوری اسلامی علیه مردم ایران صورت داد کم کند. از همین رو، ارسال پیام تسلیت از سوی هر دولت، نهاد، شخص و سازمانی به جمهوری اسلامی ایران که بدترین جنایت‌ها را در حق عموم ملت‌های ایران، کوردها و زنان روا داشته است، امری قبیح و ناپذیرفتنی است.

متاسفانه برخی شخصیت‌های نظامی و سیاسی، نهادها و سازمان‌های کورد نیز بدون در نظر گرفتن ستمی که به خلق‌های ایران روا داشته می‌شود و بدون توجه به حساسیت‌های خلق کورد در روژهلات کوردستان، اقدام به ارسال چنین پیام‌هایی نمودند. در بن‌مایه‌ی چنین رفتاری این نگرش غلط برجسته می‌شود که گویا «دولت‌ها و قدرت‌ها برتر از جامعه و مطالباتش هستند»! هر رفتار سیاسی که حساسیت‌های جامعه را در نظر نگیرد، بایسته‌ی آن است که مورد انتقاد سازنده قرار گیرد. چرا که اتخاذ «سیاست یک‌جانبه و بی‌توجه به حساسیت‌های جامعه» از سوی یک سازمان که داعیه‌ی دموکراسی‌خواهی دارد نه‌تنها هیچ دستاورد مثبتی برای جامعه نخواهد داشت بلکه ارزش‌های خود آن سازمان را نیز به زیر سوال خواهد برد و خواسته یا ناخواسته به دیکتاتوری و ستم مشروعیت می‌بخشد. نقدپذیری در این زمینه، حداقل‌ترین شرط است برای صداقت در مبارزه برای دموکراسی و آزادی.

🆔 @GozarDemocratic‌


https://www.tribunezamaneh.com/archives/379277

چهارمین کنگره‌ی جامعه‌ی زنان آزاد شرق کُردستان (کژار) در ۷ مه‌ ۲۰۲۴ مصادف با١٧ اردیبهشت ۱۴۰۳، با ذهنیت و روحیه‌ی مقاومت نوزدهم اردیبهشت ۱۳۸۹ و جهت بزرگداشت یاد و خاطره‌ی شهیدان شیرین علم‌هولی و رفقایش، آغاز و در ۱۹ اردیبهشت با موفقیت به پایان رسید. این کنگره، با حضور شماری از اعضا و نمایندگانی از تمامی عرصه‌های مبارزاتی کژار‌ در کوهستان‌‌های آزاد برگزار گردید، برگزاری موفقیت‌آمیز این کنگره را به شهیدان «آرین آره، شیلان بانه، شهید روکن عرب، شهدای انقلاب «زن، زندگی، آزادی» و تمامی شهدای راه آزادی و دمکراسی تبریک و تقدیم می‌کنیم. ما با ذهنیت و روحیه‌ی انقلاب «زن، زندگی آزادی» و در شرایط و برهه‌ای این کنگره‌ را برگزار کردیم که از سویی مملو است از معنا و مبارزاتی گرم و بی‌امان در مسیر پیشرفت‌های انقلابی و از دیگر سو، به یُمن ایستادگی و رزم رزم‌آوران، روزانه دستاوردهای مهمی کسب می‌شوند.
در این مقطع که حملات علیه موجودیت زنان و خلق‌های آزادی‌خواه تشدید شده، آنچه ضامن صیانت و ماندگاری دستاوردهایمان و  همچنین کسب استاتو و نیل به آزادی زن و خلقمان است، همانا تداوم و تشدید مبارزه و مقاومت‌‌ است. بدون شک برگزاری کنگره‌ی چهارمین کژار در چنین برهه‌‌ای حساس و تاریخی، سبب درک صحیح‌تر شرایط و ضروریات مرحله، و همچنین احساس مسئولیت بیشتر تمامی اعضا و فعالین کژار نسبت به انجام وظایف و مسئولیت‌های سازمانی و انقلابی‌ شده است. انقلاب زن با تمام شکوه و پویایی‌ خویش در حال پیشرفت است و ما نیز با این امید، ایمان و ادعا که انقلاب «زن، زندگی، آزادی» را در شرق کُردستان و ایران به سرمنزل مقصود و پیروزی نهایی برسانیم، اقدام به برگزاری کنگره‌ی چهارمین خود کردیم.

در این کنگره‌، مبارزات و فعالیت‌های چهار سال گذشته‌ی کژار بر مبنا و هدف برساخت حیاتی آزاد و جامعه‌ای‌ دموکراتیک، به تفصیل مورد بحث و بررسی قرارگرفت، در این راستا، در کنار آسیب‌شناسی، تشخیص صحیح و شناخت نواقص و ضعف‌هایمان، اقدام به انتقاد و خودانتقادی جدی کرده و در عین حال نیز، با ادعا و اراده‌ای محکم، تصمیمات مهمی به‌منظور رفع این نواقص و گذار از مشکلات و موانع، اتخاذ شدند. در پروسه‌ای دموکراتیک نیز اعضای مدیریت سازمان که متشکل از ۱۵ نفر است، انتخاب شدند.
در این مرحله که شاهد افزایش حملات سخت و همه‌جانبه‌ی نیروهای اشغالگر کُردستان بر ضد خلقمان و به‌ویژه زنان هستیم، برگزاری کنگره‌ی چهارمین کژار، گامی تاریخی و پیام صریح آغاز مرحله‌ای نوین از مبارزه در شرق کُردستان و ایران است. ما در این کنگره، یورش و هجمه‌های ذهنیت مرد‌سالار را که در منطقه، جهان و علی‌الخصوص حملات رژیم اشغالگر ایران عیله هویت و موجودیت زنان در حال تداوم و شدت گرفتن است را به‌تفصیل مورد تجریه و تحلیل قرار داده، و به صراحت بر این نکته تاکید کردیم که زنان تحت‌ هر شرایطی هیچ‌گاه در مقابله با نظام ‍نسل‌کشی و ژینوساید که سرمنشاء آن فاشیسم ناشی از ذهنیت مرد‌سالار-دولت است،  نه‌تنها عقب‌نشینی نکرده و تسلیم نخواهند شد، بلکه با تمام توش و توان نسبت به گسترش و ترقی مبارزات اهتمام می‌ورزند. در سده‌ی بیست‌ویکم، زنان با مبارزات خویش به پیشگام و رهبر واقعی انقلاب اجتماعی مبدل شده‌اند. به اندازه‌ای که مبارزه‌ی زنان نیرومند‌تر می‌شود، از سویی مقاومت آن‌ها در برابر نظام مرد-دولت گسترش یافته و جهانی می‌شود و از دیگر سو نیز، حملات ذهنیت مردسالار عیله دستاوردهای زنان افزایش پیدا می‌کند. منازعات و جنگ‌ها، سبب تشدید و تعمیقِ نسل‌کشی زنان، بحران محیط‌زیست  و بحران‌های اجتماعی می‌شوند. طی سال‌های اخیر زنانی که بیشترین و سخت‌ترین هزینه‌ها را به دلیل بحران نظام‌مند ذهنیت مرد‌سالار متحمل شده‌اند، اکنون در سطح جهانی به پیشاهنگ نیروهای ناراضی و ترقی‌خواه اجتماعی مبدل شده‌اند. زنان در همه‌جا به مقابله با دیکتاتورها، مزدوران، تجاوزکاران، نظام دولتی، استعمارگریِ نظام کاپیتالیستی و بحران اکولوژیک، برخاسته و سطح ایستادگی و پیکارشان را افزایش می‌دهند.

الهام‌گرفتن زنان جهان از مبارزات یکدیگر و علی‌الخصوص مبدل شدن زنان کُرد به منبع الهام و امید برای تمام زنان آزادی‌خواه جهان در سده‌ی ۲۱، یکی دیگر از مقولات مورد بحث در کنگره‌ی چهارم کژار بود. مبارزه‌ی زنان که در کُردستان بیشتر از هر زمانی همگانی و انسجام‌یافته، با انقلاب زن، زندگی، آزادی جهانی شد و در به‌یُمن  این مبارزات، مرزهای، ملی‌گرایی، دین‌گرایی و جنسیت‌گرایی در مسیر زوال و بی‌معنا شدن قرارگرفته‌اند. بر مبنای مانیفست «زن، زندگی، آزادی»  انقلاب زنان در سطح جهانی وارد مرحله‌ای نوین از مبارزه‌ای رادیکال برضد نظام کاپیتالیستی جهانی می‌شود. در کنگره‌‌ی چهارم بر روی این نکته تاکید شد که با قتل ژینا امینی و آغاز انقلاب «زن، زندگی، آزادی» در سال ۲۰۲۲، مرحله‌ی جدیدی از مبارزه‌ی زنان در شرق کُردستان و ایران علیه نظام نسل‌کش و اشغالگر ایران شروع شده است. انقلاب زن، به انقلابی ذهنیتی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی مبدل شد و مقاومت زنان، به فرهنگی ماندگار مبدل شد. همچنین تاکید شد که «زن، زندگی، آزادی» در سده‌ی ۲۱ از این قابلیت و توان برخوردار است که به مانیفستی برای تمامی انقلاب‌های اجتماعی در خارومیانه تبدیل شود. اگر امروزه شعار، فلسفه و انقلاب «زن، زندگی، آزادی» می‌تواند به‌عنوان رنسانی در خارومیانه به ایفای نقش بپردازد، نتیجه‌ی سال‌ها فعالیت و مبارزه‌ی سخت و بی‌امان زنان کُرد است در کوهستان‌، زندان‌ و خیابان‌‌ها، در مقابله با فاشیسم مردـ دولت که در این راه نیز هزینه‌های زیاد و بسیار مهمی را متحمل شده‌اند.

اعضای کنگره تصریح کردند که کژار باید به‌منظور ایفای نقش پیشاهنگی موثر برای انقلاب «زن، زندگی، آزادی»، تمام توان سیاسی، اجتماعی و دفاعی خود را بکارگیرد. رژیم دسپوتیک با حملات خود قادر به درهم‌شکستن اراده و باور زنان نیست، زنان هرگز تسلیم نظام مرد‌سالار نشده و نخواهند شد، از این به بعد نیز در راستای نیل به حیاتی آزاد، مبارزه و مقاومت آن‌ها در سطح بالایی تداوم پیدا خواهد کرد. انقلابی که زن و جوان پیشاهنگ آن باشند، هرگز از توسعه  و پیشرفت بازنخواهد ایستاد. بر این مبنا در مرحله‌ی نوین مبارزه، آموزش و سازماندهی در عرصه‌های مختلف و به‌ويژه در عرصه‌ی دفاعی، در صدر اهداف کژار قرار خواهند گرفت. ما بر این باوریم که سازماندهی و به ‌پیروزی رساندن انقلاب «زن، زندگی، آزادی»، ضامن آزادی زن و بنیان نهادن ایرانی دموکراتیک برای تمامی خلق‌های آن است. هم‌اکنون کژار از تجربه و تاریخ مبارزاتی باشکوهی برخوردار است، صدها زن مبارز و قهرمان از جمله؛ رفقای پیشاهنگی همچون؛ شیرن علم‌هولی، زیلان سردشت، آرین آره و زیلان پَپوله با فعالیت‌ها و مبارزاتشان بزرگترین ضربه را بر پیکره‌ی ایدئولوژیک رژیم اشغالگر ایران وارد کردند و در این راه به شهادت رسیدند. در کنگره‌ی چهارم با جدیت تمام بر روی  این نکته نیز تاکید شد که کژار بر مبنای ایجاد اتحادی نیرومند با تمام زنان آزادی‌خواه، مبارزات‌ رهایی‌بخش و حق‌طلبانه‌ را در بالاترین سطح ممکن ادامه خواهد داد. کژار در قبال سازماندهی و دفاع از تمامی زنان در شرق کُردستان و ایران، احساس مسئولیت کرده و در این راستا نیز به‌مراتب فعالیت خواهد کرد.

تلاش و مبارزه برای آزادی فیزیکی رهبر آپو، یکی دیگر از موارد اصلی بحث‌ و گفتگوهای مطرح‌ شده در کنگره‌ بود. امروزه با انقلاب و فلسفه‌ی «زن، زندگی، آزادی» ابعاد و عمق بحران‌‌های جهانی و منطقه بیش از پیش بر همگان روشن شده و در عین حال هم، بر میزان تلاش‌ها جهت گذار از این بحران‌ها افزوده می‌شود، این مهم نیز به یُمن مبارزات شکوهمند و موثر رهبر آپو حاصل شده است؛ رهبر آپو در نظریات و تحلیلات تاریخی خویش بارها بیان داشته است که: «انقلاب‌های این سده به انقلاب‌های زنان، و «آزادی زن» نیز به ایدئولوژی سده مبدل خواهد شد». مشارکت و حمایت از کمپین «آزادی فیزیکی رهبر آپو و حل مسئله‌ی کُرد» به وضوح نشان داد که افکار و فلسفه‌ی رهبر آپو تا چه میزان موثر و در سطح جهان اشاعه پیدا کرده است.
نیروهای هژمونیک بیشتر از هر چیزی از افکار و اندیشه‌های رهبر آپو در هراس هستند، آزادی ایشان، به معنی گشودن درهای چاره‌یابی و گذار از مسئله‌‌ای خلق‌ها در خارومیانه است؛ فلذا ما به‌عنوان زنان و پیشاهنگان مبارزه در قبال تحقق آزادی فیزیکی رهبر آپو خود را مسئول می‌دانیم. در کنگره چهارم، بر لزوم مبنا و مرکز قراردادن مقوله‌ی آزادی فیزیکی رهبر آپو در تمامی عرصه‌های مبارزه تاکید شد. کژار در چارچوپ کمپین آزادی فیزیکی رهبر آپو و حل مسئله‌ی کُرد، خود را مسئول و موظف به انجام مبارزه‌ای رادیکال در شرق کُردستان و ایران می‌داند.
یکی دیگر از موارد مهم مورد بحث در کنگره، تاکید بر ضرروت و لزوم انجام مبارزه‌ی متحد و مشترک زنان و خلق‌ها جهت تضمین پیروزی بود. زنان کُرد در شرق کُردستان با اتحاد خویش می‌توانند به پیشاهنگی موثر و نیرومند برای شکل‌گیری اتحاد در میان تمامی زنان ایران مبدل شوند.  کژار به‌مثابه‌ی سازمانی چتر‌آسا در شرق کُردستان و ایران با تعالی و توسعه‌ی مبارزات خویش، به ایفای نقش پیشاهنگی جهت ایجاد اتحاد میان زنان بلوچ، عرب، گیلک، آذری، فارس و غیره… می‌پردازد. انجام مبارزه‌ای مشترک درچارچوب نظامی مشترک، هدف اصلی کژار خواهد بود.

رژیم تمامیت‌خواه حاکم بر ایران از زندان به‌عنوان ابزار و عرصه‌ای برای درهم‌شکستن اراده و ازبین‌بردن مخالفان و آزادی‌خواهان استفاده می‌کند و مبارزان و آزادی‌خواهان نیز، به‌عنوان عرصه‌ی مقاومت و پیکار به آن می‌نگرند. دو جبهه‌ی مختلف که در بطن و کانون یکدیگر در حال نبردی سخت هستند. رژیم با سیاست و راهکارهای جنگ‌ويژه هرگز قادر به تخریب و شکست اراده‌ی آزادی‌خواهیِ زنان نخواهد شد. کنگره‌ی چهارم کژار تصریح و تاکید کرد که هم‌اکنون با پیشاهنگی زینب‌جلالیان، جوانا سنه (وریشه مرادی)، گلرخ ایرایی، سپیده‌ قلیان و دها مبارز دیگر، زنان مقاوم و مبارز در زندان‌ها به پیشاهنگ راستین نبرد آزادی و دمکراسی‌خواهی مبدل شده‌اند. ما نیز در سطح منطقه‌ای و جهانی، بدون وقفه به فعالیت‌هایمان برای آزادی آن‌ها ادامه خواهیم داد.
بزرگترین  و مهم‌ترین ارزش برای ما، شهدای انقلاب آزادی هستند، صیانت از دستاوردهایشان، پایبندی و جامه‌ی ‌عمل ‌پوشاندن به اهداف و آرزوی آن‌ها، مسئولیت و وظیفه‌‌ای انقلابی برای ماست. کنگره‌ اهمیت و تاثیر سازماندهی و اتحاد هرچه بیشتر میان خانواده‌های شهدا را مورد بحث و بررسی قرار داد و بر لزوم سازماندهی خانواده‌‌های شهدا بر مبنای ارزش و دستاوردهایی انقلاب، جهت تداوم و ماندگاری آن تاکید کرد. بر این مبنا، ما نیز همزمان با اینکه خود را ملزم و موظف به صیانت از دستاوردهایی می‌دانیم که این شهدا برای جامعه به ارمغان آورده‌اند، جهت تحقق اهداف و آرمان‌هایشان مبارزه‌ای موثر را به انجام خواهیم رساند.
علم ژنئولوژی (زن شناسی) نیز در کنگره به تفصیل مورد بحث و بررسی قرارگرفت و چنین بیان شد که؛ انقلاب «زن، زندگی، آزادی» بر پایه‌ی علم زن شناسی به‌وقوع پیوست، راه چاره‌یابی و گذار از تمامی مسائل و مشکلات زنان و جامعه با درک صحیح و پیشبرد ژنئولوژی و عمل به ملزومات آن میسر  می‌شود؛ لذا تصمیم گرفته شد که در مرحله‌ی نوین مبارزه، کمیته‌ی ژنئولوژی به‌منظور آموزش زنان بر مبنای علم زن در آکادمی‌ زن، تمام توان خود را به‌کار بگیرد.
در میانه‌ بحث و گفتگو‌های کنگره تاکید شد که بزرگترین مکانیزم و روش دفاعی، سازماندهی است. در مقابله با هرگونه حمله و هجمه‌ی فرهنگی، ذهنیتی و فیزیکی، دفاع از خویش، شرط اساسی مبارزه است. نظام مردسالار با هدف قراردادن و حمله به زنان، درصدد تخریب و نابودی ارزش‌ و دستاوردهای جامعه‌ است؛ لذا ایجاد نظامی دفاعی، روشنگری و آموزش زنان در مقوله‌ی دفاع از خویش وظیفه‌ی اساسی ه.پ.ژ (نیروهای مدافع زنان)در شرق کُردستان و ایران خواهد بود، این نیرو همچنین موظف است که در شرایط و زمان مناسب، پاسخی درخور به هرگونه تجاوز و حمله به زنان بدهد.
حفظ محیط‌زیست یکی دیگر از موارد اساسی بود که در دستور کار کنگره‌ی چهارم کژار قرار گرفت و به‌صورتی جدی و همه‌جانبه مورد بحث و بررسی قرارگرفت. بر این نکته تاکید شد که تخریب، استثمار و تاراج طبیعت و محیط‌زیست شرق کُردستان و ایران حمله به موجودیت زنان و جامعه است. نیروهای استعمارگر و اشغالگر با تخریب طبیعت، ارزش‌های تاریخی و حیاتی جامعه‌ را نابود می‌کنند؛ لذا با این نگرش و ذهنیت که «صیانت و حفظ محیط‌زیست، صیانت و دفاع از جامعه است» ما خود را ملزم به مبارزه با هرگونه اقدام علیه طبیعت و تخریب آن می‌دانیم.

در کنگره‌ی چهارم، مفصلا به تحلیل و بررسی نقش زنان جوان پرداخته و چنین بیان شد که زنان جوان رادیکال‌ترین نیروی ضد نظام مرد-دولت هستند. رژیم اشغالگر ایران با حمله به زنان جوان، درصدد انتقام‌گیری از انقلاب «زن، زندگی، آزادی» است. این زنان جوان بودند که با فعالیت و مبارزه‌ی رادیکال و موثر خویش، تمامی اقشار جامعه را وارد انقلاب «زن، زندگی، آزادی» کردند. هیچ نیروی سرکوبگری قادر به سرکوب نیروی زنان جوان نیست. بر این اساس، ی.ژ.ج.ر (اتحادیه‌ی زنان جوان شرق کُردستان) در راستای روشنگری و سازماندهی زنان جوان در شرق کُردستان و ایران، تمام توان خود را بکارخواهد گرفت.
بر این اساس، کژار در مرحله‌ی نوین، با توسل به سازماندهی‌ای گسترده و مبارزه‌ای رادیکال‌تر از هر زمان، نسبت به عملی نمودن تصمیمات و قرارهای گرفته شده در کنگره‌ی چهارم اهتمام ورزیده و تمام توان خود را بکار خواهد گرفت. با تکیه بر امید، اراده و نیروی ناشی از برگزاری موفقیت‌آمیز کنگره‌ی چهارم، کژار به‌مثابه‌ی سازمانی پیشاهنگ در شرق کُردستان و ایران تلاش خواهد کرد که جوابگوی خواست و مطالبات زنان باشد.
زنده باد رهبر آپو
زنده باد اتحاد زنان
زن، زندگی، آزادی


#جامعەی_زنان_آزاد_شرق_کوردستان

🆔 @KjarOfficialChannel

سرکوب‌گری رژیم، انتقام‌گیری از خلق‌کُرد بخاطر موفقیت‌شان در اثرگذاری برای تغییر ذهنیت و فرهنگ سیاسی – مدنی‌ خود و سایر خلق‌ها است

تحلیل سیاسی مجلس پژاک


🆔 @GozarDemocratic‌

سرکوب‌گری رژیم، انتقام‌گیری از خلق‌کُرد بخاطر موفقیت‌شان در اثرگذاری برای تغییر ذهنیت و فرهنگ سیاسی – مدنی‌ خود و سایر خلق‌ها است

تحلیل سیاسی مجلس پژاک



اوضاع حاکمیت ایران امروز به مراتب حساس‌تر گشته و با مرگ ابراهیم رئیسی وارد دور جدیدی از بحران‌ و افول شده است. بی‌شک آنچه در ایران می‌گذرد از حیث تأثیرگذاری متقابل رویدادهای منطقه و نتایج تحول‌آفرین آن، از هم منفک نیستند. امروز با حاکمیتی در ایران روبرو هستیم که در سرکوب و اعدام و کشتار و محروم‌سازی اقشار و توده‌های جامعه مدنی از هیچ اعمال شنیعی فروگذار نکرده است. بازتاب این خشونت حاکمیتی در داخل نظام نیز حذف مهره‌ها بوده و کشمکش‌های داخلی با مرگ‌های مشکوک اثبات درماندگی جمهوری اسلامی برای استفاده از مکانیزم‌های مشروع است. اگرچه مرگ رئیسی، مرگی نیست که نظام را بسیار متاثر نماید، اما این در عین حال مرگ بخشی از نظام است. این برشی از روایت فروپاشی دورانی از ستمگری است که مفری برای خویش باقی نگذاشته است. این سرنوشت عموم دیکتاتورها و بویژه دیکتاتورهای خاورمیانه می‌باشد. پس از مرگ رئیسی، واکنش‌های دمکراتیک مدنی نشان داد که جنبش انقلابی آنها کماکان برای دادخواهی و حسابرسی در راستای کسب آزادی و دمکراسی بیش از پیش زنده و پویا است. شادی جامعه از این حادثه نشان‌دهنده‌ی خطوط روشن بین جامعه و حاکمیت بوده و تکلیف همگان را مجددا یادآور می‌شود.

بار دیگر با مرگ رئیس‌جمهور ایران بر اثر سقوط هلیکوپتر حامل او در ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۳ بخش قابل‌توجهی از جامعه ایران واکنش نشان داده و به دادخواهی برخواست. اثبات شد که همچنان خواست و اراده توده‌های مختلف برای محاکمه عاملان سیستم حاکم بخاطر دست‌داشتن‌شان در سرکوب، بازداشت، اعدام و کشتار، قوی است. جامعه نشان داد که همچنان سرکوب‌گری و جنایات رژیم را فراموش نکرده و نخواهد کرد. به عینه دیده شد که روند تغییر ذهنیت خلق‌های ایران و مبارزه‌گری مدنی تا چه حد رشد کرده که هیچ جنایتی را نه تنها فراموش نمی‌کند، بلکه به حساب‌خواهی هم برمی‌خیزد. رئیسی رفت اما سیستم لویاتانی برجای مانده. پس نه تنها یک شخص، لازم است به دادخواهی علیه سیستم موجود برخاست. امروز با موضع‌گیری‌های صریح و دمکراتیک خلق‌های ایران دیده شد که موضوع زنجیره‌کشتارهای دستگاه قضایی و دولت رئیسی نزد مردم فراموش نشده است. کشتار دی‌ماه ۹۶ ، آبانماه ۹۷ و سرکوب و کشتار بی‌رحمانه خیزش‌گران جنبش ژن، ژیان، آزادی نه تنها در کارنامه رئیسی قراردارد که لکه ننگی است بر پیشانی حاکمیت ایران. لذا خواست مردم برای دادخواهی دمکراتیک و آزادیخواهی با برچیدن دستگاه فساد و ظلم بخشی از وظیفه آنهاست و مبرهن است که بر این وظایف خویش بسیار پافشاری می‌کنند.

امروز عامل فقر و گرسنگی، بیکاری، تورم، فساد و جنایت علیه بشریت خود حاکمیت ایران است که خلق‌های ایران آگاهی کامل و کافی نسبت به آن دارند و با جنبش انقلابی‌ای که آغاز کرده‌اند، عزم خود برای تحقق بزرگترین تحولات را جزم کرده‌اند. از این پس برقراری ثبات دمکراتیک در ایران دشوارتر گشته است زیرا دستگاه حاکم کمر به ادامه سرکوب و خفقان بسته ‌است. در برهه کنونی موج بازداشت‌ فعالان مدنی و اعدام زندانیان بویژه در شرق کردستان به مرحله خطرناکتری رسیده است. این وضعیت، ایران را بسوی آینده‌ای پرمخاطره و تاریک سوق می‌دهد که باعث و بانی اصلی آن نظام حاکم است. هیچ سلولی از این حاکمیت نمانده که به فساد و ظلم آلوده نشده باشد. درصد قابل‌توجهی از جامعه بخاطر این فشارهای ددمنشانه به سطح طبقه فقیر سقوط کرده‌اند. لذا این یک وضعیت فرابحران و کائوتیک است. بنابراین جامعه ایران به یک انقلاب قوی نیاز دارد تا این ظلم را برچیند و کسی یارای حاشاکردن از این حقیقت را ندارد. تاریخ ۴۵ ساله نشان داده که تضمین بقای نظام حاکم با سرکوب وحشیانه و بازداشت و اعدام‌های مکرر امری ناممکن است. بخوبی مشاهده می‌کنیم که خلق‌های ایران در نظر ندارند به راحتی از انقلابی که شروع کرده‌اند دست بردارند زیرا می‌دانند که سکوت و انفعال موجب تشدید ظلم و فساد و فقر بیشتر خواهد شد.

امروز اثرات تمرین جامعه ایران برای تحقق دمکراسی و آزادی با توسل به تغییر ذهنیت و فرهنگ در چارچوب‌های جنبش انقلابی اجتماعی ژن، ژیان، آزادی، بخوبی دیده می‌شود. معیشت نابودشده جامعه، بحران محیط زیست و بی‌آبی، فساد سیستماتیک و هیولاشدگی حاکمیت، سوق‌دادن جامعه مدنی بسوی زوال فرهنگی، چیزهایی نیستند که خلق‌های ایران به راحتی از کنار آن بگذرند. مقوله امیدوار کننده این است که وظایف جامعه و خلق‌ها در قبال ایجاد تحول و تغییر قطعی در حاکمیت و دولت مشخص و قطعی شده است. اینکه توده‌های خلق‌ها در این زمینه اصلا تردیدی ندارند، جای بسی خوشحالی است. نه نارضایتی مردم از بین رفته و نه شور وشوق آنها برای تغییرات بزرگ در ایران.

در کنار این مقولات بنیادین، ایران در چارچوب خاورمیانه در مسیر تلاطمات ناشی از انقلابات برای تغییر و تحول قرارگرفته است. پس حوزه داخلی نمی‌تواند منفک از حوزه خارجی و منطقه‌ای باشد. نظام حاکم از این سرنوشت منطقه‌ای گریزی ندارد. همین مؤلفه جامعه و خلق‌های ایران و شرق کردستان را نسبت به تغییرات قطعی دیر یا زود امیدوار کرده. حاشاکردن نظام حاکم و تحلیل‌گران و نظریه‌پردازان از این حقیقت و تلاش برای سرپوش‌گذاشتن بر آن، مصداق بارز ستم علیه جامعه است. در برهه اخیر فشارها و سرکوب‌ها با بازداشت و اعدام فعالان مدنی در شرق کردستان به این دلیل از سوی نظام فاسد به اوج رسیده چون اثرات مثبت جنبش انقلابی اجتماعی بر توده‌ها را آشکارا می‌بیند. مسئله کُرد و حل دمکراتیک آن با این اعمال ستمگرانه نظام حاکم نه تنها کاملا سرکوب‌شدنی نیست، بلکه وضعیت را به مراحل خطرناکتری خواهد کشاند. رژیم نمی‌تواند تأثیرگذاری توده‌های فعال و آزادیخواهان شرق کردستان بر جامعه ایران را سرپوش بگذارد و انکار نماید، چراکه تأثیرات منفی و عکس خواهد داشت. این رفتار رژیم، انتقام‌گیری از توده‌های خلق کُرد بخاطر موفقیت‌شان در اثرگذاری برای تغییر ذهنیت و فرهنگ سیاسی – مدنی‌ خود و سایر خلق‌ها است. لازم است نسبت به عواقب این سرکوب‌گری بی‌پروای رژیم هشدار داد. این سرکوب سیستماتیک و برنامه‌ریزی‌شده به ایران امروز و آینده آن ضربه جدی خواهد زد. آشکار است که آنچه تحت نام سیاست خالص‌سازی و یکدست‌سازی در ایران انجام می‌شود و هم‌اکنون تا حذف مهره‌های خود نظام ‍‍‍پیش رفته، در شرق کردستان بصورت نسل‌کشی فرهنگی و سیاسی ادامه دارد و با اعدام‌ها جنبه نسل‌کشی فیزیکی پیدامی‌کند. خیال خام رژیم برای انقیاد جامعه آگاه شرق کردستان آن هم در برهه‌ای که خلق‌ها و ملیت‌ها بیدار شده و سالهاست مبارزه‌گری خود را به سطحی عظیم رسانده‌اند، بی‌فایده است. وظایف جامعه و خلق‌ها و مسیر روشن آنها هم‌اکنون مشخص شده. پس تلاش نظام حاکم برای سرکوب کامل، نتایج خطرناکی به دنبال خواهد داشت. سرکوب جنبش مدنی و خلقی که با هدف تحقق دمکراسی و آزادی ادامه دارد، نه تنها بی‌فایده بلکه موقتی بوده و نتایج آن مخرب خواهد بود چراکه همگان را دچار آسیب خواهد ساخت. پس تصمیم اینکه این مسیر تغییر و تحول ادامه یابد با خود جامعه و خلق‌هاست و امروز این جامعه به‌مثابه یک «کمیته حقیقت‌یاب خلقی» عمل می‌کند. این روند شانس ایران برای تحقق دمکراسی و آزادی را بیشتر نموده که برای خاورمیانه هم مفید است. خلق‌کُرد پیشاهنگ اثرگذار در این مسیر تحول‌ساز است و تغییر این وضعیت، ناممکن و سرکوب آن موقتی خواهد بود. مبارزه‌گری جامعه مدنی برای تحقق یک انقلاب دمکراتیک تنها راه دادخواهی و برچیدن فساد و ظلم است. این مبارزه ادامه دارد.

مجلس حزب حیات آزاد کردستان(پژاک)

۲۴ می ۲۰۲۴ برابر با ۴ خرداد ۱۴۰۳


pjak.net



🆔 @GozarDemocratic‌

🟢شرۆڤەکانی ڕێبەر ئاپۆ
🔹مژار: تەسەوفی ئیسلامی و کوردان
🌍تاکە شێوازێک لە ئیسلام کە دەتوانێت هەبێت
#ژن‌ـژیان‌ـ‌ئازادی
🆔https://xn--r1a.website/witarme

پیمان ویان‌: زنان اکنون پیشگامان مبارزه‌اند


ریاست مشترک پژاک، پیمان ویان گفت: «در این برهه تاریخی تغییر و تحولات، زنان نقش پیشاهنگی خود را ایفا می‌کنند» و اشاره کرد که در سال‌های اخیر رادیکال‌ترین مبارزه از سوی زنان انجام شده است.


🆔 @GozarDemocratic‌