صدای افکار پوچ
با
خنده های یک روح آواره
در هم می آمیزد
فریاد سرزمین تهی از بودن
سرزمین روح های مرده
سرزمین صدای بی صدا ها
سرزمین مرگ خفقان آور زندگی
شعله های اتش وجودت را به اتش می کشد . . .
@Distortedhuman
با
خنده های یک روح آواره
در هم می آمیزد
فریاد سرزمین تهی از بودن
سرزمین روح های مرده
سرزمین صدای بی صدا ها
سرزمین مرگ خفقان آور زندگی
شعله های اتش وجودت را به اتش می کشد . . .
@Distortedhuman
شبیه مردی شده ام
که پشت دود سیگارش
با خود می گوید:
باید ترک کنم
سیگار را
خانه را
زندگی را
و باز پُکی دیگر می زند به . . .
@Distortedhuman
که پشت دود سیگارش
با خود می گوید:
باید ترک کنم
سیگار را
خانه را
زندگی را
و باز پُکی دیگر می زند به . . .
@Distortedhuman
یک نخ آرامش دود میکنم به یاد ناآرامی هایی که از سر و کول دیروزم بالا رفته اند …
یک نخ تنهایی به یاد تمام دل مشغولی هایم …
یک نخ سکوت به یاد حرفهایی که همیشه قورت داده ام …
یک نخ بغض به یاد تمام اشک های نریخته …
کمی زمان لطفا ، به اندازه یک نخ دیگر ، به اندازه قدم های کوتاه عقربه …
یک نخ بیشتر تا مرگ این پاکت نمانده . . .
@Distortedhuman
یک نخ تنهایی به یاد تمام دل مشغولی هایم …
یک نخ سکوت به یاد حرفهایی که همیشه قورت داده ام …
یک نخ بغض به یاد تمام اشک های نریخته …
کمی زمان لطفا ، به اندازه یک نخ دیگر ، به اندازه قدم های کوتاه عقربه …
یک نخ بیشتر تا مرگ این پاکت نمانده . . .
@Distortedhuman
برایت قهوه می ریزم،
کمی شیر، دو قاشق شکر،
می گذارم جلویت روی میز،
گلدان گل را کنارتر می گذارم
تا بهتر ببینمت.
قیافه ی جدی به خودم می گیرم
و با لهجه ای که حالا برای خودم هم بیگانه است،
می گویم:
قهوه ات سرد می‌‌شود.
هر کجا که هستی، زودتر به خانه بیا
و همانطور می نشینم تا تو یک روز بیایی...
@Distortedhuman
کمی شیر، دو قاشق شکر،
می گذارم جلویت روی میز،
گلدان گل را کنارتر می گذارم
تا بهتر ببینمت.
قیافه ی جدی به خودم می گیرم
و با لهجه ای که حالا برای خودم هم بیگانه است،
می گویم:
قهوه ات سرد می‌‌شود.
هر کجا که هستی، زودتر به خانه بیا
و همانطور می نشینم تا تو یک روز بیایی...
@Distortedhuman